• شماره ۱۶۷ ازما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 184
    • بازدید دیروز : 501
    • بازدید این هفته : 2957
    • بازدید این ماه : 10551
    • بازدید کل : 1972559
    • ورودی موتورهای جستجو : 15099
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    هوبر مَنگارلی رمان‌نویس فرانسوی درگذشت
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    هوبر مَنگارلی رمان‌نویس فرانسوی برنده جایزه مدیسی ۲۰۰۳ و نامزد گنکور ۲۰۱۹ بر اثر بیماری درگذشت.

    مهر به نقل از لوفیگارو، هوبر مَنگارلی نویسنده فرانسوی و برنده جایزه مدیسی در سال ۲۰۰۳ که آخرین رمانش هم در بخش انتخابی گنکور ۲۰۱۹ دیده شده بود، در سن ۶۴ سالگی بر اثر بیماری از دنیا رفت.

    این‌نویسنده ۲۰ رمان نوشته است و خانه نشر بوشه-شاتل ناشر آثار وی با اعلام این‌خبر گفت: «این خبر خیلی غم‌انگیزی است. هوبر منگارلی بعد از یک مریضی طولانی مدت از دنیا رفته است.»

    سرزمین نامرئی

    منگارلی در کنار آنی ارو تنها نویسنده فرانسوی است که سال گذشته وارد بخش انتخابی جایزه معتبر من بوکر بین‌المللی شد. آخرین رمان او یعنی «سرزمین نامرئی»، سال گذشته توسط هیأت داوران جایزه گنکور انتخاب شد و به مرحله دوم این رقابت راه پیدا کرد. او که سال ۲۰۰۳ با «چهار سرباز» جایزه مدیسی را برده بود، سال ۲۰۱۴ هم توانست با «مردی که تشنه بود» جایزه‌های لاندرنو و لوی-گوییو را از آن خود کند.

    این‌نویسنده سفرهای زیادی داشت که به فاصله کمی پس از ترک مدرسه آغاز شدند. او پس از چند سفر در قاره‌های مختلف در سال ۱۹۹۰ شروع به نوشتن کرد. نخستین کتابش هم به‌عنوان یک مجموعه کودکان منتشر شد. قهرمانان او اغلب کودکان بودند و در کتاب «چهار سرباز» هم یکی از چهره‌های اصلی هنوز در دوران نوجوانی بود. تنش‌ها و جنگ‌ها هم نقش بزرگی در داستان‌های او داشتند. داستان «چهار سرباز» با فاصله کمی پس از به پایان رسیدن جنگ جهانی اول در روسیه بلشویک به وقوع می‌پیوندد و بعد وارد دوران جنگ داخلی می‌شود. داستان «مردی که تشنه بود» هم در پایان جنگ جهانی دوم و چند ماه پس از بمباران هسته‌ای هیروشیما و ناگازاکی صورت گرفت. پایان جنگ جهانی دوم، اما این بار در آلمان، پس‌زمینه آخرین رمان او هم بود.

    یکی از شاخصه‌های مهم آثار منگارلی این است که در آن‌ها از صفت استفاده نمی‌شود، انگار که تلاش برای کمی‌سازی، اندازه‌گیری و قضاوت کردن بیهوده است. به نظر می‌رسد نویسنده فقط به اندازه‌گیری فضا و زمان، آسمان و زمین و تکرار همیشگی صبح‌ها و عصرها و ماه و خورشید اهمیت می‌دهد. به باور او حداقل می‌توان به این چیزها اتکا کرد.

    در پایان آخرین رمان منگارلی، راوی نزدیک یک خانه به خواب فرومی‌رود. او می‌گوید: “با بوی زنبور عسل به خواب رفتم، بعضی مواقع با صدای گریه نوزادی بیدار شدم که در نهایت با صدای مادرش آرام شد.”

    با این‌حال این‌لحظه شیرین دوام ندارد. اما این لحظات آرامش هر چقدر هم که فرار باشند این امید را تقویت می‌کنند که صلح جایی برقرار خواهد بود. به یاد می‌آوریم که شخصیت کلنل همیشه به سربازانش چه چیزی می‌گفت: “خدا را دوست داشته باشید پسرانم، سریع‌تر می‌گذرد.”


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY