• شماره ۱۶۵آزما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 82
    • بازدید دیروز : 131
    • بازدید این هفته : 2432
    • بازدید این ماه : 14085
    • بازدید کل : 1962090
    • ورودی موتورهای جستجو : 14925
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    آیا در سینمای مستند هم سیاه‌نمایی داریم؟
    بازديد : iconدسته: سینما

    محمدحمیدی‌مقدم از مرز میان سیاه‌نمایی و گذر از آن با ارائه راه‌حل برای یک معضل اجتماعی می‌گوید.

    به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سال‌های گذشته در سینمای ایران گونه‌ای از فیلم تولید شد که چون به صورت رئال به معضلات اجتماعی می‌پرداخت برخی از آن با عنوان سیاه‌نمایی یاد می‌کردند. فیلم‌هایی که گاهی در جشنواره‌های خارج از کشور هم موفقیت‌هایی کسب می‌کردند. 

    سینمای مستند ایران هم در سال‌های اخیر توانسته در جشنواره‌های خارجی جایگاه ویژه‌ای پیدا کند و از آنجا که مستند باید آینه تمام‌نمای جامعه باشد آیا در مستندهای با موضوعات اجتماعی هم سیاه‌نمایی داریم؟

    حمیدی مقدم رئیس مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در گفت‌وگو با خبرآنلاین در پاسخ به این سوال گفت: سیاه‌نمایی در مستند وقتی با پیشنهاد توام باشد یعنی رفتن به دنبال راه‌حل. در جهان فانتزی و داستان سیاه‌نمایی ممکن است با زندگی رئال یک جامعه پیوند بخورد، در مستند شما باید بروی و مسائل را پیش روی سیستم ساختار حکومتی، سیاستمدار، قانونگذار و افراد دست‌اندرکار و ذی‌نفعانی که در جامعه زندگی می‌کنند بگذاری. شما اگر در آموزش پرورش نقصانی می‌بینی یا در شیوه تربیتی یا در حوزه پزشکی و بیمه و … اگر بخواهی به سراغش بروی، می‌گویی این نقصان جامعه را از تعادل خارج کرده؛ یک جامعه خوب اینها را ندارد. پس این می‌شود سیاه‌نمایی. اما ساختار مستند می‌گوید در این حوزه حقوق فلان طبقه ضایع می‌شود، پس فلانی که در فلان جایگاه نشستی به این نقطه هم فکر کن. اینجا از سیاه‌نمایی عبور می‌کنید. چون اگر بخواهیم اینطور فکر کنیم که کل ساختار مستندها به جز حیات وحش سیاه‌نمایی است. همین الان دو فیلمی که در حوزه بیمه یا فساد ارزی ما امسال ساختیم، مگر این اتفاق‌های مهم در جامعه ما رخ نداد؟ وقتی یک مستندساز به سمت این موضوعات می‌رود اگر با نگاه تئوری توطئه نگاه کنیم می‌شود سیاه‌نمایی، اما مستند با پیشنهاددهندگی‌اش می‌تواند از این مرز عبور کند؛ این نکته مهم است. یعنی مثلا شما این تیکه اگزوتیک که در یک کوچه اتفاق افتاد را گرفتی که فقط بروی فلان جشنواره که بگویی در جامعه من این اتفاق در حال رخ دادن است، یا مدلت مدلی است که می‌خواهی این اتفاق در جامعه تصحیح شود؟ این کاملا در ساختار و نگاه فیلمساز مشهود است.


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY