• شماره ۱۶۵آزما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 85
    • بازدید دیروز : 254
    • بازدید این هفته : 2579
    • بازدید این ماه : 14232
    • بازدید کل : 1961962
    • ورودی موتورهای جستجو : 14920
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    ضربه شبکه‌های اجتماعی به ادبیات
    بازديد : iconدسته: ادبیات

    منیرالدین بیروتی معتقد است، شبکه‌های اجتماعی نوشته‌های بد را در سطح وسیع بازنشر می‌دهند و ادبیات را به یک چیز مصرفی و حتی یک‌بار مصرف تبدیل می‌کنند.

    این نویسنده در گفت‌وگو با ایسنا درباره تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر سبک‌ نوشتاری نویسندگان اظهار کرد: به گمانم شبکه‌های اجتماعی در این سال‌ها شکل زندگی و حتی شکل تفکر آدم‌ها را عوض کرده و بالطبع این تغییر در تفکر، اثرات خودش را در ادبیات داستانی و نوشتن داستان نشان داده و دارد نشان می‌دهد؛ یعنی امر نوشتن داستان بعد از پیدایش نت و شبکه‌های اجتماعی هرچه بیشتر دارد به سمت ابتذال و پیش پا افتادگی می‌رود.

    او سپس گفت: قطعا این شبکه‌ها در امور سیاسی تاثیرات شگرف و درخشان هم داشته‌اند اما در مسائل فرهنگی و ادبی یک‌جور تخریب سلیقه و ابتذال ذوق را هم به همراه خودشان آورده‌اند و انگار چاره‌ای هم ‌نداریم.

    منیرالدین بیروتی در ادامه خاطرنشان کرد: البته هر کسی می‌تواند هر چیزی بنویسد اما وقتی هر چیزی توانست در ابعاد گسترده بازنشر بشود خب دیگر نویسنده آن متن قطعا نمی‌تواند همان نویسنده قبل از بازنشر آن باشد. وقتی نوشته‌ای قبل از نشر توسط استادانی که زمانه ثابت کرده استادند خوانده نشود و درباره‌اش بحث نشود، خب ابتذال و سلیقه‌های پیش پا افتاده که همیشه از تنبلی به دنبال چیزهای آسان و دم دستی‌اند از آن استقبال می‌کنند چون دقیقا حرف خودشان را در آن متن می‌بینند و این امر خود سبب مدفون شدن حرکت و تلاش برای ایجاد سلیقه‌های جدید و ارتقای ذوق و سلیقه‌ها می‌شود.

    نویسنده «بوی مار» و «چهار درد» بیان کرد: نوشته خوب و داستان خوب دیر فهمیده و سخت کشف می‌شود پس خواننده آن هم دیریاب و سخت‌یاب است چون زیبایی و هنر اصولا دیریاب و سخت‌یاب است. حال آن‌که نوشته بد و پیش پا افتاده همیشه مشتری دارد چون طبق سلیقه روز و مُد روز نوشته می‌شود. شبکه‌های اجتماعی کمک کرده‌اند تا این نوشته‌های بد در سطح وسیع بازنشر شوند و این خود عامل تبدیل شدن ادبیات به چیزی مصرفی و چه بسا حتی یک‌بار مصرف است.


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY