• شماره ۱۶۵آزما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 334
    • بازدید دیروز : 131
    • بازدید این هفته : 2684
    • بازدید این ماه : 14337
    • بازدید کل : 1962342
    • ورودی موتورهای جستجو : 14929
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    واژه‌های آشنا اما فراموش‌شده
    بازديد : iconدسته: ادبیات

    فرهنگستان زبان و ادب فارسی به یادآوری واژه‌هایی که ممکن است به گوش‌مان آشنا باشند اما فراموش‌شان کرده باشیم، می‌پردازد.

    به گزارش ایسنا، گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی در نوشتاری با عنوان «واژه‌های آشنا، واژه‌های فراموش‌شده» نوشته است: «به واژگان ذهنی یا ذخیره واژه‌هایی که در ذهن دارید، رجوع کنید و سریع بگویید ظرف خوراک‌پزی شکم‌دار یا با قسمت پایینیِ گشادتر از دهانه را چه می‌نامیم؟

    احتمالاً نام بردن از «دیگ» نباید دشوار باشد. دیگ، که در اندازه‌ای کوچکتر «دیگچه» خوانده می‌شود، در انواع گِلی و مسی و فلزی برای پخت غذا به‌کار می‌رفته و برای گرم کردن و نگهداری آب گرمابه‌ها هم از آن استفاده می‌شده‌است.

    در دهه‌های اخیر نیز این اصطلاح برای اشاره به نوعی محفظه بزرگ صنعتی به‌کار رفته‌است؛ مانند دیگ بخار و دیگ شوفاژ.

    اما، در زبان فارسی، برای شکل دیگری از آن، یعنی ظرفی با دهـانه فراخ‌تر از شـکم نیز اصطلاحاتـی بوده که اکنون فراموش شده‌اسـت. در فرهنگ‌ها، دست‌کم در تعریف دو واژه، به‌روشنی به این ویژگی اشاره شده‌است: «تیان» و «پاتیل». «تیان» از جنس مس یا مفرغ بوده و در پخت آش و حلوا و نیز گرم کردن آب حمام کاربرد داشته‌است؛ البته دیگ حمام را هم تیان خوانده‌اند. «پاتیل» یا «پاتله» نیز از جنس مس بوده و برای پخت آش و چغندر و فرنی از آن استفاده شده‌است. به‌جز این دو، دو واژه دیگر هم برای مفهوم «دیگ دهانه‌گشاد» در منابع ضبط شده‌است: «تنجیر» یا «طنجره»، که گفته‌اند عربی‌شده همان پاتیل است؛ و «لَوید»، که شاید ریشه‌ای یونانی داشته باشد.

    اهمّ منابع: «برهان قاطع (و حواشی دکتر معین)»، «لغت‌نامه دهخدا»، «فرهنگ بزرگ سخن».»


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY