• شماره ۱۶۵آزما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 82
    • بازدید دیروز : 131
    • بازدید این هفته : 2432
    • بازدید این ماه : 14085
    • بازدید کل : 1962090
    • ورودی موتورهای جستجو : 14925
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    نجات دنیا با رمان‌ها/ موج جدیدی از داستان‌های محیط زیست
    بازديد : iconدسته: ادبیات

    در سال‌های شیوع ویروس کرونا و قرنطینه نویسندگان بیشتری داستان های خود را به موضوع محیط زیست اختصاص دادند.

    به نقل از گاردین، در سپتامبر سال ۲۰۱۷ تصویری از زمین چمن گلف ساحل اورگون آمریکا منتشر شد که جنجال زیادی در رسانه‌های این کشور ایجاد کرد. در این تصویر چند نفر از ثروتمندان مشغول بازی گلف هستند درحالی‌که کمی آن‌طرف‌تر جنگل‌های ساحلی منطقه در حال آتش‌سوزی بودند. دیوید سیمون خبرنگار آمریکایی اولین بار این عکس را در توئیتر منتشر کرد و نوشت: این فاجعه انسانی در برابر محیط زیست است و کمتر نویسنده‌ای درباره این  فاجعه می‌نویسد. سیمون نوشت: باید تاریخ زندگی در آمریکای امروز را ثبت کنید چون شاید در آینده چنین روزهایی تکرار نشود.
     
    «کلر ارمیت استد» خبرنگار روزنامه گاردین در یادداشتی به این موضوع پرداخته است ولی کمتر با انتقاد سیمون موافق است چون یک سری از رمان‌های بزرگ و کوچک را مثال زده است که در سال‌های شیوع ویروس کرونا و قرنطینه نویسندگان نوشته و منتشر شده است که همگی با موضوع محیط زیست و آب‌وهوا هستند. خبرنگار گاردین می‌نویسد شاید ویروس کرونا و پاندمی این ویروس در سراسر جهان موجی از علاقمندی نویسندگان به محیط زیست را ایجاد کرده باشد؛ ولی هرچه باشد تعداد این رمان‌ها و داستان‌های محیط زیستی دارد افزایش پیدا می‌کند.
     
    در دو سال گذشته تعداد رمان‌های با موضوع محیط زیست در لیست نامزدهای نهایی جوایز معتبر ادبی بیشتر از سال‌های قبل از کرونا دیده می‌شود. کتاب «اختلال بزرگ» نوشته آمیتا گاش رمان‌نویس هندی یا کتاب «خانه بلند» از «جسی گرینگراس» و یا «همه چراغ‌هایی که نمی‌بینیم» از آنتونی دوئر برنده جایزه پولیتزر همگی به یک موضوع اشاره دارند که اگر به همین منوال ادامه دهیم، زمین خود را نابود خواهیم کرد.
     
    خبرنگار گاردین درباره موج اخیر انتشار رمان‌های محیط زیستی با مارگارت اتوود نویسنده مشهور کانادایی صحبت کرده و نظر او را درباره این موج پرسیده است. اینکه در زمان کنونی به چه رمان‌هایی نیاز داریم و در واقع شیوع ویروس کرونا و مشکلات کنونی باعث این موج شده یا خیر؟ مارگارت اتوود نویسنده رمان مشهور سرگذشت ندیمه خودش در سال ۲۰۱۳ با سه‌گانه «آدام دیوانه» به‌نوعی وظیفه خود را نسبت به طبیعت انجام داد. آدام دیوانه با رمان اوریکس و کریک در سال ۲۰۰۳ شروع و با رمان سال سیلاب در سال ۲۰۰۹ خاتمه یافت.
     
    اتوود در رمان سه‌گانه‌اش درباره این موضوع داستان نوشته است که بعد از نابودی محیط زیست چه بر سر انسان خواهد آمد. اتوود اعتقاد دارد وقتی قرار است درباره موضوعات اختصاصی رمان نوشته شود، دیگر سوالات کلی نمی‌تواند درباره آن مطرح شود. او در گفتگو با خبرنگار گاردین می‌گوید هیچ چاره‌ای از آینده وجود ندارد؛ چون بالاخره آینده خواهد آمد و همان‌طور که هیچ چاره‌ای از گذشته زمان و تاریخ گذشته نیست؛ ولی این نتیجه کارهای ماست که آینده را می‌سازد.
     
    در آثار بسیاری از رمان‌نویس‌های دیگر به این حقیقت می‌رسیم که انسان به غیر ازخودش هیچ موجودی را شایسته زندگی در این دنیا ندیده است و حداقل تاریخ ثابت کرده که موجودات دیگر قربانی حضور انسان روی زمین شده‌اند. حتی این مشکل در بیان داستان‌ها از زبان یک شخصیت انسانی نیز دیده می‌شود؛ چیزی که اولگا توکارچوک نویسنده لهستانی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سخنرانی‌اش در مراسم اعطای جایزه نوبل در سال ۲۰۱۹ به آن اشاره کرد.
     
    توکارچوک گفت: مادامی که بخواهیم از سرنوشت بد احتمالی خود فرار کنیم، باید به نوشتن داستان و فکرکردن درباره محیط زیست ادامه دهیم. آینده اجتناب‌ناپذیر است ولی لزوماً این آینده به سمت تباهی نخواهد بود؛ مگراینکه رمان‌نویس‌ها هم مثل جادوگران بخواهد در مسیر تاریک حرکت کنند.
     


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY