• شماره ۱۶۵آزما منتشر شد
  • وطن، مفهوم متغیر در میان نسل ها
  • وقتی که خانه، خانه بود و چراغ ما در خانه می سوخت
  • وطن و نوشتن در مهاجرت، توان خلاقیت مرز نمی شناسد
  • خون قلم نریز برای گرفتن مزد!
  • آزما برگزار می کند، لایو اینستاگرامی کتاب “زنی شبیه تهران”
  • کتاب‌های پیشنهادی باراک اوباما در سال ۲۰۲۱
  • نگاه جامعه‌شناسانه به نمایش «ارور ۴۰۴»/ این یک «نمایش» نیست!
  • آغاز داوری آثار بیستمین دوره جایزه قلم زرین از فروردین ۱۴۰۱/ هنوز امکان مالی برای جداسازی حوزه‌های کودک و نوجوان فراهم نیست
  • از نویسنده ایرانی رنج تنهایی و حرمان میماند
  • زندان نوشت ها از «ساد» تا محمد تقی ارانی
  • نویسندگان ما از اعتراف هراس دارند
  • در نشست انتشرات میچکا تاکید شد: میترا نوحی جهرمی از نویسندگان خواست در مورد موضوعات جهان‌شمول بنویسند
  • نگاهی به کتاب «از گائینک تا جائینک» تاریخ گوینک/گائینک به‌چه عصری بازمی‌گردد؟/ فقدان حضور زنان در سرتاسر کتاب
  • چهار کتاب برای علاقه‌مندان به بازیگری و نویسندگی
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 332
    • بازدید دیروز : 131
    • بازدید این هفته : 2682
    • بازدید این ماه : 14335
    • بازدید کل : 1962340
    • ورودی موتورهای جستجو : 14929
    • تعداد کل مطالب : 3180


    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    ناپلئون موزه‌ «لوور» را با دزدی پر کرد!
    بازديد : iconدسته: هنر های تجسمی

    ناپلئون در جنگ‌هایش فقط به کشورگشایی اکتفا نکرد بلکه سرقت آثار هنری نیز از جمله اهداف او در حمله به کشورها بود.

    به گزارش ایسنا به نقل از الجزیره، ناپلئون بناپارت هنگامی که با سپاهش از کشورهای اروپایی به سمت مشرق پیشتازی می‌کرد (۱۸۱۵ـ ۱۸۰۳) فقط اهداف نظامی نداشت، بلکه در پی غارت آثار هنری نیز بود. این فکر سبب شد تا پاریس نه تنها پایتختی فرهنگی برای فرانسه بلکه برای اروپا و خاورمیانه هم به حساب آید.

    ناپلئون برای تحقق این هدف در راه حمله به کشورها آثار هنری و تابلوهای باارزش تاریخی را نیز به سرقت می‌برد تا به موزه‌ای در پاریس منتقل کند؛ موزه‌ای که در نوع خودش بی نظیر بود. این موزه همان موزه معروف لوور است که ساختمانش را در سال ۱۱۹۰ پادشاه فیلپ آگوست بنا نهاد. او این کاخ را بنا نهاد تا در زمان غیبتش به سبب حضور در جنگ‌ها، دژی برای شهر باشد. بعدها این کاخ تبدیل به کاخی سلطنتی شد که تمام پادشاهان فرانسه تا زمان لویی چهاردهم در آن سکونت داشتند. لویی چهاردهم آن را به مدرسه و مرکزی هنری تبدیل کرد و مقر جدید حکومت را به ورسای تغییر داد.

    با ظهور انقلاب فرانسه، مقامات فرانسوی اعلام کردند که کاخ لوور به موزه‌ای ملی تبدیل می‌شود تا مکانی برای نمایش آثار تاریخی فرانسه باشد. بدین ترتیب در تاریخ ۱۰ آگوست ۱۷۹۳ برای نخستین بار درهای لوور به عنوان موزه به روی مردم باز شد. اوایل قرن ۱۹، زمانی که ناپلئون به قدرت رسید، موزه لوور تازه کار بود و حوادث زیادی در انتظارش بود.

    ناپلئون می‌خواست موزه لوور نه تنها در اروپا بلکه در جهان بی نظیر باشد. او می خواست لوور مجموعه ای از گنجینه‌های کشورهای مستعمره فرانسه را در خود جای داده و نماینگر شکوه فرانسه باشد.

    زمانی که لوور یک مدرسه هنری بود و آثار هنری فرانسه را در خود جای داده بود، تنها ۵۰۰ اثر هنری را شامل می‌شد اما ناپلئون ده ها هزار تابلو، مجسمه و آثار هنری کشورهای دیگر را به آن افزود.

    ناپلئون گرفتن آثار هنری که خودش از هر کشور انتخاب می‌کرد را جزو توافقنامه صلح در نظر گرفته بود و در واقع این یکی از شروطش برای صلح بود. او ۵۰۰ نسخه خطی تاریخی از واتیکان و ۳۰۰ قطعه تاریخی را در معاهده تولنتینو در سال ۱۷۹۷ به دست آورد. یکی از استاتید دانشگاهی در روم در مورد آثار مسروقه که پس از دوران ناپلئون به خانه بازگشتند می‌گوید که فاجعه غارت‌های هنری ناپلئون چیزی کمتر از فاجعه جنگ‌های او نیست.

    طبق این گزارش، در سال ۲۰۱۸ مورخی به نمایندگی از امانوئل مکرون ـ رییس جمهور فرانسه ـ  در پژوهشی به دنبال برآورد و جبران خسارت‌های آفریقای جنوبی در پی غارت‌های صورت گرفته بوده است. این مورخ معتقد است غارتگران نه تنها گنجینه‌ها که عزت نفس ملت‌ها را نیز به تاراج برده‌اند.

    انتهای پیام


    iconادامه مطلب

    

    __(Comments are closed.,'kubrick')

    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY