• خشم کتاب‌فروشان فرانسوی از یک جایزه ادبی
  • علی‌اشرف صادقی در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد: لازار معتقد بود که فروغ بااستعدادترین شاعر معاصر است
  • صد و سی و یکمین شماره ماهنامه آزما منتشر شد
  • چهارم شهریور ماه سالروز در گذشت مهدی اخوان ثالث
  • هر یورو هزینه برای فرهنگ، شش یورو سود دهی اقتصادی
  • «روز جهانی عکاسی» مبارک
  • علی باباچاهی در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد: شعر متعهد کمرنگ نشده است طوری مطالعه می‌کنم که گویی فردا با کامو و سارتر مسابقه دارم
  • کشف فیلمنامه‌ای از استنلی کوبریک که هیچ‌گاه ساخته‌ نشد
  • رقابت ۱۰ فیلم برای تصاحب قلب جشنواره «سارایوو»
  • نقش ” خانه” در فیلم های ناصر تقوایی/ نوشته: سعید نوری
  • مزار آذریزدی همچنان در غربت بی‌توجهی مسئولان یزد
  • دلال هایی که “نویسنده” تولید می کنند!
  • کیارستمی:بدون تماشاگر خوب سینمای خوب وجود ندارد
  • گفت‌وگو با بهمن کیارستمی در دومین سالروز درگذشت پدرش «صدور حکم، پایان پرونده کیارستمی نیست»
  • برنده شدن در بوکر چه احساسی دارد.؟
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 124
    • بازدید دیروز : 407
    • بازدید این هفته : 9992
    • بازدید این ماه : 48068
    • بازدید کل : 804196
    • ورودی موتورهای جستجو : 4970
    • تعداد کل مطالب : 244





    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    ۱۲واقعیت درباره «جنایت و مکافات» داستایفسکی
    بازديد : iconدسته: گزارش

    به نقل از منتال‌فلاس – در رمانی که  فیودور داستایفسکی در سال ۱۸۶۶ میلادی نوشت، یک دانشجو به نام راسکولنیکف مرتکب قتل می‌شود تا تئوری‌اش را مبنی بر اینکه او یک انسان خارق‌العاده است، آزمایش کند. تباهی و عذاب وجدان او پس از این کار و آشفتگی‌های روانی‌اش باعث شده بسیاری «جنایت و مکافات» را یک اثر داستانی عمیقا روانشناختی به حساب بیاورند.

    «جنایت و مکافات» یکی از کلاسیک‌های ادبیات جهان به حساب می‌آید و کمتر کتاب‌دوستی است که آن را نخوانده یا در مورد آن نشنیده باشد. در ادامه ۱۲ واقعیت جالب در مورد این کتاب و نویسنده آن را می‌خوانید:

    ۱- داستایفسکی یک شغل نظامی را رها کرد
    پدر این نویسنده‌، یک جراح بازنشسته با خصوصیات اخلاقی سفت و سخت، ترتیبی داده بود که پسرش به عنوان یک مهندس نظامی آموزش ببیند. با این حال داستایفسکی همواره به سمت ادبیات گوتیک و رمانتیک کشیده می‌شد و دوست داشت بنویسد. با وجود فارغ التحصیلی از آکادمی مهندسی نظامی در سن پترزبورگ در سال ۱۸۳۴ و دست‌یابی به درجه ناوبان دوم، داستایفسکی استعفا داد تا خودش را کاملا وقف مهارتی که داشت کند.

    ۲- کارهای اولیه او به خاطر بینش روان‌شناسانه مورد تحسین قرار گرفتند
    در سال ۱۸۴۶ داستایفسکی اولین رمان کوتاهش «بیچارگان» را منتشر کرد. روایت عشق میان دختر جوان و مرد مسنی که هر دو فقیرند، با نامه‌نگاری با هم در ارتباطند و دختر به ازدواج با خواستگار بی‌ارزش اما پولدارش تن می‌دهد. این داستان فشار روحی طاقت‌فرسای ناشی از فقر را توصیف می‌کند. داستایفسکی یک نسخه از آن را به دوست شاعرش، نیکلای نکراسوف، نشان داد. او به شدت تحت تاثیر عمق و کشش عاطفی کتاب قرار گرفت و فورا آن را نزد ویساریون بلینسکی، منتقد بزرگ ادبیات روسیه برد. بلینسکی داستایفسکی را استعداد بزرگ آینده روسیه خواند.

    ۳- داستایفسکی مدتی را در زندان سپری کرد
    در دوره‌ای که داستایفسکی «بیچارگان» را می‌نوشت، در بحث­‌هایی با دیگر روشنفکران جوان شرکت می‌کرد؛ عمده مباحث مربوط به سوسیالیسم، سیاست و سیستم ارباب-رعیتی روسیه بود که رعایای روستایی را تحت کنترل صاحب زمین نگه می­‌داشت. در سال ۱۹۸۴ داستایفسکی و سایر اعضای گروه مباحثه را به ظن فعالیت انقلابی بازداشت کردند. او چندین ماه­ را در زندان فلاکت‌باری گذراند و نهایتا به میدان اصلی شهر برده شد تا اعدام شود. در آخرین لحظات عفونامه­ آنها از طرف تزار رسید و کاشف به عمل آمد که کل سناریو ،از زندان تا نمایش اعدام، بخشی از مجازاتشان بوده است. این تجربه تاثیر عمیقی بر داستایفسکی داشت؛ اعتقادات عمیق مذهبی در او جانی دوباره گرفت و الهام‌­بخش مباحث اخلاقی مطرح شده در «جنایت و مکافات» شد.

    ۴- «جنایت و مکافات» در ابتدا راوی اول شخص داشت
    داستایفسکی می­‌خواست «جنایت و مکافات» را از زبان اول شخص روایت (و اعتراف) کند. ولی نهایتا راوی را به دانای کل –سوم شخص− تغییر داد که به خواننده اجازه می­‌دهد در روح آسیب‌دیده و زجرکشیده­ شخصیت اصلی کتاب غرق شود.

    ۵- راسکولنیکف،شخصیت اصلی کتاب تنها شخص گرفتار در بی‌­پولی نبود
    داستایفسکی، خالق راسکولنیکف اعتراف کرده که گرفتار اعتیاد به قماربازی بوده، که او را عمدتا مجبور به نوشتن مدام و شتابزده می­‌کرده تا بتواند قروضش را ادا کند. مدت کوتاهی بعد از این‌که «جنایت و مکافات» منتشر شد، داستایفسکی داستان کوتاه شبه زندگینامه‌­ای با عنوان «قمارباز» روانه­ بازار کرد.

    ۶- راسکولنیکف از تبر استفاده کرد، سلاح سنتی دهقانان روس
    بیش از صدسال پیش از این­که پاتریک بیتمن در «روانی آمریکایی» پدیدار شود، راسکولنیکف برای کشتن آلیونا ایوانونای نزولخوار، زن مسن شریر ولی بی­‌دفاع و خواهر جوان نگون­بختش از تبر استفاده کرد. جیمز بیلینگتون، نویسنده و استاد دانشگاه هاروارد در کتابش، «تمثال و تبر» می­‌گوید: «تاریخ تفسیری فرهنگ روسیه متضمن این امر است که تبر نماینده اساسی­‌ترین ابزار در تمدن روسیه است −همان وسیله‌­ای که روسیه با آن بر جنگل فائق آمد و نشان کارگری است. انتخاب سلاح راسکولنیکف نهایتا موجب تمسخرش توسط دهقانان مجرمی شد که با او در سیبری دوران محکومیتشان را می­‌گذراندند، چون راسکولنیکف متفکری تحصیل‌کرده بود، آنها به راسکولنیکوف می­‌گفتند: «تو یک جنتلمنی، نباید با تبر کار کنی؛ تبر به هیچ­‌وجه ابزار کار یک جنتلمن نیست.»

    ۷- نام راسکولنیکف وجه تمایز او بود
    «راسکول» به معنی «انشعاب» و «شقاق» است که اشاره به اختلاف و نهایتا انشعاب کلیسای ارتدکس روسیه در قرن هفدهم دارد. داستایفسکی که یک مسیحی دوآتشه بود نماد­های ارتدکس را به دقت در کتاب‌هایش به کار برد؛ اسم «راسکولنیکف» در همین راستا اسمی درخور بود برای شخصیتی دوگانه که خود را به شکل متفکری حساس و یا دیوانهای تبر به دست آشکار می­کند.

    ۸- راسکولنیکف مجموعه‌­ای متضاد از انگیزه­‌های اخلاقی و غیراخلاقی است
    راسکولنیکف سخاوتمند و قهرمان است، اما در دام ایدئولوژی خود گرفتار می­‌شود. او گرفتار این ایده می­‌شود که می­‌تواند قتل به‌­خصوصی را مرتکب شود و از مجازات اخلاقی مصون بماند؛ چون شرایط مالی‌­ای که حاصل این قتل خواهد بود، به او امکان خواهد داد تا به نوع بشر از طریق استعدادهای برترش منفعت برساند. این‌گونه جرم خشونت‌­بارش را توجیه می‌­کند. در عین حال، در دادگاه همین قتل، جزئیات ماجرای کمکش به هم‌­دانشگاهی مبتلا به سل را می‌­شنویم. وقتی که دانش‌آموز مسلول مرد، راسکولنیکف به پدر فقیر او کمک کرد و وقتی خود پدر مرد، هزینه کفن و دفن او را نیز تقبل کرد.

    ۹- راسکولنیکف محکومیت سنگینی نداشت 
    در اوایل قرن نوزدهم، مجازات‌های بدنی (مانند شلاق زدن با شاخه‌های درخت) برای جنایات جدی معمول بود، اما زمانی که داستایفسکی «جنایت و مکافات» را نوشت جنبشی برای اصلاحات در مجازات در حال جان گرفتن بود. تبعید در سیبری برای چند سال، گاهی اوقات همراه با محکومیت کار سخت، مجازاتی معمول برای قتل عمد شد. محکومیت هشت‌­ساله نه­‌چندان سنگین راسکولنیکف احتمالا تحت­‌تاثیر شخصیت نیکوکاری که از او در دادگاه به نمایش در آمد هم بود. عامل دیگر اعتراف خود او در دادگاه بود که «از آنچه دزدیده بود استفاده‌­ای نکرده» و همچنین این واقعیت که او هنگام جرم از «شرایط روانی غیرمعمولی» رنج می‌­برده.

    ۱۰- بازخورد کتاب توسط منتقدین فقط مثبت نبوده 
    «جنایت و مکافات» که ابتدا در مجلات منتشر شد، بلافاصله توجهات زیادی را به خود جلب کرد. هرچند که تمام توجهات مثبت نبود، از جمله کسانی که کمتر برای این ­کار احترام قائل بودند، دانش آموزان سیاسی رادیکال بودند که ظاهرا احساس می‌کردند رمان تمایلات قهرآمیزی به آنها نسبت داده است. یک منتقد پرسید: «آیا تا به حال حتا یک مورد قتل با انگیزه مالی توسط دانشجویی رخ داده؟»

    ۱۱- داستان ۲۵ فیلم از «جنایت و مکافات» اقتباس شده
    فیلم صامت راسکولنیکف ساخته شده در سال ۱۹۲۳ توسط کارگردان آلمانی رابرت وین (همچنین کارگردان شاهکار اکسپرسیونیستی «کابینه دکتر کالیاری») به عنوان یکی از اولین اقتباس‌­ها از کتاب عرضه شد. فیلم­‌ها و نسخه­‌های تلویزیونی بسیار دیگری نیز از جمله تولیدات آمریکایی، ژاپنی، فنلاندی، هندی، شوروی و بریتانیایی بعد از آن از «جنایت و مکافات» اقتباس کرده‌­اند.

    ۱۲- … اما نه توسط آلفرد هیچکاک 
    نه به این دلیل که هیچکاک «جنایت و مکافات» را پایین‌تر از سطح استعداد و توانایی خویش می‌­دید. جاناتان کو در گاردین از فرانسوا تروفو نقل می‌­کند که یک­‌بار او از هیچکاک پرسید، چرا نسخه‌­ای سینمایی از «جنایت و مکافات» نمی­‌سازید؟ پاسخ هیچکاک این بود: «در کتاب داستایفسکی تعداد بسیار، بسیار زیادی کلمه هست که هر کدام آنها نقش به­‌خصوصی دارند، برای تبدیل بهینه آن­ها به المان­‌های سینمایی که جایگزین لغات باشند، باید فیلمی شش تا ده ساعته ساخته شود، در غیراین­‌صورت نتیجه کار رضایت­‌بخش نخواهد بود»


    iconادامه مطلب

    سالی مبارک، سال عشق و آگاهی است
    بازديد : iconدسته: گزارش

    سالی دیگر گذشت. بد، خیلی بد، اما گذشت. و این شده است بن مایه امید ما ایرانیان. هر بدی و تلخی و رنجی را تاب می‌آوریم به این امید که، این نیز بگذرد و این یعنی تسلیم محض بودن. چاره‌ای هم نیست جز تسلیم. اما در پی این تسلیم دایمی و دل و

    جان و تن به قضا و قدر سپردن است که مدام به حسرتی تلخ می‌گوییم، سال به سال دریغ از پارسال. با این همه باور داریم که انسان به امید زنده است و اگر نبود این امید. تاب تحمل این همه تلخی نبود. باری سال ۹۶ هم گذشت. سالی تلخ، بد و پر از رنج. اما به حکم امید آرزو می‌کنیم سال نو. سال بهروزی باشد. سالی پر از روشنایی و مهربانی. سالی که در آن هیچ سفره‌ای خالی نماند. هیچ انسانی گرفتار چه کنم نشود و هیچ تنی بیمار.

    دلمان می‌خواهد و آرزو می‌کنیم سال ۹۷ سال صلح و دوستی باشد. نه سال کشتار و خون و ستم. دلمان می‌خواهد مردم ما و مردم در همه‌ی دنیا. عشق را و مهربانی را بفهمند و این حقیقت را دریابند که فرصت زیستن کوتاه است، کوتاه‌تر از حد تصور اما در این فرصت کوتاه می‌توان شادمان زیست و به شادمانی نفس کشید اگر عشق را و مهربانی را بشناسیم و کینه و نفرت و حرص را در اعماق سالی که رفت دفن کنیم. و رو به سوی آفتاب آگاهی نماز بگذاریم. و به درستی دریابیم که جهان از آن آگاهان است و بی دانشان را در جهانی که بر بنیان دانستن شکل گرفته است جایی نیست.
    … و امید که چنین باشد و آمدن چنین سالی را جشن بگیریم و بگوییم سال نو و نوروز نیاکانی که جشن آگاهی و آگاه شدن است بر شما مبارک باد.
    هوشنگ اعلم


    iconادامه مطلب

    فصل آزما ویژه نامه ماهنامه فرهنگی هنری آزما منتشر شد
    بازديد : iconدسته: گزارش

    «فصل آزما» عنوان ويژه ‌نامه ‌هايي است که بنا داريم از اين پس در آغاز هر فصل منتشر کنيم. به شرط بودن و ادامه‌ ي حيات.

    اين ويژه‌ نامه ‌ها هر يک دربرگيرنده ‌ي بخشي از همه ي آن چيزي خواهد بود که هنر و ادبيات ناميده ‌اند. از شعر و داستان و نقد تا ميزگرد و گفت و گو و نظرخواهي که طي بيست سال در ماهنامه ‌ي آزما منتشر شده است.

    هدف از انتشار «فصل آزما» نخست گردآوري اين مطالب در مجموعه‌ هايي مشخص و جداگانه است که کار دستيابي و مطالعه ‌ي آن‌ها را براي علاقه ‌مندان آسان  ‌تر مي‌کند. بسيار آسان‌تر از مرور شماره‌هاي مختلف يک مجله در يک دوره‌ي بيست ساله . و مهم‌ تر اين ‌که مي ‌توان هر «فصل آزما» را به عنوان يک کتاب همراه، در هر فرصتي خواند و مجموعه ‌اي تفکيک‌ شده و سامان‌ يافته را در اختيار داشت. و با چنين هدفي است که نخستين جلد از «فصل آزما» را به برگزيده‌اي از داستان ‌هاي ترجمه و ايراني چاپ شده در دوره ‌ي بيست ساله ‌ي آزما اختصاص داديم و اين حکايت هم‌ چنان باقي است. با «فصل آزما» ‌هاي ديگر، با شعر، نقد وگفتگو.


    iconادامه مطلب

    بازتاب «لوور» تهران در پاریس
    بازديد : iconدسته: گزارش

    سایت شبکه خبری «فرانس ۲۴» برپایی نمایشگاه بی‌سابقه «لوور» در تهران را بازتابی از تلاش فرانسه برای احیای مناسبات سنتی با ایران دانست.

     این رسانه معتبر  و دولتی فرانسه برپایی نمایشگاه ۹۰ روزه لوور در تهران را نتیجه دو سال کار از زمان برقرای معاهده تبادل فرهنگی میان ایران و فرانسه می‌داند که در ژانویه ۲۰۱۶ و در شهر پاریس میان «حسن روحانی» و «امانوئل ماکرون» روسای جمهور، دو کشور به امضاء رسید.

    «ژان لوک مارتینس» رئیس موزه لوور که برای افتتاح این نمایشگاه به تهران آمده بود نیز معتقد است: «روابط میان ایران و فرانسه، روابطی قدیمی و عمیق هستند چرا که فرانسوی‌ها پیشگام کاوش‌های باستان‌شناسی در کشور تاریخی ایران بوده‌اند. این نمایشگاه بی‌سابقه در تهران این امکان را برای ما فراهم می‌کند تا پلی میان این روابط شکوه‌مند برقرار کنیم که قدمت آن به قرن ۱۹ میلادی بازمی‌گردد.»

    «جولین کانی» یکی از موزه‌گردانان نمایشگاه موزه لوور در تهران که در زمینه ایران نیز تخصص دارد با اشاره به مناسبات فرهنگی میان ایران و فرانسه گفت: «اولویت فرانسه در اواخر قرن ۱۹ میلادی مسائل فرهنگی بود و در آن زمان تنها کشوری بود که در ایران حفاری‌ها باستان‌شناسی انجام می‌داد و حاکمان ایرانی‌ها که نمی‌خواستند همه چیز را به دست بریتانیایی‌ها و روس‌ها بدهند، مسئولیت بیشتر امور فرهنگی را به فرانسوی‌ها سپردند. در سال‌های پس از انقلاب اسلامی در ایران نیز با توجه به افت شدید محبوبیت بریتانیا، ایالات متحده و روسیه میان ایرانیان؛ فرانسه شهرت و محبوبیت خود را نزد ایرانی‌ها حفظ کرده است.

    یک دیپلمات فرانسوی نیز به «فرانس ۲۴» گفت: «زمانی که بریتانیایی‌ها به دنبال نفت در ایران بودند ما در حال انجام پروژه‌های باستان‌شناسی در ایران بودیم و به همین دلیل روابط ما بر روی مسائل مثبت متمرکز بوده است.»

    صفحه اینستاگرام موزه لوور نیز با اشاره به افتتاح نمایشگاه موزه لوور در تهران، برپایی این نمایشگاه را رویدادی فرهنگی و دیپلماتیک برجسته برای هر دو کشور قلمداد کرد.

    از سویی دیگر نشریه «گاردین» انگلیس نیز در مطلبی که بیشتر با رویکردی سیاسی به موضوع افتتاح نمایشگاه لوور در تهران پراخته است، این نمایشگاه را اولین نمایشگاه بزرگ توسط یک موزه مهم غربی در ایران معرفی کرد که موجب شکوفایی دیپلماس فرهنگی میان ایران و فرانسه می‌شود، گرچه در حال حاضر ایران و اروپا تنش‌هایی در رابطه با مسائل هسته‌ای و امنیتی دارند.

    نمایشگاه موزه لوور در تهران روز دوشنبه (۱۴ اسفند) با حضور، «ژان لودریان» وزیر امور خارجه فرانسه و «ژان لوک مارتینس» رئیس موزه لوور در محل موزه ملی ایران افتتاح شد.

    این نمایشگاه میزبان ۵۶ اثر از موزه لوور است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به تابلوهایی از «رامبراند» و مجسمه «ابولهول» ساخته شده از سنگ «بازالت» مربوط به دوره‌ی «فرعون هاکور» و همچنین دو اثر متعلق به فرهنگِ ایرانی یعنی «تبر کتیبه‌دار» از کاوش‌های علمی باستان‌شناسی محوطه‌ چغازنبیل و «شیء برنزی از لرستان» متعلق به بورس اوراق بهادار باقی‌مانده از عصر آهن و با حدود سه‌هزار سال قدمت اشاره کرد.


    iconادامه مطلب

    ابراهیم حقیقی در گفت وگو با آزما/ استاندارد نداریم
    بازديد : iconدسته: گزارش

    در نبود استاندارد و لزوم رعايت حقوق مصرف کننده. اگر مؤسسه ي حمايت از حقوق مصرف کننده يا مؤسسه ي استاندارد يا بانک مرکزي درست عمل ميکرد، هيچ خريداري به هيچ وجه نگران نبود که مثلا لوبيا يا دستمال کاغذي را که از قفسه ي فروشگاه برميدارد. تاريخ مصرف گذشته يا خراب باشد. يا پولش را جاي مطمئن بسپارد.آن چيزي که آرم استاندارد دارد بايد صددرصد به خريدار اطمينان بدهد. اما اينطور نيست و شاهديم که چه کمبودهايي در اين زمينه هست. از اين مقوله بگير تا قيمت هاي بدون منطقي که روي اجناس هست و هيچ نظارتي بر آن وجود ندارد تا آگهي هايي که پر از شعارهاي دروغ چاپ ميشود و نوعي کلاهبرداري است. و همه ي اينها دارند آگهي ميکنند


    iconادامه مطلب

    سایر صفحات سایت
    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY