• افراد آنلاین : 1
  • بازدید امروز : 589
  • بازدید دیروز : 515
  • بازدید این هفته : 6453
  • بازدید این ماه : 54255
  • بازدید کل : 224371
  • ورودی موتورهای جستجو : 926
  • تعداد کل مطالب : 142





عنوان محصول چهارم

توضیح محصول
توضیح محصول
توضیح محصول

عنوان محصول چهارم

توضیح محصول
توضیح محصول
توضیح محصول

صدو بیست و سومین شماره ماهنامه آزما منتشر شد
بازديد : iconدسته: گزارش

صد و بیست و سومین شماره ماهنامه فرهنگی آزما با عکس روی جلد منصوره اتحادیه منتشر شد. موضوع پرونده این شماره آزما “تاریخ و حافظه تاریخی” است. در پرونده این شماره آزما گفتگویی میخوانید با منصوره اتحادیه با عنوان “ما با تاریخمان مشکل داریم” و گفتگویی با دکتر ناصر فکوهی درمورد “تاریخ و حافظه تاریخی” همچنین گفتگویی با دکتر پرویز ممنون دارنده اولین دکتری تئاتر در ایران را خواهید خواند گفتگو با دکتر جواد مجابی شاعر و پژوهشگر از دیگر مطالب این شماره آزماست و در بخش آزما اندیشه مطالبی درباره نقش ترجمه در ارتباطات بین فرهنگی از دکتر فرزان سجودی آمده است.


iconادامه مطلب

وضعیت مزار حسین منزوی یکی از ستون های شعر معاصر ایران
بازديد : iconدسته: گزارش

«می‌خواستم این عکس را نگذارم. دلم نیامد. مزارِ یکی از ستون‌های شعر معاصر ایران… مزارِ آبروی شعر معاصرِ ایران…این وضعیتِ مزارِ #حسین-منزوی ست. چقدر خاک و غبار و جای کفش روی سنگ نشسته بود… روی شعر…
.
نام من عشق است آیا می‌شناسیدم؟
خیر جناب منزوی…»
.
عکس: زنجان، معین دهاز

توجه به مفهوم و معنای عشق در ترانه‌های منزوی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و آن‌گونه که خودش می‌گوید عشق هویت اصلی آثارش را تشکیل می‌دهد. پس از انقلاب منزوی در سال ابتدایی انتشار مجله‌ی سروش با آن هم‌کاری داشت. آن‌چه منزوی را بر سر زبان‌ها انداخت و او را به عنوان شاعری توانا تثبیت کرد «غزل‌»سرایی منحصر به فرد او است. او معتقد بود «دهه‌ای که متعلق به هم‌نسلان من است، دهه‌ی رستاخیز و به پا خاستن مجدد غزل است» و در این تجدید حیات غزل به جرات می‌توان گفت که منزوی یکی از احیاگران جدی است. منوچهر آتشی، شاعر در مورد حسین منزوی چنین می‌گوید: «حسین منزوی به نوعی بنیان‌گذار شیوه دیگری از تغزل بود. او تغزلی بدیع و چشمگیر در غزل داشت و به همین دلیل نام او در ردیف غزل‌سرایان خوب ما باقی می‌ماند.


iconادامه مطلب

ادبیات، کشف جز تازه ای از هستی / آتوسا احمد پناهی
بازديد : iconدسته: گزارش

سارتر، کوندرا، بارت…
ادبيات نحوهاي از انديشيدن است؛ در آشوبِ محض متولد ميشود و درون آشوب نظمي خلق ميکند (کائوسموس). رمان شاخهي (مهم) آن، اگر به قول فرانسويان در تداول عام «ادبيات»۱ نباشد، عرصهاي خواهد بود که در آن عمل انديشيدن اتفاق ميافتد. نويسنده کسي است که شئ ميآفريند، همانگونه که سارتر ميگويد؛ (اگرچه سارتر نويسنده را از شاعر متمايز ميکند، او را متعهد ميداند و موکدا تعهدش را به او گوشزد ميکند که بداند چرا، براي چه و براي که مينويسد…) مبناي نوشتن نفي است. نويسنده براي تبديل شدن به آنچه نيست آنچه را که هست نفي ميکند؛ ماده ي اوليه به چيزي غير از خود تبديل ميشود: آفرينش به وجود ميآيد. نفيِ خود و نفيِ شئ توامان اتفاق ميافتد. بدين ترتيب (به تعبير موريس بلانشو) نوشتن عبارت از قتل و کشتن شئ و تبديل کردن آن به کلمه خواهد بود. اما بنيادِ اين نفي چيست؟ آفرينش در آگاهيِ بيمن و خودانگيختگيِ محض پديد ميآيد. سوژهي گمشده در متن خود را مضمحل ميکند، همچون عنکبوتي که خود به همراه ترشحات سازندهي تارهايش از بين ميرود.۲ جايي که کلمات به تعبير سارتر اهلي بودنِ خود را از دست ميدهند و ديگر به «کار» نميآيند، همه امکانها ناممکن ميشود. زبان ديگر نه دلالت ميکند، نه کار؛ بلکه بيکار ميشود.

دلالت نشانه ها
همانطور که پيشتر گفته شد، سارتر تکليف ادبيات (نثر) را از شعر جدا ميداند: «غرض از نثر سودمندي است، وسيلهاي که براي نيل به غايتي که بيرون از آن است به کار ميرود.» کلمات نزد کسي که آن را به «کار» ميبرد ادامه اعضاي بدن و امتداد حواس اوست. در حالي که غايت مطلوب شعر «حرکت» است نه «نيل به مقصد». و زبان براي آن هدف است، نه وسيله. سارتر از فريادِ برخاسته به «نشانه»ي درد سخن ميگويد و آوازي که از روي درد خوانده مي شود؛ در آوازِ دردمندانه هم درد (نشانه) هست و هم چيز ديگري سواي درد (شئ). عواطف انسان اگر هم مايه آفرينش اثر ادبي باشند، در اثر مستحيل ميشوند، هويت خود را از دست ميدهند و تبديل به شئ ميشوند: عواطفِ شئشده. «در حالي که نويسنده با دلالتها و نشانهها سروکار دارد.»
شاعران نام نميبرند. زيرا هربار که ما از اشيا نام ميبريم، نام را فداي شئ ميکنيم. شاعران نه سخن ميگويند و نه سکوت ميکنند. شايد بهتر است بگوييم شعر عرصهي بيعملي است و شاعر کسي که بيعملي را برميگزيند و انجام ميدهد! جذبهي شاعرانه در جايي است که عمل متوقف و رابطه علت و معلولي منتفي ميشود. شاعر بيرونِ عليت قرار دارد.
اعمال روزمرهي ما وسيلهاي براي رسيدن به هدف هستند. من راه ميروم تا به محل کارم برسم. دستم را دراز ميکنم تا ليوان را بردارم. طي طريق من و حرکت دستم وسيلههايي براي رسيدن به هدف (رسيدن/ برداشتن) هستند. شعر اما از نظر سارتر اين نسبت را معکوس ميکند. «جهان و اشيا اهميت خود را از دست ميدهند و فقط بهانهي عمل قرار ميگيرند. در نتيجه عمل، خود، غايتِ خود ميشود. عمل از هدف دور و هدف محو ميشود. عمل به صورت رقص درميآيد. شعر رقصيدن است و نثر راه رفتن. راه رفتن به سوي مقصدي؛ حال آنکه رقص مقصدي ندارد. هدفِ رقص خودِ رقص است.» زبان در شعر، هدفِ در خود است.
«شرط لازم انديشه گسست است؛» گسست از پناهگاههاي بيآزار. پناه بردن به «هويت هاي ازپيشموجود» و فرورفتن در «هويتهاي مولار»، انديشيدن و به تبع آن آفريدن را ناممکن ميکند. هستند کساني که بر خلاف سارتر حائلي ميان شعر و ادبيات (رمان،…) نميکشند. و از جمله آنها نويسنده و متفکر چک، ميلان کوندرا. کوندرا از شعري سخن ميگويد که رمان ناميده ميشود! او بر «استقلال اساسي» ادبيات تاکيد ميکند. و منظور از استقلال اساسي عدم هرگونه پايبندي و تعهد شاعراست. حقيقتِ ازپيشانگاشتهشدهاي وجود ندارد و «شاعر اگر به حقيقتي غير از آنچه کشف کردني (شعر) است بپردازد، شاعري دروغين خواهد بود.» نبايد در حين نوشتن به صدايي غير از «خرد رمان» گوش داد؛ آگاهيِ فرارفته از اژلاست۳هاو هويتهاي پيشساخته و آگاهيِ بدون من و خودانگيخته شايد خاستگاه آفرينش آثار بزرگي باشد که به قول کوندرا کمي هوشمندتر از نويسندگان خويشاند.
ادبيات جاي يقينهاي ايدئولوژيک نيست. به تعبير کوندرا براي «کيچ»نشدن بايد عليه خوشايند بودن همگاني و به خدمت زيباييشناسيهاي رسانهاي درآمدن، کليشهاي و باب روز بودن و در برابر همگي اژلاستها مقاومت کرد. «سپاهيان اژلاستها در کمين نشستهاند.» و «درست درهمين دوران جنگِ اعلامنشده و مستمر است» که کوندرا بر آن ميشود تا جز درباره ي رمان سخن نگويد.
ادبيات يعني کشف جزء تازهاي از هستي، نه گفتن آن چه قبلا گفته شده و يا بدتر: تاييد آن. و آنگونه که کوندرا به نقل از هرمان بروخ ميگويد: شناخت يگانه رسالتِ اخلاقيِ رمان است.


iconادامه مطلب

نگاهی به سینماهای متروکه در تهران
بازديد : iconدسته: گزارش


شاید ایران از مورد کشورهایی باشد که تعداد سینماهای متروکه اش کمتر از سینماهای دایر و مشغول به کار نیست. سینماهایی که سال‌هاست متروکه مانده‌اند و تعداد آنها به بیش از صدتا میرسد این سینماها سال‌هاست به دلایل مختلف بی‌حاصل و بدون کاربرد مانده‌اند. و در میان این سینماهایی متروکه هستند که به دست معماران برجسته ساخته شده اند اما از این جهت هم توجهی به آنها نمیشود
سینمایی که داروخانه شد
سینمای “رادیو سیتی” اوایل انقلاب سال ۵۷ به آتش کشیده شد. این سینما به دست حیدر قلی‌خان غیایی‌شاملو (۱۳۶۴ – ۱۳۰۱) ساخته شد که یکی از پیشگامان معماری نوین ایران است. او در سال ۱۹۴۷ میلادی از دانشگاه تهران در رشته معماری فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۵۲ گواهی (DPLG) خود را از مدرسه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) دریافت کرد. او در همین سال برنده جایزه «Prix de Vienne» شد. غیابی شاملو به‌عنوان استاد در دانشگاه تهران به تدریس معماری پرداخت و چند نسل از معماران را آموزش داد. غیایی طراح دو سینمای مهم پایتخت هم بوده است. سینما رادیو سیتی که طراحی نمای ورودی آن به سبک «گوگی» و ترکیبی از هنر و معماری است انجام شده است. اساس این طراحی طبق اصول مدرنیته و تعادل بین فرم‌های منحنی و مستقیم بود. چراغ‌های نئون قرمز رنگی با شکل‌های هندسی عجیب بر روی نما نصب شده بودند و شب‌ها به‌صورت خیره‌کننده‌ای روشن می‌شدند تا جلوه‌ای مدرن به سینما بدهند و دیگر، سینما مولن‌روژ که اکنون موسوم به سینما سروش است.

سینما مهتاب
سینما شهر قشنگ از سینماهای قدیمی تهران بود. این سینما در خیابان ولیعصر، پایین تر از خیابان جمهوری واقع شده است. این سینما به دلیل تغییر بافت این منطقه بی‌رونق شد و در ردیف سینماهای زیان ده قرار گرفت و از سال ۱۳۸۷ تعطیل شد. نام این سینما قبل از انقلاب مهتاب بود.
سینما کریستال
سینما کریستال از سینماهای قدیمی تهران بود که در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۲۴ تأسیس شد. این سینما با دو سالن به گنجایش کلی ۶۶۰ نفر از جمله سینماهای ممتاز تهران بود و به اکران فیلم‌های هنری شهرت داشت. این سینما که در خیابان لاله‌زار قرار دارد در حال حاضر تعطیل شده است.
سینما اروپا
سینما اروپا از سینماهای قدیمی تهران می باشد. این سینما در سال ۱۳۴۷ با نمایش فیلم جاده زرین سمرقند افتتاح شد. این سینما دارای ۱۴۰۰ صندلی، سه بالکن و دو دستگاه نمایش ۷۰ ۷۰ میلیمتری بود.
این سینما که در خیابان جمهوری ، قبل از میدان بهارستان قرار دارد که در ۸ اسفند ماه ۱۳۹۰ طعمه حریق شد و پس از آن تعطیل گردید.
سینما آسیا
سینما آسیا هم از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما که تعطیل و نیمه‌مخروبه شده است در تقاطع خیابان ولیعصر با خیابان جمهوری قرار دارد. سینما آسیا در سال ۱۳۳۷ توسط «امرلال هندوجا»، «نارانداس بگواندلاس» ساخته و مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این سینما که جزو اولین سینماهای تهران است با ۹۶۲ صندلی کار خود را آغاز کرد. طراح سینما آسیا هوشنگ سیحون بود. این سینما حدود پنجاه سال فیلم‌های سینمای ایران را نمایش داد.
سینما متروپل، سینما دیانا
سینما متروپل در سال ۱۳۲۵ با اکران فیلم «نگهبان مبارز» فعالیتش را در ابتدای خیابان لاله‌زار نو تهران آغاز کرد. معمار این بنا وارطان هوانسیان بود که پیش از آن معماری ساختمان‌هایی چون هتل دربند تهران، سینما دیانا، ساختمان مرکزی بانک سپه در تهران و… را انجام داده بود. این سینما که یکی از معروف‌ترین سینماهای تهران بود در سال ۱۳۸۷ تعطیل شد. سینما دیانا دیگر اثر هوانسیان که امروز کماکان با نام سینما سپیده فعالیت می‌کند، در سال ۱۳۲۲ تاسیس شد. هوانسیان پس از مهاجرت به تهران و تدریس در مدارس ارمنیان، برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت. او از «مدرسه مخصوص معماری» پاریس فارغ‌التحصیل شد و در بازسازی خرابی‌های جنگ در این شهر شرکت داشت. در ابتدا رشته نقاشی را انتخاب کرد، اما به توصیه اطرافیان آن را رها کرد و معماری خواند. به دلیل استعدادش در این رشته موفق شد تجربیات ارزشمندی را نزد هانری سواژ (معمار برجسته فرانسوی) کسب کند. هوانسیان از نخستین کسانی بود که در برابر معماری سنتی ایستاد و معتقد بود باید دست از تقلید گذشتگان برداشت و به معماری مدرن روی آورد. او از پیشروترین معماران ایرانی در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ شمسی بود.
سینما های ونوس، رکس، خورشیدنو، فردوسی، البرز، مایاک،مرجان، تابان، فاروس، رودکی، شهرزاد و … از جمله سینماهای متروکه تهران هستند.


iconادامه مطلب

فراخوانی ویستا برای دومین جایزه ۳۰ میلیون تومانی هنر معاصر “ویستا”
بازديد : iconدسته: گزارش

دومین “جایزه ۳۰ میلیون تومانی هنر معاصر ویستا” با تاکید بر اهمیت ایده هنری فراخوان داد.
به گزارش هنرآنلاین ، دومین “جایزه ۳۰ میلیون تومانی هنر معاصر ویستا” با تاکید بر اهمیت ایده هنری فراخوان داد.
در متن این فراخوان آمده است:”ویسـتـا به معنـی اندیشـه” اسـت.از این رو گــــالری ویستــــا همچـون سال گـذشته در دومین دوره جــایزه ویستــا بر اساس ارزشیابی و فکـر ایده های معاصر هنری مـی کـوشد تـا شرایطی برای معرفی و اجـرای طــرح بـرتـر فراهـم آورد. همچـون دوره پیشین آنچه مـورد تـوجه شورای برگـزاری است بها دادن به ایده هایی است کـه بدان سبب هنرمندان می کوشند تا طراحی نو تدوین و تالیف کـنند و در قالب پروپوزال های ارائه شده قادرند تا به معرفی و دفاع از طـرح پیشنهـادی خود بپــردازند. لـذا مـجموعـه ای از معیـارهـا هـمچـون تازگـی طرح ها، معاصر بودن، اجرایی بودن، ارزش های تئوریـک زیباشناسانه، چالش بر انگـیزی آثار از لحاظ زیبایی شناختـی و محتوایـی، در کـنار گـویا بودن پـروپوزال ها و تنـاسب ایـده و راهکـارهای اجرایی پیش بینی شده مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت.
بر اساس اعلام دبیرخانه دومین جایزه ویستا، دریافـت پـروپـوزال ها و مدارک از یکــم تـا سـی ام مهـرمـاه ۱۳۹۶خواهد بود و مطابق زمان بندی سی ام آبان ماه سال جاری
لیـست منتخبیـن ( لیست کـوتاه)، پانزدهم تا بیـست و پنجم دی ماه ۱۳۹۶ نمایشگـاه منتخبین در گـالری ویستا و بیست و یکـم دی مـاه ۱۳۹۶ مـراسم اهـدای جوایـز و مـعرفـی طـرح بـرتر خواهد بود.
شورای برگزاری مقرراتی در خصوص نحوه تدوین و ارسال پروپوزال ها تعیین کرده اند که علاقمندان می توانند به آدرس: www.vistaart.galleryfa/vista-prize/v1396 مراجعه کنند.”
در نخستین جایزه هنر ویستا، از میان ۱۵۰ طرح رسیده بعد از دو مرحله داوری، هفت طرح‌ به فهرست نهایی رسیدند و در انتها، یکشنبه هشتم اسفندماه ۹۵ در تالار فرخی یزدی باغ موزه قصر، محمد رضا عرب خزائلی نخستین جایزه هنر معاصر ویستا را از آن خود کرد.


iconادامه مطلب

تقدیر از دو بازیگر بزرگ سینما در جشنواره ونیز/ شیر طلای یک عمر دستاورد جشنواره ونیز به جین فاندا و رابرت ردفورد داده شد
بازديد : iconدسته: گزارش

سرویس سینمایی هنرآنلاین: فیلم آمریکایی “ارواح ما در شب” (Our Souls at Night) با بازی جین فاندا و رابرت ردفورد، اولین بار در دنیا روز جمعه در بخش خارج از مسابقه جشنواره ونیز در پلاتزو دل سینما روی پرده رفت.
پیش از نمایش فیلم، فاندا و ردفورد در مراسمی با حضور با حضور پائولو باراتا رئیس بی‌ینال ونیز و آلبرتو باربرا مدیر هنری جشنواره، جایزه شیر طلای یک عمر دستاورد را دریافت کردند.
“ارواح ما در شب” به کارگردانی ریتش باترا که تولید شرکت نت‌فلیکس است، اولین همکاری مشترک ردفورد و فاندا بعد از “سوارکار الکتریکی” (۱۹۷۹) است. آن‌ها پیش از آن در فیلم “پابرهنه در پارک” (۱۹۶۷) هم مقابل هم ایفای نقش کردند.
“ارواح ما در شب” از روی رمانی نوشته کنت هاروف ساخته شده است. داستان در کلرادو روی می‌دهد و از دیدار غیرمنتظره ادی مور (فاندا) با یکی از همسایه‌ها به نام لوییس واترز (ردفورد) شروع می‌شود. همسر ادی سال‌ها پیش مرده است، همین‌طور همسر لوییس، اما با این که آن‌ها سال‌هاست در شهری کوچک در یک محله زندگی می‌کنند، اما تا پیش از این کمتر با هم در تماس بودند.
ردفورد ۸۰ ساله در ۱۹۸۱ برای فیلم “مردم عادی” اولین تجربه کارگردانی خود برنده اسکار بهترین کارگردانی شد و سال ۲۰۰۲ یک جایزه افتخاری اسکار را دریافت کرد. “بوچ کسیدی و ساندنس کید”، “همه مردان رئیس جمهور” و “طبیعی” از دیگر فیلم‌های ردفورد در مقام بازیگر است. فاندا تاکنون هفت بار نامزد دریافت جایزه اسکار بوده و دو بار برای فیلم‌های “کلوت” (۱۹۷۱) و “بازگشت به خانه” (۱۹۷۸) برنده اسکار بهترین بازیگر زن شده است.
روز جمعه همچنین “جریان انسانی” (Human Flow) به کارگردانی آی وی‌وی هنرمند معترض چینی تولید مشترک آلمان و آمریکا، فیلم بریتانیایی “لین آن پیت” (Lean on Pete) ساخته اندرو های و “فوکس‌تروت” (Foxtrot) به کارگردانی ساموئل مائوز تولید مشترک آلمان، فرانسه، اسرائیل و سوئیس در بخش مسابقه بین‌الملل جشنواره ونیز به نمایش درآمدند.
چارلی پلامر بازیگر نوظهور آمریکایی در “لین آن پیت”، تازه‌ترین ساخته اندرو های فیلمساز بریتانیایی که داستانش در ایالت اورگن روی می‌دهد، نقش نوجوانی ۱۵ ساله را بازی می‌کند که یک تابستان پیش یک تربیت‌کننده اسب (استیو بوسمی) که از دنیا زده شده است، مشغول کار می‌شود. در این بین تنها همراه او یک اسب مسابقه دزدی به نام لین آن پیت است. کلویی سوینی، استیو زان و تراویس فیمل از دیگر بازیگران “لین آن پیت” هستند. های کارگردان فیلم تحسین‌شده “۴۵ سال” است که در جشنواره برلین جوایز بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن را برد.
روز پنجشنبه در دومین روز برگزاری جشنواره ونیز ۲۰۱۷ فیلم “توهین” (The Insult) به کارگردانی زیاد دویری تولید مشترک فرانسه و لبنان، فیلم آمریکایی “شکل آب” (The Shape of Water) به کارگردانی گی‌یرمو دل تورو کارگردان مکزیکی با بازی سالی هاوکینز، مایکل شانون، ریچارد جنکینز و اوکتاویا اسپنسر و “اولین اصلاح‌شده” (First Reformed)، به کارگردانی پل شریدر فیلمساز آمریکایی در بخش مسابقه بین‌الملل نمایش داده شدند که در این بین، فیلم فانتری “شکل آب” که داستانش در دوران جنگ سرد روی می‌دهد، بسیار مورد استقبال منتقدان قرار گرفت.
شریدر که بیش از همه برای همکاری با مارتین اسکورسیزی و نوشتن فیلمنامه فیلم‌های “راننده تاکسی”، “گاو خشمگین” و “آخرین وسوسه مسیح” شهرت دارد، امسال با “اولین اصلاح‌شده” شانس خود را برای دریافت جایزه شیر طلایی امتحان می‌کند. ایتن هاوک در این فیلم نقش یک کشیش را بازی می‌کند که قبلا در ارتش کار می‌کرده و اکنون سوگوار مرگ پسرش است. او با یکی از اعضای کلیسای خود (آماندا سایفرید) که همسرش خودکشی کرده است، وارد رابطه می‌شود. شریدر فیلم‌هایی چون “ژیگولوی آمریکایی” ، “پریشانی” و این اواخر “سگ سگ را می‌خورد” را کارگردانی کرده است.
امسال در بخش مسابقه بین‌الملل ۲۱ فیلم برای دریافت جایزه شیر طلای جشنواره ونیز رقابت می‌کنند. هفتاد و چهارمین دوره جشنواره فیلم ونیز ۳۰ اوت تا ۹ سپتامبر (۸ تا ۱۸ شهریور) برگزار می‌شود.


iconادامه مطلب

زادروز گوته، شاعر آلمانی که شیفته حافظ بود
بازديد : iconدسته: گزارش


يوهان ولفگانگ فون گوته كه به حافظ دلبستگي زيادي داشت، ۲۶۸ سال پيش در ۲۸ آگوست ۱۷۴۹ در فرانكفورت چشم به جهان گشود.گوته يكي از شخصيت‌هاي مطرح ادبيات آلمان و جنبش «ويمار كلاسيسيسم» در اواخر قرن هجدهم و اوايل قرن نوزدهم بود. يوهان ولفگانگ در کنار پدر و معلم خصوصي‌اش بسياري از معلومات را، از جمله زبان‌هاي لاتين، يوناني، فرانسوي، انگليسي و عبري را فرا گرفت. او بين سال هاي ۱۷۶۵ تا ۱۷۶۸ در لايپزيگ به تحصيل حقوق پرداخت و در آن‌جا به اشعار «کريستين فورشتگوت گلرت» علاقه پيدا کرد. پس از سال ۱۷۶۸، گوته به زادگاه‌اش بازگشت و مدتي نيز در دارمشتات بود. گوته پس از اينکه تعدادي از آثار بزرگش را به پايان رساند، سال ۱۷۷۵ به وايمار رفت و در آن‌جا بين سال‌هاي ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۶ ( حدود ۱۰ سال) وزير حکومت شد. سپس  تا سال ۱۷۸۸ به ايتاليا رفت و در آن‌جا به تحصيل هنر و مجسمه‌سازي باستاني پرداخت. او خود را از جمله با کارهاي «ميکل آنژ» و «رافائل» مشغول کرد. آثار او در حوزه‌هاي متعددي چون: ادبيات، شعر، نمايش‌نامه، علوم، نقاشي، نظريه‌پردازي و انسان‌شناسي برجسته هستند. شاهكار او كه به ‌عنوان يكي از بهترين‌هاي ادبيات جهان محسوب مي‌شود، شعر دراماتيك «فاوست» است. از ديگر آثار برجسته‌ي او از رمان نامه‌وار «غصه‌هاي ورتر جوان» يا رمان نيمه شرح‌حال «خويشاوند اختياري» مي‌توان نام برد. تأثير گوته در سرتاسر اروپا گسترش يافته بود و آثارش در قرن بعد از او، منبع اوليه‌ي اطلاعات در زمينه‌هاي موسيقي، شعر، نمايش‌نامه و فلسفه بوده‌اند. از او به عنوان مبتكر مفهوم ادبيات جهاني نام مي‌برند، كه در ادبيات‌هاي انگليس، فرانسه، ايتاليا، يونان كلاسيك و ايران علاقه‌مندان زيادي داشت. تأثيري كه گوته در فلسفه‌ي آلمان داشت، قابل سنجش نيست؛ به خصوص تأثيري كه بر نسل كساني چون: «هگل» و «شلينگ» داشت. او در زمينه‌ي علمي نيز بسيار فعاليت داشت و «داروين» را از خود متأثر كرده بود. گوته از همان كودكي تحت آموزش پدر و معلمان خصوصي‌اش، به فراگيري درس در همه‌ي زمينه‌ها، به ويژه زبان‌هاي لاتين، يوناني، فرانسوي و انگليسي پرداخت. گرچه علاقه‌ي فراوانش او را به سمت نقاشي برد؛ اما خيلي زود به ادبيات گرايش پيدا كرد و به آثار «هومر» و «فردريش گوتليب كلوپشتوك» علاقه‌مند شد. گوته بين سال‌هاي ۱۷۶۵ تا ۱۷۶۸ به تحصيل در رشته‌ي حقوق در لايپزيك پرداخت؛ اما بيش‌تر در كلاس‌هاي شعر «كريستيان فورشتگوت گلرت» شركت مي‌كرد. در سال ۱۷۷۰، اولين مجموعه‌ي‌ شعرش را با نام «آنت» به صورت بي‌نام منتشر كرد. مهم‌ترين اثر گوته قبل از آن‌كه در سال ۱۸۰۶ به «ويمر» برود، تراژدي «گوتس فون برليشينگن» در سال ۱۷۷۳ بود، كه اولين كاري بود كه براي او شهرت به ارمغان آورد. آثار شعري گوته نيز به ‌عنوان يك الگو براي جنبش شعر آلمان به‌ نام «برون‌گرا» استفاده مي‌شدند و سروده‌هاي وي، الهام‌بخش موسيقي‌دانان بزرگي چون «موتزارت» و «بتهوون» شدند. پس از مرگ همسر گوته، کريستيان، در سال ۱۸۱۶، خود او نيز پس از ۱۶ سال بر اثر عفونت ريوي در شهر وايمار درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. گفته مي‌شود آخرين گفته شاعر پيش از مرگش، «نور بيشتر» بود. او الهام‌بخش افرادي چون: «گونتر گراس»، «شوپنهاور»، «هگل»، «نيچه»، «كاسيرر»، «ويتگنشتاين» و «چارلز داروين» بود.


iconادامه مطلب

سالروز درگذشت استاد موسی معروفی
بازديد : iconدسته: گزارش

در هفتم شهریورماه سال ۱۳۴۴، تاریخ هنر، موسیقیدانی را از دست داد که زحمت‌های بسیاری برای حفظ و نگهداری ردیف موسیقی ایرانی انجام داده بود؛ این موسیقیدان کسی نبود جز موسی معروفی. موسی معروفی، موسیقیدان و نوازنده‌ تار و مدرس و گردآورنده‌ ردیف موسیقی سنتی ایرانی در سال ۱۲۶۸ در تهران به دنیا آمد. بسیاری نام جواد معروفی آهنگساز و نوازنده‌ پیانو و آفریننده‌ «خواب‌های طلایی» را می‌شناسیم. موسی معروفی پدر این هنرمند بزرگ ایرانی است. موسی معروفی در خانواده‌یی به دنیا آمد که به موسیقی علاقه‌مند بودند. او فرزند محمد اسماعیل‌خان امین‌الملک و برادرزاده‌ میرزاعلی‌اصغرخان اتابک، صدراعظم ناصرالدین‌شاه و مطفرالدین‌شاه بود. او ابتدا نوازندگی را با پیانویی که در منزل داشتند، آغار کرد و پس از آن نزد میرزا حسین‌قلی به نوازندگی تار مشغول شد و پس از درگذشت میرزا حسین‌قلی به کلاس درس درویش‌خان پا گذاشت. پیش از این او نوازندگی سه‌تار را نزد یوسف صورت‌گر، عکاس دربار ناصری آموخت. زمانی که موسی معروفی به شاگردی درویش‌خان رسید، جوانی ۳۰ساله بود. او چند دوره ردیف موسیقی را نزد درویش‌خان کار کرد و در نوازندگی تار به مهارتی چشمگیر رسید. مهارت موسی معروفی در نوازندگی موجب شد تا درویش‌خان نشان تبرزین زرین را به او ببخشد. کلنل علی‌نقی وزیری در سال ۱۳۰۲ مدرسه عالی موسیقی را تاسیس کرد و در این هنگام موسی معروفی وارد این هنرستان موسیقی شد. کلنل وزیری، ارکستری در این مدرسه از نوازندگانی چون حسین گل‌گلاب، محمدحسین ادیب، حسن‌علی صبا، محمدصادق اربابی و اسماعیل مهرتاش به راه انداخت که موسی معروفی نیز عضوی از این ارکستر شد و در آن تار می‌نواخت. در سال ۱۳۰۷ مدرسه‌ موسیقی نظام با برنامه‌های جامع‌تری و با نام «مدرسه موسیقی دولتی» مشغول به کار کرد و در آن معروفی به آموزش تار مشغول شد. چند سال پیش از مرگ، موسی‌خان معروفی ردیف دستگاه‌های موسیقی سنتی را به صورت کتابی درآورد که این کتاب در سال ۱۳۴۰ توسط وزارت فرهنگ و هنر و تحت نام «ردیف هفت دستگاه موسیقی ایرانی» منتشر شد. او پیش از این هم با همکاری لطف‌الله مفخم پایان و محمدبهارلو و با انگیزه‌ بالای شخصی به گردآوری و ثبت و ضبط آثار گذشتگان و از جمله ردیف پرداخته بود.
معروفی توانست محفوظات خود و نیز آنچه از دیگران اخذ کرده بود را در کتابی گردآوری و نت‌نویسی و در نهایت با تار سلیمان روح‌افزا آنها را منتشر کند. اینکه چرا اجرای ردیف را خود معروفی با تار خود انجام نداد از جمله پرسش‌های اهل موسیقی است.
او در کنار دیگرانی چون صبا، محجوبی، قمر، شهنازی و نی‌داوود و …. آثاری درخشان را نواخت. اگر چه از اجراهای این دوران به دلیل عدم امکان ضبط تقریبا کمتر اثری باقی‌مانده اما آوازهایی که از دوران اوج صدای ادیب خوانساری با تار معروفی به جای مانده احتمالا به همین دوره مربوط است. از جمله این آثار می‌توان به آواز در بیات ترک با شعر مجمر (شاعر دوره فتحعلی‌شاه قاجار) با مطلع «تو اگر صاحب‌ نوشی و اگر ضارب‌ نیش» یا آوازی در نغمه اصفهان با شعری از سعدی اشاره کرد. «موسم گل» معروف‌ترین قطعه‌یی است که از موسی معروفی به یادگار مانده است. موسی معروفی این تصنیف را در مایه دشتی و بر اساس ملودی مازندرانی روی شعری از وحید دستگردی ساخته است که قمرالملوک وزیری در سال ۱۳۱۹ برای نخستین بار آن را اجرا کرده است. موسی معروفی علاوه بر نوازندگی، دستی در آهنگسازی هم داشت. در سال ۱۳۳۰ روح‌الله خالقی آهنگ زیبای «مرغ حق» را با شعر رهی‌معیری و آواز بنان در ارکستر گل‌ها اجرا کرد. موسی معروفی هفتم شهریورماه ۱۳۴۴ درگذشت.


iconادامه مطلب

یادی از مصحح «تاریخ بیهقی» در سالگرد درگذشتش
بازديد : iconدسته: گزارش

چهارم شهریورماه سال‌روز درگذشت علی‌اکبر مجیدی فیاض، استاد دانشگاه و مصحح «تاریخ بیهقی»، است.
علی‌اکبر مجیدی فیاض سال ۱۲۷۷ در مشهد به دنیا آمد. پس از آموختن قرآن و مقدمات زبان عربی و تحصیل علوم قدیمه و علوم معقول و منقول، خادم‌باشی کشیک اول آستان قدس رضوی شد. بعد از یک دوره مدیریت دبیرستان شاهرضای مشهد، به عنوان نخستین رییس مؤسسه دانشسرای عالی منصوب شد.
فیاض پس از چندی به کتابداری در کتابخانه دانشکده ادبیات و دانشسرای عالی دانشگاه تهران مشغول شد. در سال ۱۳۲۲ نیز در رشته زبان و ادبیات فارسی به درجه دکتری رسید. سپس استاد دانشکده معقول و منقول دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۳۳ دانشکده ادبیات مشهد را تأسیس کرد و به مدت ۹ سال رییس آن دانشکده بود و در آن‌جا تدریس می‌کرد.
او پس از چندی به تهران بازگشت و مدیریت گروه ادیان و مذاهب دانشکده الاهیات و معارف اسلامی را برعهده گرفت. فیاض بعد از بازنشستگی در سال ۱۳۴۶ دوباره به مشهد رفت. یک سال هم برای معالجه بیماری‌اش به سوییس رفت. پس از بازگشت به ایران، در بهمن‌ماه ۱۳۴۹ به تدریس در دانشگاه مشهد پرداخت.
فیاض در دوره‌های دوازدهم و سیزدهم مجلس شورای ملی، نماینده مردم مشهد در این مجلس بود. از او تصحیح‌ها و مقاله‌های بسیاری بر جای مانده است، اما مشهورترین فعالیت ادبی او، تصحیح «تاریخ بیهقی» است که مدت کوتاهی پس از تحویل آن برای چاپ در دانشگاه مشهد (فردوسی) از دنیا رفت.
علی‌اکبر مجیدی فیاض در چهارمین روز شهریورماه ۱۳۵۰ در سن ۷۳سالگی از دنیا رفت. پیکر او را در آستان قدس رضوی به خاک سپردند.


iconادامه مطلب

غرفه ایران در نمایشگاه کتاب پکن
بازديد : iconدسته: گزارش

به گزارش ایسنا بر اساس خبر رسیده، مراسم افتتاحیه غرفه ملی ایران در نمایشگاه کتاب پکن با حضور هوشانگ جه، معاون سازمان رادیو، تلویزیون، فیلم و انتشارات چین، ابوذر ابراهیمی ترکمان، رییس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، امیرمسعود شهرام‌نیا، مدیرعامل موسسه نمایشگاه‌های فرهنگی ایران، الماسیه رایزن فرهنگی ایران در پکن و شرکت‌کنندگان و غرفه‌داران حاضر در نمایشگاه کتاب پکن صبح امروز (چهارشنبه، اول شهریور) آغاز شد.
امیرمسعود شهرام‌نیا، مدیرعامل موسسه نمایشگاه‌های فرهنگی ایران در این مراسم ضمن خیرمقدم به حاضران گفت: خوشحالیم که این اتفاق مبارک و حضور ایران به عنوان مهمان ویژه در نمایشگاه کتاب پکن عملی شد و این حضور فرصت مناسبی برای گفت‌وگوهای فرهنگی است.
او در ادامه گفت: حدود ۱۰۰ نفر از گروه‌های مختلف ما را در این نمایشگاه همراهی می‌کنند؛ ۱۴ ناشر برگزیده از ایران، ۱۳ آژانس ادبی فعال در ایران، ۹ نفر از نویسندگان معاصر ایران و ۱۰ نفر از هنرمندان مختلف در صنعت نشر. همچنین چهار گروه هنری در غرفه ایران حضور دارند و به اجرای برنامه می‌پردازند.
شهرام‌نیا اظهار کرد: بیش از ۴۰ برنامه و نشست مشترک بین نویسندگان و ناشران ایران و چین برگزار می‌شود و امیدواریم این برنامه‌ها آغازی برای گسترش برنامه‌های مشترک ایران و چین باشد.
در ادامه برنامه افتتاح غرفه ایران، ابوذر ابراهیمی ترکمان، رییس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی ضمن خیرمقدم به حاضران و تشکر از حضور نویسندگان گفت: ما برای حضور در این نمایشگاه با دل‌هایمان به شما پیوسته‌ایم.
او اظهار کرد: ما ملتی فرهنگ‌دوست و علاقه‌مند به فرهنگ هستیم و نشانه‌های آن را در این نمایشگاه ملاحظه خواهید کرد. در تمام کلمات و اوراق کتاب‌های ما خشونت و افراطی‌گری نهی می‌شود و ما ملتی هستیم که از جنگ‌طلبی بیزاریم.
ترکمان در ادامه با اشاره به مشاهیر نامدار ایران گفت: ملتی که خاقانی، حافظ، سعدی و خیام را دارد ملتی صلح‌طلب است و ما به دنبال این هستیم که فرهنگ خودمان را در برابر نگاه‌های پرمهر شما قرار دهیم.
هوشانگ جه، معاون سازمان رادیو، تلویزیون، فیلم و انتشارات چین نیز در این مراسم گفت: حضور ایران به عنوان مهمان ویژه در نمایشگاه کتاب پکن باعث آشنایی دو کشور با یکدیگر می‌شود و از اهمیت فراوانی برخوردار است.
وی در ادامه گفت: چین و ایران دو کشور متمدن هستند و به واسطه جاده ابریشم تبادلات فرهنگی مناسبی بین آن‌ها صورت می‌گیرد. اکنون شاهدیم که تبادلات فرهنگی بین ایران و چین گسترش یافته و حضور ایران به عنوان مهمان ویژه سکوی مناسبی برای گسترش فعالیت‌های فرهنگی است. کشور چین از ترجمه آثار ادبی و چاپ دیجیتال کتاب و گسترش صنعت در چین و ایران استقبال و حمایت می‌کند.
پایان‌بخش مراسم افتتاحیه غرفه ایران اجرای گروه موسیقی لیان بود که با استقبال گسترده مواجه شد.
بیست و چهارمین دوره نمایشگاه کتاب پکن از تاریخ ۱ تا ۵ شهریورماه برگزار می‌شود و ایران مهمان ویژه این دوره از نمایشگاه است.


iconادامه مطلب

سایر صفحات سایت

Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY