• خشم کتاب‌فروشان فرانسوی از یک جایزه ادبی
  • علی‌اشرف صادقی در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد: لازار معتقد بود که فروغ بااستعدادترین شاعر معاصر است
  • صد و سی و یکمین شماره ماهنامه آزما منتشر شد
  • چهارم شهریور ماه سالروز در گذشت مهدی اخوان ثالث
  • هر یورو هزینه برای فرهنگ، شش یورو سود دهی اقتصادی
  • «روز جهانی عکاسی» مبارک
  • علی باباچاهی در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد: شعر متعهد کمرنگ نشده است طوری مطالعه می‌کنم که گویی فردا با کامو و سارتر مسابقه دارم
  • کشف فیلمنامه‌ای از استنلی کوبریک که هیچ‌گاه ساخته‌ نشد
  • رقابت ۱۰ فیلم برای تصاحب قلب جشنواره «سارایوو»
  • نقش ” خانه” در فیلم های ناصر تقوایی/ نوشته: سعید نوری
  • مزار آذریزدی همچنان در غربت بی‌توجهی مسئولان یزد
  • دلال هایی که “نویسنده” تولید می کنند!
  • کیارستمی:بدون تماشاگر خوب سینمای خوب وجود ندارد
  • گفت‌وگو با بهمن کیارستمی در دومین سالروز درگذشت پدرش «صدور حکم، پایان پرونده کیارستمی نیست»
  • برنده شدن در بوکر چه احساسی دارد.؟
    • افراد آنلاین : 0
    • بازدید امروز : 124
    • بازدید دیروز : 407
    • بازدید این هفته : 9992
    • بازدید این ماه : 48068
    • بازدید کل : 804196
    • ورودی موتورهای جستجو : 4970
    • تعداد کل مطالب : 244





    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    عنوان محصول چهارم

    توضیح محصول
    توضیح محصول
    توضیح محصول

    مزار آذریزدی همچنان در غربت بی‌توجهی مسئولان یزد
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    با گذشت ۹ سال از وفات «مهدی آذریزدی» پیر قصه‌گوی یزد که به پدر ادبیات کودک و نوجوان در کشورمان نیز ملقب شده، همچنان شاهد عدم تحقق وعده‌های هر ساله‌ی مسئولان استان یزد برای ساماندهی مزار این نویسنده شهیر هستیم.

    به گزارش ایسنا، «مهدی آذریزدی» نویسنده برجسته کشورمان در حوزه ادبیات کودک و نوجوان، در سال ۱۳۰۰ در محله خرمشاه یزد متولد شد و به رغم محرومیت از درس و مدرسه توانست با همت و تلاش وصف‌ناشدنی خود در زمینه داستان‌سرایی برای کودکان، ادبیات کودکان و نوجوانان در کشورمان را متحول سازد.

    وی که به خاطر تلاشش در حوزه کودکان از سازمان جهانی یونسکو جایزه نیز گرفته است، تمام طول زندگی ساده و بی‌آلایش خود را صرف مطالعه و نگاشتن برای کودکان کرد.

    هر چند آذر یزدی ۸۷ سال را در تجرد زندگی کرد و هیچ فرزندی غیر از کتاب از خود به یادگار نگذاشت، ولی آثار متعدد وی به ویژه مجموعه هشت جلدی «قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب» که از پرتیراژترین کتب در کشورمان است، دین بزرگ وی به کودکان ایران‌زمین است.

    اکنون حدود ۱۰ سال از درگذشت پیر قصه‌گوی یزد می‌گذرد اما گویی غبار غفلت چنان بر اذهان مسئولان استان نشسته که وعده‌های خود برای گرامیداشت شان و منزلت پدر ادبیات ایران پس از مرگش را نیز به دست فراموشی سپرده‌اند.

    و اینک مزار آذریزدی همچون زندگی‌ صاحبش، ساده و بی‌آلایش با تنها یک سنگ قبر فیروزه‌ای اما ترک خورده در گوشه‌ای از قبرستان خرمشاه در غربت، روزگار می‌گذراند.

    هر چند در سال گذشته نیز برخی مسئولان استان خبر از اجرای طرحی مصوب برای ساماندهی آرامگاه آذریزدی داده بودند ولی اکنون چنین طرحی را تکذیب می‌کند ولی باز هم به بهانه ۱۸ تیرمان سالگرد وفات این نویسنده حوزه کدک به سراغ مسئولان شهر رفتیم.

    شهرداری متولی ساماندهی آرامستان است

    «سید خلف حوتی‌نژاد» معاون فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، در این باره می‌گوید: طرح ساماندهی آرامستان محلی خرمشاه از سوی شورای شهر یزد تصویب شده و هم‌اکنون متولی این طرح عمرانی، شورای شهر است .

    وی اظهار می‌کند: بر طبق طراحی انجام شده، علاوه بر ساماندهی قبرستان مذکور، نمادی در شان پدر ادبیات کودک و نوجوان روی مزار وی نصب خواهد شد.

    اجرای طرحی شایسته و شکیل تا پایان سال

    «ونوس عامری» رییس کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر یزد هم به خبرنگار ایسنا در این مورد می‌گوید: بنا به مصوبه شهرداری قرار است طرحی شایسته و شکیل برای ساماندهی آرامگاه این نویسنده برجسته استان و کشور تا پایان سال جاری اجرایی شود.

    وی در مورد اعتبار در نظر گرفته شده برای این طرح بیان می‌کند: اعتباری بالغ بر ۴۰ میلیارد تومان برای فعالیت‌های فرهنگی شهر یزد در سالجاری در نظر گرفته شده که برای تولید محتوا، طرح‌های عمرانی و ورزشی در این بخش تخصیص یافته و بخشی از آن نیز برای انجام قطعی طرح ساماندهی این مقبره لحاظ خواهد شد .

    عامری اظهار می‌کند: انجام این طرح در اولویت برنامه‌های فرهنگی شهرداری یزد قرار دارد اما هنوز طرح مذکور تکمیل نشده ولی قطعاً در برهه‌ای چند ماهه به مرحله اجرایی خواهد رسید .

    وی با بیان این که ادبیات کودک ایران وام‌دار نوشته‌های این نویسنده شهیر یزدی است، اجرایی این طرح در سال جاری را حتمی و ضروری می‌داند.

    تاکنون هیچ طرحی ارائه نشده بود

    این عضو شورای شهر یزد در مورد به تعویق افتادن ساماندهی آرامگاه این نویسنده نیز بیان می‌کند: در سنوات قبل هیچ گونه طرحی در راستای ساماندهی این آرامگاه در نظر گرفته نشده و این طرح اولین طرح ساماندهی است که مصوب شده و به مرحله اجرا خواهد رسید .

    عامری در مورد خانه آذر یزدی نیز اظهار می‌کند: با وجود این که برنامه‌هایی بابت این محل در نظر گرفته شده اما این ملک شخصی است و هنوز بابت این طرح، اقدامی صورت نگرفته است.


    iconادامه مطلب

    دلال هایی که “نویسنده” تولید می کنند!
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    بزرگ‌ترین رویای زندگی‌ام به یکباره و با یک پیامک دود شد و به هوا رفت. اگر چه همیشه برای نویسنده شدن و برای نوشتن، دست‌و‌دلم لرزیده و هر وقت قصه یا رمانی نوشته‌ام جز چند دوست نزدیک، کسی آن را نخوانده، اما همیشه امیدوار بودم که بالاخره روزی جرات و جسارت انتشار قصه‌هایم را پیدا خواهم کرد تا دیروز که این پیامک را دریافت کردم!

    نمی‌دانم اگر همان طور که ادعا شده، با سه میلیون تومان سه‌کتاب منتشر کنند، کارت عضویت کانون اهل قلم را بگیرند و امکان دریافت وام و دیگر تسهیلات را فراهم کنند، آیا همچنان نویسنده بودن، یک ارزش و اعتبار محسوب خواهد شد؟! همه امیدم به این است که هیچ‌کدام از شماره‌های درج شده در این پیامک، پاسخگو نباشند، یا لااقل کارشان غیرقانونی باشد اما متاسفانه این طور نشد. سه کتاب دارم که با وجود تمام تلاشی که صرف نگارش‌شان کرده‌ام، می‌دانم خالی از عیب نیست و هنوز با یک اثر قابل چاپ فاصله بسیار دارد اما انگار می‌توانم براحتی آنها را منتشر کنم، براحتی یک تماس تلفنی با یک موسسه رسمی، قانونی، حتی مشهور و پرداخت سه‌ میلیون تومان هزینه انتشار!

    تمام اعتبار نویسنده بودن زیر سوال می‌رود وقتی کسی این‌گونه صاحب عنوان نویسنده رسمی می‌شود و می‌توان فهمید چرا خیلی‌ها تا پایان عمر، هرگز به کتاب ‌خواندن شوقی پیدا نمی‌کنند. وقتی کسانی هستند که در فاصله چند ماه، هر آنچه بنویسی را منتشر می‌کنند صرفا به این شرط که نوشته‌ات در چارچوب قوانین باشد و هزینه چاپ آن را بپردازی، باید برای جلال آل‌احمد، سیمین‌های ادبیات ایران، هوشنگ مرادی کرمانی، جمالزاده و سایر نویسندگان بزرگی که دود چراخ خورده‌اند و خون دل‌ها و عمری را صرف نوشتن کرده‌اند، به دنبال عنوان دیگری بود؛ هر چیزی به جز نویسنده! دردناک‌تر این‌که تمامی این روند به‌صورت رسمی و قانونی طی می‌شود و همه چیز کاملا شفاف است. هیچ کس در این معامله پرسود نام و هویتش را پنهان نمی‌کند؛ معامله‌ای دو سر برد که البته برای ادبیات و صنعت نشر ایران مسموم است نه مفید و برای کتابخوان و اهل قلم، کشنده و دردناک!

    الو… سلام. درباره انتشار کتابهایم سوالاتی دارم.

    در خدمت هستم.

    دو کتاب آماده دارم و سومی در حال اتمام است. باید هر سه کتاب را یکجا به شما بدهم یا اینکه میشود دو تا را زودتر و سومی را بعدا منتشر کنید؟

    می‌توانیم با دو کتاب شروع کنیم و تا زمانی که ما روی کتاب شما ویراستاری علمی و ادبی انجام می‌دهیم، آن را به فرمت کتاب در می‌آوریم و مجوزهای لازم را می‌گیریم، شما نوشتن کتاب سوم را تمام کنید.

    هزینه سه کتاب را باید یکجا پرداخت کنم یا میشود به صورت قسطی هم منتشر کرد؟

    چون قرار است دو کتاب را شروع کنیم و بعد شما کتاب سوم را به ما بدهید، بنابراین لازم است هزینه عقد قرارداد را در ابتدای کار پرداخت کنید.

    پس قرارداد میبندیم؟

    بله. یک لحظه گوشی را نگه دارید تا درباره این‌که یک جلد کتاب شما هنوز آماده نیست، از همکارم سوال کنم.

    [صدای گفتوگوی خانم جوانی که با هم صحبت میکردیم، با یکی از همکارانش کاملا شنیده میشود. گویا تا به حال موردی نبوده که کسی یکی از سه کتابش آماده نبوده باشد. صدای گفتو گوی این خانم و همکارش با انبوهی از همهمه شنیده میشود. گویا دفتری شلوغ است و آدمهای زیادی مشغول به کار هستند.]

    گوشی را نگه دارید تا من شما را به واحد کتاب وصل کنم و سوالاتتان را درباره طریقه پرداخت هزینه چاپ کتاب، بپرسید!

    بله. حتما.

    کارشناس پژوهش: الو، سلام، وقت شما به خیر.

    [خودش را معرفی میکند و یک موسسه انتشاراتی بسیار معروف را!]

    سلام آقا. درباره نحوه پرداخت و عقد قرارداد سوال کرده بودم.

    کارشناس پژوهش: از آنجا که ما باید شما را به کانون اهل قلم معرفی کنیم و عضویت کانون نویسندگان را برایتان دریافت کنیم، نیاز به ثبت سه کتاب دارید. قرارداد ما بر مبنای سه عنوان کتاب با شما بسته می‌شود اما برای شروع، وقتی دو عنوان کتاب را ارسال کردید، ما اخذ مجوزها و چاپ را انجام می‌دهیم. این فرآیند ۲ تا ۳ ماه زمان نیاز دارد که در این مدت کتاب سوم شما هم آماده می‌شود و آن را هم برای دریافت مجوز می‌فرستیم. زمان عقد قرارداد شما دو میلیون تومان پرداخت کنید و برای یک میلیون تومان باقیمانده هم یک فقره قسط تعریف می‌کنیم برای ۴۵ روز بعد که کتاب سوم آماده می‌شود.

    چه مجوزهایی برای کتاب میگیرید؟

    کارشناس پژوهش: هر کتاب نیاز به ۵ عنوان مجوز دارد. برگه سبز، مجوز وصول، مجوز نشر، فیپا و شابک. در ضمن صفر تا صد تولید کتاب شامل طراحی جلد، عنوان‌بندی، فهرست‌بندی، صحافی و چاپ برعهده ماست. در بدو امر در کمترین تیراژ یعنی ۳۲ جلد چاپ می‌شود که ۱۲ جلد آن برای اخذ مجوزات به ادارات مرتبط مانند کتابخانه ملی، اداره کتاب، وزارت ارشاد و بقیه ادارات و نهادها ارسال می‌شود که مجوزات به نام شما ثبت بشود. تعداد ۲۰ جلد کتاب هم در شروع به شما تعلق می‌گیرد. تیراژی که روی جلد کتاب درج می‌شود، هزار نسخه است.

    ولی هزار نسخه چاپ نمیکنید!

    کارشناس پژوهش: نه. اگر قرار باشد هر عنوان کتاب در هزار نسخه منتشر شود برای شما حدود ۲۰ میلیون تومان هزینه خواهد داشت. اگر تصمیم گرفتید کتابتان را در ۲۰ یا ۵۰ یا صد نسخه منتشر کنید، چون هزینه مجوزات پرداخت شده و همه به نام شما ثبت شده است، دیگر فقط هزینه چاپ مجدد را پرداخت می‌کنید؛ یعنی فقط هزینه کاغذ و صحافی را. یک میلیون تومان برای کتابی بین ۷۰ تا ۱۵۰ صفحه است.

    شما حتما منظورتان صفحات کتاب است نه صفحات تایپ شده.

    کارشناس پژوهش: بله. صفحات کتاب مد نظر ماست. چون این رقم بر اساس هزینه کاغذ و صحافی تعیین شده است. وقتی تعداد صفحات بیشتر شود، هزینه چاپ هم بیشتر خواهد شد.

    خب تا جایی که متوجه شدم، کتاب توزیع نمیشود و به کتابفروشیها نمیدهید.

    کارشناس پژوهش: نه. این کار را ما انجام نمی‌دهیم؛ برعهده خود شماست.

    چطور برایم کارت نویسندگی میگیرید؟

    کارشناس پژوهش: بعد از این‌که سه کتاب منتشر شد، لینک مستقیم کانون اهل قلم برای شما ارسال خواهد شد چون باید مشخصات توسط خود شما وارد سامانه شود و نیاز به اطلاعات شخصی شما دارند. ما به شما نام کاربری و رمز عبور را می‌دهیم و وقتی وارد سایت شدید، اطلاعات ثبت می‌شود. یک هفته تا یک ماه زمان می‌برد که کانون اهل قلم برای شما پیامک بفرستد. بعد از آن با در دست داشتن مدرک شناسایی و کارت ملی به دفتر خانه کتاب می‌روید و کارت‌های عضویتتان را دریافت می‌کنید.

    برای دریافت وام، کی میتوانم اقدام کنم؟

    کارشناس پژوهش: وقتی خانه کتاب به شما کارت عضویت می‌دهد، سایر خدمات و امکاناتی که به نویسندگان تعلق می‌گیرد، در اختیارتان قرار داده می‌شود، مثل بن تخفیف کتاب، درخواست تخفیف حق بیمه، وام نویسندگی و مواردی از این دست که برای دریافت هر کدام که بخواهید، فرم درخواست را پر می‌کنید و بر اساس اولویت به شما تعلق خواهد گرفت.

    یعنی پرداخت وام برعهده شما نیست. بعد از دریافت کارت همه مسئولیتها برعهده خانه کتاب خواهد بود. درست است؟

    کارشناس پژوهش: بله. بعد از عضویت همه این موارد انجام می‌شود.

    پس شما پرداختش را تضمین نمیکنید!

    کارشناس پژوهش: به تضمین نیاز ندارد. همین حالا می‌توانید در سایت خانه کتاب یا سرای اهل قلم همه اطلاعات را بررسی کنید. سرای اهل قلم زیر مجموعه وزارت ارشاد است.

    اسم چه ناشری در شناسنامه کتاب میآید؟

    کارشناس پژوهش: کتاب به اسم خود شما خواهد بود اما در شناسنامه آن اسم موسسه ما ذکر می‌شود.

    قرار است کتاب را از نظر محتوایی هم بررسی کنید و از نظر کیفی آن را تغییر بدهید یا اصلاح کنید؟

    کارشناس پژوهش: نه. محتوای کتاب متعلق به شماست. در کل محتوای کتاب دخالتی نداریم.

    پس خیالم راحت باشد!

    کارشناس پژوهش: بله. صد در صد! چون اگر این کار را بکنیم، یعنی سرقت علمی صورت گرفته است.

    با این حساب خیلیها برای نویسنده شدن به شما مراجعه میکنند.

    کارشناس پژوهش: بله، خیلی زیاد. ما مخاطب خاص خودمان را داریم.

    یعنی تعداد درخواستکننده خیلی زیاد است؟

    کارشناس پژوهش: قطعا همین طور است. چون ناشران برای هر کتاب حدود دو میلیون تومان هزینه دریافت می‌کنند و ما در این طرح ۵۰درصد به شما تخفیف داده‌ایم. در ثانی به شما مزایایی تعلق می‌گیرد که واقعا قابل توجه است؛ مثل عضویت کانون نویسندگان ایران!

    انگار طرح شما کاملا قانونی است!

    کارشناس پژوهش: بر اساس توافقات صورت گرفته بین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کانون اهل قلم و موسسه ما پیاده می‌شود. از آنجا که به عنوان برترین مجموعه آموزشی کشور در حوزه انتشارات شناخته شده‌ایم به همین دلیل پیشنهادش به ما داده شد تا اگر کسی خواست وارد این حوزه شود، از طریق موسسه ما وارد شود. سرای اهل قلم برای ما ظرفیت مشخصی را تعریف کرده است.

    پس به نوعی استعدادیابی میکنید!

    کارشناس پژوهش: دقیقا همین طور است؛ داریم فرهنگ کتابخوانی و کتاب‌نویسی را ترویح می‌دهیم.

     


    iconادامه مطلب

    کیارستمی:بدون تماشاگر خوب سینمای خوب وجود ندارد
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    محمد حقیقت: عنوان فیلم شما،«طعم گیلاس» چه معنایی دارد؟
    عباس کیارستمی: من به سه عنوان مختلف فکر کرده بودم: «سفر به سپیده دم»، «کسوف» و «طعم گیلاس». این عنوان برای من به معنی لطافت زندگی است! گاهی من هم مثل افراد بدبین و واقع‌گرا فکر می‌کنم به این که زندگی، زیاد هم خوشایند نیست اما عجالتا چیز دیگری هم برای جایگزینی آن نداریم.
    حقیقت: ایده‌ی خودکشی چه‌طور به ذهن شما رسید؟
    عباس کیارستمی: دلم نمی‌خواهد در این باره حرف بزنم. اما طبق آمار هشتاد درصد مردم حداقل یکبار در زندگی به فکر خودکشی افتاده‌اند. در تمامی مذاهب این کار ممنوع است و ممنوعیت کنجکاوی‌ میآفریند. بنابراین در دلِ خود موضوع این کشش هست و ارزش صحبت کردن درباره اش رادارد.
    حقیقت: و چرا حالا و نه مثلاً چند سال قبل راجع به این موضوع فیلم نساختید؟ آیا علتش افزایش آمار خودکشی در سال‌های اخیر در ایران است؟
    عباس کیارستمی: تا آن‌جایی‌که من می‌دانم آمار خودکشی در ایران بالا نرفته. فکر می‌کنم در سوئد بیشترین امار خودکشی وجود دارد.
    حقیقت: در فیلم شما آقای بدیعی تصمیم به این عمل گرفته . او از چه جایگاه خانوادگی برخوردارست؟
    عباس کیارستمی: خودکشی به خودی خود برای من موضوع جالبی بوده است. مسلماً در فیلم من علت این امر را بسط نداده‌ام. لحظه‌ای هست که آقای بدیعی می‌گوید: «کلمه‌ی خودکشی فقط برای فرهنگنامه نوشته نشده است. بالاخره باید یک جایی کاربرد داشته باشد.» یک فرد ناامید مثل یک فرد مسئول واکنش نخواهد داشت. چند سال پیش، نویسنده‌ای بعد از دریافت جایزه‌ی پولیتزر خودکشی کرد اما قبل از مرگش در نامه‌ای مشخصا نوشته بود: «چون دیگر نمی‌توانم مفید باشم از حقوق مدنی خویش استفاده می‌کنم و به زندگی خویش پایان می‌دهم.» مثلاً در ژاپن معنای خودکشی به کلی چیز دیگریست. گاهی هم معنای اصالت وجود دارد. زندگی مثل سالن سینماست که خروجی‌های اضطراری دارد؛ وقتی تماشاچی دیگر از تماشای فیلمی لذت نمی‌برد می‌تواند بیرون برود. اگر بیرون برود یعنی می‌خواهد از شرّ چیزی خلاص شود. ‌وقتی می‌توانیم زندگی کنیم و این راانتخاب کرده‌ایم، خودکشی نمی‌کنیم : باید بهتر زندگی کرد. زندگی و مرگ در سه فیلم من رو در روی هم هستند: «زندگی و دیگر هیچ»، «زیر درختان زیتون» و « طعم گیلاس». جمله‌ای از سیوران ( فیلسوف رومانیایی) به یادم آمد که می‌گوید: « اگر امکان خودکشی نبود، مدت‌ها پیش خودم را کشته بودم.» سه فیلم: «خانه‌ی دوست کجاست»، «زندگی و دیگر هیچ» و «زیر درختان زیتون» به عنوان یک سه‌گانه‌ی درنظر گرفته شده‌اند اما به نظر خودم اگر «خانه‌ی دوست کجاست» را کنار بگذارم و «طعم گیلاس» را جایگزینش کنم، سه‌گانه‌ی بهتری می‌شود. در این سه فیلم بیشتر زندگی را ستایش می‌کنیم تا مرگ را. در تمامی رباعیات خیام هم برای ستایش زندگی، مرگ را پیش چشم ما می‌کشد. همچنان که می‌گوید نمی‌توانید زندگی را ارج بنهید مگر هنگامی که مرگ را پیش رو داشته باشید. او به شیوه‌ای شاعرانه به مرگ می‌اندیشد. معتقداست زمین بهشت است و باید در آن خوش زیست.
    حقیقت: ساختار «طعم گیلاس» شبیه « زندگی و دیگر هیچ» است اما دایره وارتر. آقای بدیعی قبرش را کنده و در اطرافش طواف می‌کند. مثل زائری که در مناسک حج دور کعبه طواف می‌کند یا همچون پروانه‌ای که گرد شمع می‌گردد تا شعله‌ اش او را بسوزاند. قهرمان فیلم شما همچون غریبه‌ای می‌آید که چیزی از او نمی‌دانیم و دست آخر همچون ناشناسی ما را ترک می‌کند.
    عباس کیارستمی: قصد قهرمان‌پروری نداشتم و مایل نبودم تماشاچی با او همذات‌پنداری کند و برای مرگش گریه کند. این حرف که ما چیز زیادی از او نمی‌دانیم درست است. با این که در اکثر اوقات در نمای نزدیک او را می‌بینیم می‌خواستم او را از تماشاچی دور نگه‌دارم. او نه مشکلاتش را شرح می‌دهد نه دلایلش برای خودکشی را باز می‌کند. مهم این است که بعد از مرگش زندگی ادامه دارد. در بسیاری از موارد خودکشی یا می‌خواهیم از خودمان انتقام بگیریم یا از دیگری یا از دنیا. بعضی‌ها فکر می‌کنند با خودکشی‌شان دیگران را تنبیه می‌کنند. اما اگر می‌دانستند که بعد از مرگشان چیزی تغییر نمی‌کند در این مورد عاقلانه‌تر فکر می‌کردند. در این فیلم من تلاش نمی‌کنم «قصه تعریف کنم»، چون احترام زیادی برای تماشاگر قائلم. من فیلم را ناتمام می‌گذارم که تماشاگر بتواند آن را کامل کند. این عادلانه نیست که من یک سویه فقط حرف بزنم و او در سوی دیگر فقط شنونده باشد. این کار، کار پیامبران و سیاستمداران است. من جوابی برای تماشاگر ندارم. او باید پاسخ را با هوش خود پیدا کند. تفاوت سینماگر و تماشاگر در این است که اولی نگاتیو فیلم در اختیار دارد و آن دیگری نه. این بدان معنا نیست که تماشاگران خلّاق‌تر از ماها نیستند. و بر اساس همین اصل است که سعی می‌کنم فیلمم را تمام نکنم. من از تماشاگر انتظار دارم که فعّال باشد چه برای فیلم و چه برای خودش. من فیلمی را می‌پسندم که در سالن سینما مرا گروگان نگیرد اما ذره ذره در من مستقر شود تا وقتی که از آن بیرون بیایم. پایان «طعم‌گیلاس» می‌تواند برای عده‌ای غافلگیرکننده باشد چرا که غیرمتعارف است.
    حقیقت: آیا همه چیز را در فیلم‌هایتان گفته‌اید؟
    عباس کیارستمی: مسلماً نه! هر فیلمی در زمان خود و در زمینه‌ی خود جوهره‌ای دارد. پیش امده که وقتی فیلم تمام شده فهمیده‌ام که فیلم در اندازةچیزی که می‌خواسته‌ام بگویم از کار درنیامده است. اما وقتی اولین نسخه از لابراتوار درمی‌آید از آن فاصله می‌گیرم و نیاز به انجام دوباره‌ی آن را هرگز تجربه نکرده‌ام.
    حقیقت: کار شما چه‌گونه از ایده‌ی اولیه سناریوتا نسخه‌ی اولیه فیلم تکامل می‌یابد؟
    عباس کیارستمی: در هر مرحله، سوژه تحول می‌یابد، وفیلم تکامل می‌یابد. خیلی برای پیدا کردن محل فیلمبرداری وقت می‌گذارم. اصولاً وقت پیش‌تولید، موقع فیلمبرداری و نهایتاً در زمان تدوین ایده‌های جدیدی پدیدار می‌شوند که نباید در مقابلشان مقاومت کرد. باید به آن‌ها اجازه دارددرجای خود مستقر شوند.
    حقیقت: درباره‌ی نخل طلای «طعم گیلاس» چه فکر می‌کنید؟
    عباس کیارستمی: انتظارش را نداشتم اما به‌شکل مضاعفی خوشحالم: هم برای خودم وهم برای این نوع از سینما. باید به تماشاگر هم تبریک گفت: بدون تماشاگر خوب، فیلم خوب وجود نخواهد داشت.


    iconادامه مطلب

    گفت‌وگو با بهمن کیارستمی در دومین سالروز درگذشت پدرش «صدور حکم، پایان پرونده کیارستمی نیست»
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    بهمن کیارستمی با تاکید براینکه هیچ‌گاه میزان حکم صادر شده در پرونده پزشکی پدرش برایش اهمیت زیادی نداشته است، تاکید کرد: هنوز هم اگر راهی‌ پیدا شود تا گزارش‌ مراحل اولیه درمانی پدرم را در اختیار بگیریم حتما اقدام می‌کنیم، چون هنوز هیچ اطلاعات موثق و قابل استنادی دراین‌باره ارائه نشده است.

    به گزارش ایسنا، چند روز قبل و در آستانه (۱۴ تیر ماه) دومین سالگرد درگذشت عباس کیارستمی ـ کارگردان سرشناس سینمای ایران ـ حکم قطعی پرونده پزشکی وی از سوی سازمان نظام پزشکی اعلام شد؛ حکمی که مدتی قبل هم در رسانه‌ها درج و باعث تعجب و حتی استهزاء در فضای مجازی هم شد.

    اواخر خردادماه امسال دکتر علی فتاحی، معاون انتظامی سازمان نظام پزشکی با اشاره به کیفرخواست‌های صادر شده در پرونده پزشکی عباس کیارستمی اعلام کرده بود، پس از صدور رای در هیات بدوی به این رای اعتراض شد و بر همین اساس موضوع در هیات تجدیدنظر مورد بررسی مجدد قرار گرفت که به این رای نیز اعتراض شد و به این ترتیب پرونده به هیات عالی انتظامی سازمان نظام پزشکی ارجاع داده شد.

    سپس حدود ۱۰ روز بعد، دکتر محسن خلیلی قائم مقام معاون انتظامی کل سازمان نظام پزشکی در گفت‌وگویی با ایسنا بیان کرد:‌ با توجه به اینکه در این پرونده و در هیات تجدید نظر استان، رای به توبیخ کتبی با درج در پرونده و درج در نشریه سازمان داده شد، از طریق ریاست کل سازمان درخواست بررسی مجدد در این پرونده در هیات عالی شد. به این ترتیب هیات عالی نیز پس از رسیدگی، رای هیات تجدید نظر را تایید کرد.

    وی افزود: با توجه به اینکه باید مراحل اداری و زمانی در این رابطه طی می‌شد و ۳۰ روز هم خانواده مرحوم زمان داشتند به رای هیات عالی اعتراض کنند که البته اعتراضی هم نشد، رای هیات عالی قطعی اعلام شد.

    بنابراین در حالی حکم قطعی توبیخ کتبی با درج در پرونده نظام پزشکی و نشریه نظام پزشکی محل برای پزشک خاطی اعلام شد که از سه ماه محرومیت دکتر احمد میر از مطب در شهر تهران به توبیخ کتبی تقلیل یافت.

    با این حال بهمن کیارستمی که از زمان درگذشت پدرش پیگیر جدی شکایت از بیمارستان و پزشکان مرتبط با درمان عباس کیارستمی بوده تاکید دارد که هنوز نقاط گنگی در این پرونده وجود دارد که حتی وزیر بهداشت هم با وجود قولی که داده بود، نتوانست آن‌ها را روشن کند و گزارشی ارائه دهد.

    بهمن کیارستمی در گفت‌وگویی با ایسنا با اشاره به اینکه برای دومین سالگرد درگذشت پدرش برنامه‌ای خانوادگی و خصوصی تدارک دیده‌اند، درباره اعلام حکم قطعی و اینکه گفته شده ما دیگر اعتراضی نداشته‌ایم، بیان کرد:‌ وقتی خبرهای منتشر شده را از مسئولان سازمان نظام پزشکی می‌خوانیم می‌بینیم که پر از تناقض هستند. آقای خلیلی اعلام کرده که خود سازمان نظام پزشکی با اعمال ماده ۴۰ روی حکم اعتراض کرده که پرونده به هیأت عالی ارسال شود و هیأت عالی چون خود فرد هم‌ ذی‌نفع اعتراض بود همان رأی تجدیدنظر را تأیید کرده است.

    او افزود: پس از مراسم اولین سالگرد پدرم در تیرماه سال گذشته، وزیر بهداشت قول پیگیری برای گرفتن گزارش روند درمان را داد. بعد در جلسه‌ای که ۱۱ مرداد سال گذشته در وزارت بهداشت و با حضور هاشمی و دکتر زالی (رییس سازمان نظام پزشکی) برگزار شد دکتر زالی که دوره مدیریت‌اش در سازمان نظام پزشکی تمام شده بود گفت بر اساس قانون امکان ارائه گزارش روند درمان وجود ندارد اما ایشان برای نمایش حسن نیتشان پیش از تودیع می‌خواهند که هیات عالی این مسئله را دوباره رسیدگی کنند و بر همین اساس از ما خواستند تا درخواست تجدیدنظر کنیم. بعد ریاست سازمان نظام پزشکی تغییر کرد و شرایط تازه‌ای پیش پای ما گذاشته شد. رییس جدید سازمان دکتر فاضل  در بدو ورود اعلام کرد که در پرونده کیارستمی از کاه کوه ساخته‌ایم و در این پرونده به پزشکان ظلم شده است، حالا هم باعث تعجب نیست که آقای خلیلی مطلع نباشند پرونده در طول دوسال گذسته چه مسیری را طی کرده است.

    او در پاسخ به اینکه حال با توجه به حکم قطعی اعلام شده ماجرا برای خانواده کیارستمی تمام شده است؟ گفت: من از همان هفته‌های اول یعنی بعد از اظهارات وزیر وقت ارشاد گفتم که حکم صادر شده برای پزشک خاطی برایمان بی‌اهمیت است. اساسا طرح شکایت برای گرفتن گزارش بود که هیچ وقت ارائه نشد. بنابراین این که حالا صدور حکم را به عنوان پایان پرونده تلقی کنیم بی‌معنی است و هنوز هر اقدامی در جهت گرفتن گزارش دقیق و قابل استناد لازم باشد انجام می‌دهیم. اما واقعیت این است که امید چندانی نداریم.

    وی ادامه داد: وقتی وزیر بهداشت در مراسم اولین سالگرد می‌گوید با کمک رئیس جمهور و رئیس قوه قضاییه سعی می‌کند این گزارش را بگیرد اما نمی‌تواند، در واقع یعنی قانون مانع شفافیت است و راهی برای دسترسی به مستندات وجود ندارد. نظام پزشکی با استناد به قانون هیچ‌کس را در جایگاهی نمی‌بیند که بخواهد به او توضیح و گزارش دهد، نه خانواده و نه حتی خود بیمار را.

    بهمن کیارستمی درباره تأکیدش بر گرفتن گزارش توضیح داد: در اولین مراسم سالگرد (تیرماه سال ۹۶) بخش عمده‌ای از روند درمان که مربوط به عمل چهارم به بعد و زمان ورود وزارت بهداشت به روند درمان شده بود تقریبا با جزییات عنوان شد، اما مسئله‌ی اصلی به پیش از این مقطع برمی‌گردد و حالا تقریبا بعد از دو سال و چهار ماه از اولین عمل، هرچه می‌دانیم اطلاعات درگوشی و پراکنده‌ای است از فلان پزشک مشاور یا فلان پرستار مهربان با تأکید براین که اطلاعات را نشنیده بگیریم. بالاخره در این چهار عمل چه اتفاقاتی افتاده؟ خطاهای پزشکی دقیقا چه بوده‌اند؟ در ماه اول چه تصمیماتی درست و چه تصمیماتی غلط بوده و قانون در برابر هریک از این تصمیمات چه می‌گوید؟ این‌ها تنها بخشی از سوالاتی هستند که بارها مطرح شده‌اند ولی سازمان نظام پزشکی ترجیح داد یا سکوت کند یا فرافکنی و یا تهدید. حالا هم که بعد از دو سال از مرگ کیارستمی، به این اعلامیه بسنده کرده‌اند که دکتر احمد میر، جراح معالج او را کتبا توبیخ می‌کنند و تا مدتی برایش گواهی عدم سوپیشینه صادر نمی‌کنند.

    به گزارش ایسنا، عباس کیارستمی، کارگردان «خانه دوست کجاست؟» از اسفند سال ۹۴ تا اوایل اردیبهشت ۹۵ به دلیل انجام چند عمل جراحی در ناحیه روده در بیمارستان بستری شد و پس از آن هم چند بار دیگر به بیمارستان مراجعه کرد تا اینکه سرانجام هشتم تیرماه ۹۵ برای تکمیل مراحل درمان به پاریس رفت ولی چند روز بعد (۱۴ تیر) در همان شهر پاریس و در سن ۷۶ سالگی درگذشت.

    مراسم دومین سالروز درگذشت عباس کیارستمی فردا ۱۴ تیر ماه از ساعت ۱۷ تا ۱۸ در کنار آرامگاه این فیلم‌ساز سرشناس واقع در “ترک مزرعه لواسان” برگزار می‌شود.


    iconادامه مطلب

    برنده شدن در بوکر چه احساسی دارد.؟
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    به نقل از گاردین – با ۵۰ ساله شدن جایزه بوکر، برندگان پیشین این جایزه از بالا و پایین‌های برنده شدن اسکار دنیای ادبیات می‌گویند.
    هر کدام از این نویسندگان شاخص و مهم در گفت‌وگوهای‌شان اشاره به حس و حال جالبی دارند که با دریافت جایزه بوکر دچار شده‌اند.

    هیلاری منتل: می‌توانید سال‌ها سر زبان‌ها باشید و پز بدهید
    تالار گرگ‌ها (۲۰۰۹) و جسدها را بیاورید (۲۰۱۲) 

    این نشانه اعتبار این جایزه است که شما در دنیای دیگری از خواب بیدار می‌شوید. «تالار گرگ‌ها» و «جسدها را بیاورید» حتا پیش از قرار گرفتن در فهرست کوتاه، باعث شدند کتاب‌های قبلی‌ام بیشتر فروش بروند. اما بعد از برنده شدن، قراردادهای خارجی به سرعت چند برابر شدند و تاثیر آن به فهرست کتاب‌های موجودم برگشت. درنتیجه زندگی قبلی شما دگرگون می‌شود و تمام آثارتان دوباره سنجیده می‌شود؛ هم از نظر بازار و هم از نظر ادبی.
    این جایزه غیر از خوبی برای من نداشته. فرصت‌های بزرگی برایم خلق کرده. می‌توان تا سال‌ها سر زبان‌ها بود و پز داد و به جای یک نویسنده حرفه‌ای، تبدیل به یک برنده حرفه‌ای شد. تصور می‌کنم که آن وحشت می‌توانست اتفاق بیفتد. خوشبختانه من در امان بودم، زیرا خود را به یک سه‌گانه متعهد کرده بودم. پس نه در ۲۰۰۹ و نه در ۲۰۱۲ نباید از خودم می‌پرسیدم حالا چه کار کنم؟
    شاید این مهارت‌تان باشد که باعث شده در فهرست کوتاه قرار بگیرید، اما ما برنده‌ها باید به خاطر داشته باشیم که یک کمی خوش‌شانس هم هستیم. این مهم است که به پشت میزتان برگردید، با تواضع بنشینید و اگر می‌خواهید بعد از گرفتن جایزه شکوفا شوید، دوباره یاد بگیرید که چطور شکست بخورید.

    جولین بارنز: نسبت به همه بیش از حد احساساتی شدم
    درک یک پایان (۲۰۱۱)

    همیشه باور داشتم که جوایز ادبی باید برای تشویق جوان‌ترها و مایه دلگرمی پیرترها باشد. در دوره میان‌سالی تنها باید با آن ادامه دهید. درنتیجه برنده شدن من‌بوکر در میانه‌های شصت‌سالگی در واقع مایه دلگرمی بود و همچنین مایه آرامش (من در هر سه دهه گذشته در فهرست کوتاه قرار گرفته بودم) و عمدتا یک مایه دلخوشی ساده. می‌دانستم که این خطر وجود ندارد که این جایزه بر شیوه نوشتنم اثر بگذارد. دوست قدیمی‌ام، یان مک‌ایوان چند روز بعد از آن به من هشدار داد: «بعد از این تو دیگر جولین بارنز رمان‌نویس نیستی، تو به جولین بارنز، برنده جایزه بوکر تبدیل می‌شوی.»
    جالب‌ترین قسمت‌های آن شب در سال ۲۰۱۱ یک دوست مهربان به من اطمینان داد که اگر برنده نشوم هم همانقدر دوستم خواهند داشت. و من دو ساعت بعد از او پرسیدم «حالا بیشتر دوستم داری؟» ناشر بریتانیایی‌ام در یک چشم به هم زدن بعد از اعلام خبر برنده شدن به بغلم پرید. بعد نسبت به همه در آن جمع بیش از حد احساساتی شدم: داوران، بقیه افراد در فهرست کوتاه، پیش‌خدمت‌ها و مصاحبه‌کنندگان. هیچ چیز نمی‌توانست رفتار مضحکم را متزلزل کند.

    مارگرت آتوود: با بریل بینبریج رقابت داشتم، کسی که بیشترین تعداد نامزدی بدون برنده شدن را داشت
    آدمکش کور (۲۰۰۰) 

    یک شب خوب با آرایش ویژه گل‌ها در سال ۲۰۰۰ بود که برنده شدم. من برای «سرگذشت ندیمه»، «چشم گربه» و «گریس دیگر» نامزد شده بودم و به نظر می‌رسید در رده بریل بینبریج قرار بگیرم. در واقع او و من رقابت داشتیم تا ببینیم کدام‌یک می‌توانیم بیشتر نامزد شویم بدون آنکه برنده شویم. بعد از اینکه برنده شدم، اولین فکرم این بود که کفش‌های جدیدم زیادی تنگ است. چون حالا باید با آن‌ها جلوی دوربین‌ها حاضر می‌شدم.
    شاید نمی‌بایست از بیتریکس پاتر به عنوان اولین چهره‌های الهام‌بخش ادبی نام می‌بردم –هرچند حقیقت دارد- اما از آنجایی که انتظار نداشتم برنده شود، هیچ سخنرانی آماده نکرده بودم. مسلما هیجان‌زده و خوشحال بودم، اما بیش از همه چیز راحت شده بودم: دیگر نمی‌بایست به کانادا برمی‌گشتم و جواب رسانه‌ها را می‌دادم که «آتوود در کسب جایزه بوکر ناکام ماند.»

    آن انرایت: فکر کردم دوربین روی یان مک‌ایوان است
    گردهمایی (۲۰۰۷)

    یکی از مفیدترین چیزهایی که بعد از جایزه من‌بوکر شنیدم از خواهرم بود: «من اغلب به همه نصیحت می‌کنم که تا شش ماه بعد از تجربه یک اتفاق که زندگی‌تان را تغییر داده، تصمیم مهمی نگیرید.» من نمی‌دانستم که زندگی‌ام عوض شده، فقط می‌دانستم که پشت میز نشستن سخت شده. مسلما این بخشی از فانتزی آن شب نبود. می‌دیدم که فیلمبردار دارد از من فیلم می‌گیرد و فکر می‌کردم هدفش یان مک‌ایوان است که آن سمت شانه چپم نشسته بود. وقتی اطلاعیه آمد، منتظر یک اسم بودم،  اما رئیس هیئت داوران عنوان یک کتاب را خواند و چند لحظه طول کشید تا فهمیدم خودم آن کتاب را نوشته‌ام. فانتزی انتخاب شدن بسیار عمیق و قوی است. اما اگر مغرور هستم به این دلیل است که «گردهمایی» تنها یکی از اقلیت کتاب‌هایی نیست که توسط زنان نوشته شده تا جایزه به دست بیاورد، بلکه یکی از چند کتابی است که راوی زن دارد -شاید ۵ از ۵۰ تا- و من خوشحالم که بر این سختی‌ها غلبه کردم.

    پیتر کری: هیچ چیز در گذشته مرا برای اتفاقات آینده آماده نکرده بود
    اسکار و لوسیندا (۱۹۸۸) و سرگذشت واقعی دارودسته کلی (۲۰۰۱)

    وقتی در ۱۹۸۵ به خاطر ایلی‌واکر در فهرست کوتاه قرار گرفتم، هرگز در طول عمرم در یک مکان عمومی چیزی نخوانده بودم. ترسیده بودم که ببرم و مجبور شوم سخنرانی کنم. تا دو روز خودم را با تصور اینکه دوریس لسینگ یا کری هولم برنده می‌شوند، آرام می‌کردم که برای اعصابم اثربخش بود، همینطور برای کری هولم.
    وقتی سه سال بعد برای اسکار و لوسیندا در فهرست کوتاه قرار گرفتم، یک آدم دیگر بودم، نه برای مشت زدن توی هوا یا پرت کردن خودم روی زمین، اما مطمئن بودم که اگر برای صحبت کردن صدایم کنند، دیگر مشکلی نخواهم داشت.
    اسکار و لوسیندا به چاپ چهارم رسید. مصاحبه‌های زیادی انجام دادم و سوژه عکس‌های زیادی بوده‌ام. اما هیچ چیز در زندگی گذشته‌ام مرا برای آنچه در پیش بود آماده نکرد. روی ماه بودم و احساس غرور می‌کردم.


    iconادامه مطلب

    سرو ایرانی برای لوریس چکناواریان
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    سومین دوره آیین اهدای جایزه سرو ایرانی پنجشنبه این هفته برگزار می‌شود و لوریس چکناواریان دریافت‌کننده یکی از دو سرو این مراسم خواهد بود.

    به گزارش ایسنا، در این برنامه تندیسِ سروِ سایه‌فکن به لوریس چکناواریان ـ رهبر ارکستر و آهنگساز برجسته ایرانی ـ و سجاد آیدنلو ـ شاهنامه‌شناس و استاد دانشگاه ـ اهدا خواهد شد.

    لوریس چکناواریان که اکنون ۸۱ سال دارد، در بروجرد از پدر و مادری ارمنی‌تبار زاده شد. او در وین و میشیگان تحصیلات خود را ادامه داده و بیش از ۷۵ اثر موسیقی ساخته و بارها در مهمترین‌ صحنه‌های موسیقی جهان به رهبریِ ارکستر پرداخته است.

    اما آثاری از او که مورد توجه علاقه‌مندان میراث فرهنگی ایران قرار گرفته است عبارتند از: اپرای پردیس و پریسا، اپرای رستم و سهراب، اپرای شمس و مولانا، باله‌ی سیمرغ، آهنگِ نور و صدا برای برنامه شبانه تخت جمشید، سمفونی پرسپولیس و سمفونی کورش کبیر که این آخری به تازگی منتشر شده است.

    دیگر برنده امسال جایزه سروِ ایرانی، دکتر سجاد آیدنلو، شاهنامه‌شناس جوان اهل ارومیه است. او با اینکه تنها ۳۸ سال دارد هم‌اکنون از خبره‌ترین چهره‌های پژوهش‌های شاهنامه به شمار می‌آید. او از سن ۱۸ سالگی به نوشتن مقالات تاثیرگذار در مجلات تخصصی و معتبر در زمینه ادبیات فارسی و شاهنامه پرداخته و هم اکنون بیش از ۱۵۰ مقاله و ۱۱ کتاب در کارنامه علمی او مشاهده می‌شود.

    سومین آیین سروِ ایرانی روز پنج‌شنبه ۱۴ تیرماه ۱۳۹۷ ساعت ۵ پسین در خانه اندیشمندان علوم انسانی تهران در خیابان نجات‌الهی(ویلا)، نبش ورشو برگزار خواهد شد و در آن افزون بر اهدای تندیس، شماری از چهره‌های برجسته فرهنگی و هنری به سخنرانی خواهند پرداخت.

    اجرای موسیقی و نقالی شاهنامه نیز از دیگر بخش‌های این برنامه خواهد بود.

    جایزه سرو ایرانی نخستین جایزه غیردولتیِ میراث فرهنگی ایران، چهار سال پیش توسط انجمن‌های مردم‌نهاد فرهنگی و دانشگاهی بنیاد نهاده شده و در سال‌های گذشته از دکتر عبدالمجید ارفعی ایلام‌شناس، آیدین سلسبیلی تصویرگرِ شاهنامه، دکتر ژاله آموزگار استاد فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران و میلاد وندایی باستان‌شناس، در دو گروهِ “رده سالای بالای ۶۵ سال” و گروه “جوانان زیر ۴۰ سال” تقدیر کرده است.


    iconادامه مطلب

    اعلام نامزدهای جایزه قلم در بخش داستان بزرگسال
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    دبیر شانزدهمین دوره جایزه قلم زرین، با اعلام پایان داوری در تمامی رشتههای این رویداد ادبی، با اعلام نتایج کاندیداهای داستان بزرگسال افزود: در جلسه نهایی داوری گروه داستان بزرگسال که در محل انجمن قلم و با حضور بنده و سه داور محترم این گروه برگزار شد، طی چندین ساعت بحث و تبادل نظر و جمع بندی امتیازات داوران، از میان تمامی آثار چاپ شده در سال ٩٦ در حوزه رمان و داستان بزرگسال، که طبق لیست دریافتی از خانه کتاب حدود ٣٥٩٠عنوان کتاب بود، آثار زیر به عنوان کاندیدای دریافت جایزه قلم زرین انتخاب و معرفی شد:

    ١-ابدی؛ مهدی صفری؛ شهرستان ادب

    ٢-آفرت؛ ناهید قادری؛ سوره مهر

    ٣-رویای آق تاریم؛ مصطفی جمشیدی، به نشر

    ٤-گیلداد؛ حسن قلی‌پور؛ سوره مهر

    ٥-به نام یونس؛ علی آرمین؛ شهرستان ادب

    به گفته وجیهه سامانی، مراسم اختتامیه جایزه ادبی قلم زرین که با حمایت و مشارکت وزارت ارشاد اسلامی و نهاد کتابخانههای کشور صورت می‌گیرد، روز پنجشنبه ١٤ تیر مصادف با روز ملی قلم، از ساعت ١٦ الی ١٨ در محل سالن اجتماعات انجمن قلم به نشانی خیابان شهید فتحی شقاقی(یوسف‌آباد)، بالاتر از میدان کلانتری، بین کوچه ٤٤ و ٤٦ برگزار می‌شود.


    iconادامه مطلب

    تهدید «پاسارگاد» ادامه دارد
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    اوایل بهمن سال گذشته بود که چیزی حدود ۱۰ تیر برق در “عرصه” اثر جهانی پاسارگاد نصب شد تا آرامگاه کوروش، کاخ دروازه، پل، کاخ بار عام، کاخ اختصاصی، دو کوشک، آب نماهای باغ شاهی، آرامگاه کمبوجیه، استحکامات دفاعی تل تخت، کاروانسرای مظفری و تنگه بلاغی را در معرض تهدید منظری قرار دهد.

    به گزارش ایسنا، هر چند اعلام شد اداره برق شهرستان پاسارگاد به منظور رفع مشکل کشاورزان و آبِ شُرب روستایی در جنوبِ این شهرستان، در هفته گذشته اقدام به نصب این تیر برق‌ها کرده، ولی با توجه به استعلام نگرفتن از میراث فرهنگی و تکرار این اتفاق که سال‌های قبل تجربه‌ آن در نقش رستم و تخت‌جمشید رخ داده بود، بالاخره بعد از حدود ۴۰ روز میراث فرهنگی نسبت به این اتفاق حساس‌ شد و از پیگیری‌هایی در این زمینه خبر رسید، حتی مصیب امیری، مدیر کل میراث فرهنگی استان فارس اعلام کرد که «با ارائه طرح برق‌رسانی زمینی توسط اداره برق و کمک سازمان برنامه و بودجه در تامین اعتبارِ اجرای این خط، تیرهای برق عرصه «پاسارگاد» حذف می‌شود«.

    اما شواهد و تصاویری که این روزها از محوطه‌ جهانی پاسارگاد منتشر می‌شوند حرف دیگری می‌زنند؛ نه تنها تا امروز تیر برق‌های محوطه‌ جهانی پاسارگاد حذف نشده‌اند، بلکه به تعداد آن‌ها چندبرابر گذشته نیز افزوده شده است.

    این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که ستار محمودی، سرپرست وزارت نیرو ۲۸ شهریور سال گذشته به خبرنگار ایسنا تاکید کرده بود: «در این موارد، حتما انعطاف ما بیشتر است، خوشبختانه در حال حاضر و در طول چند سال گذشته ما با سازمان میراث‌فرهنگی و سازمان حفاظت محیط زیست مشکل خاصی از این موارد نداریم و اگر چنین پروژه‌هایی در دستور کار باشند، حتما ما این دغدغه را مد نظر قرار می‌دهیم.»

    هر چند صحبت‌های وی بیشتر درباره اجرای طرح‌های نجات‌بخشی محوطه‌ها و سدهای تاریخی بود، اما قطعا صحبت‌های یک مسئول در حد وزیر فقط موضوعی خاص را دربرنمی‌گیرد آن‌ هم در شرایطی که اعلام می‌شود انعطاف بیشتری نسبت به میراث فرهنگی وجود دارد.

    چند نفر به این راهکار فکر کرده‌اند؟

    افشین یزدانی، باستان‌شناس و مشاور بازنگری حریم محوطه میراث جهانی پاسارگاد که بیش از دو سال است در این زمینه تحقیق می‌کند، به ایسنا می‌گوید: امروزه با روند رو به رشد توسعه همه‌ کشورها به موضوع انتقال پروژه‌های خطوط برق در محوطه‌های میراث فرهنگی با حساسیت بالا نگاه می‌کنند و در تلاش هستند تا روش‌های جایگزین انتقال را برای کاهش آسیبی که پایه‌ها، تیرها و دکل‌های برق به اصالت تاریخی و چشم‌انداز طبیعی وارد می‌کنند اجرا و عملی کنند.

    او با بیان این‌که تاکنون روی این موضوع و این‌که به چه شکل می‌توانند چنین مساله‌ای را حل‌وفصل کنند، چه فکرهایی مطرح و چه راهکارهایی ارائه شده است، اظهار می‌کند: در محدوده‌ حریم‌های محوطه‌های میراث فرهنگی که تنها موضوع چشم‌انداز مطرح است بهترین راهکار اجرایی براساس پژوهش‌ها و تحقیقات انجام‌شده در کشورهای توسعه‌یافته انتقال خطوط برق در کانال‌های زیر سطحی است.  

    به گفته وی براساس تجارب کشورهای توسعه‌یافته پس از پایان کار و پوشاندن کانال‌ها به دلیل عمق مطمئنی که برای آن‌ها فراتر از یک عمق سطحی است که مورد شخم ماشین‌های کشاورزی قرار می‌گیرد امکان فعالیت‌های کشاورزی مانند قبل وجود دارد.

    او با تاکید بر این‌که از سوی دیگر نقاطی هستند که حتی با گذراندن خط در داخل کانال‌های زیرزمینی هم با آن‌ها مشکل داریم، ادامه می‌دهد: حفر کانال‌ و خندق البته در محوطه‌های باستانی که دارای لایه‌های مسلم فرهنگی هستند ممنوع است اما در بیرون از عرصه آثار باستانی مانند سایر پروژه‌های حفاری حضور کارشناسان باستان‌شناس می‌تواند باعث تخریب نشدن هرگونه لایه و نهشت احتمالی مدفون در محل حفاری شود.

    یزدانی با تاکید بر این‌که حفر کانال برای خطوط انتقال خطوط برق به شکل درستی انجام می‌شود، می‌افزاید: کانال مورد نیاز برای قرار دادن خطوط ۱۱۰ کیلوولت تا ۴۰۰ کیلوولت به عمقی نزدیک به یک و نیم متر و پهنای یک متر نیاز دارد که از این نظر شباهت زیادی به دیگر کانال‌های انتقال لوله‌های آب، گاز و نفت دارد و حتی از بسیاری از آن‌ها به جهت اندازه و ابعاد کوچکتر نیز است.

    به گفته‌ی وی، خوشبختانه همه‌ جزئیات فنی و اجرایی انتقال خطوط برق در کانال‌های زیرزمینی با رعایت همه‌ شرایط ایمنی و استانداردها استخراج و محاسبه شده است.

    دنیا از این راهکار عبور کرده و ما هنوز اول راهیم

    او با تاکید بر اینکه در سراسر دنیا امروزه برای ایجاد کمترین آسیب به عرصه آثار تاریخی و همچنین اصالت و اعتبار آن آثار در جریان طرح‌های توسعه‌ای و عمرانی راهکارهای منطقی و معقول در راستای توسعه پایدار اندیشیده و اجرایی شده است، به عنوان نمونه به شرکت توسعه شبکه برق ایرلند کشوری که از نظر شمارش، تنوع و اهمیت محوطه‌های میراث فرهنگی و به ویژه میراث جهانی با ایران قابل قیاس نیست، اشاره کرد که با همکاری مشاوران متخصص باستان‌شناس دستورالعملی اجرایی به منظور تدوین یک رویکرد استاندارد و عملی مختص انتقال خطوط برق در محوطه‌های میراث فرهنگی تهیه و تدوین و اجرایی کرده است.

    به گفته‌ وی، براساس این دستورالعمل «گذراندن خطوط انتقال انرژی الکتریکی به سادگی می‌تواند درون کانال‌هایی در زیرِ سطح زمین که محلِ آن‌ها می‌تواند در حاشیه جاده سرویس‌های محورهای اصلی و حتی همان نقاطی پیش‌بینی شود که معمولا تیر برق‌ها نصب می‌شوند به انجام برسد و از وضعیت نابسامان و آشفته و شلوغی که امروزه با نصب تیرهای برق در محدوده آثار شهر باستانی پارسه در نزدیکی تخت جمشید و در مسیر صخره ارزشمند نقش رستم و یا در پاسارگاد شاهد هستیم، جلوگیری کند.

    وی نصب تیربرق‌ها در فاصله‌های کم و نزدیک به هم و در دو سو و حتی میانه مسیر گردشگری تخت‌جمشید و نقش‌رستم و در محوطه پاسارگاد را به بهانه برق‌رسانی به چاه آب شرب و موتورهای آبکش که به شدت باعث افزایش تاثیر منفی و تخریبی به منظر طبیعی و تاریخی منطقه شده نتیجه نداشتن نگاه بلندمدت در امر توسعه پایدار به بهانه نیاز منطقه و شهرها و روستاهای منطقه به توسعه و پیشرفت می‌داند در حالی که راهکارهای ایمن و جایگزین اقتصادی سال‌هاست که شناخته و طراحی شده‌اند.

    محوطه‌های باستانی موزه نیستند

    یزدانی با تاکید براین که متأسفانه یکی از دلایل بروز مشکلات و بی‌توجهی در محدوده‌های حفاظتی سازمان میراث فرهنگی ناشی از تلقی نادرست و منسوخ‌شده موزه‌ای نگریستن به محوطه‌های باستانی است، ادامه می‌دهد: این نوع نگاه تنها فعالیتی را شامل تخریب و آسیب به محوطه‌های باستانی می‌داند که باعث تخریب خود اثر شود.

    او اضافه می‌کند: این در حالی است که براساس اصل چشم‌انداز فرهنگی، حفاظت و نگهداری از بستر و محیط جغرافیایی و پیرامون اثر به عنوان بستر فعالیت و کنش و واکنش انسان و محیط پیرامونش نقشی اساسی در شناخت هویت و اصالت آثار فرهنگی و تاریخی و انتقال آن‌ها به نسل‌های آینده دارد.

    نبود نگاه نهادینه‌نشده در بین مسئولان عامل آسیب‌هاست؟

    این باستان‌شناس در رابطه با انفعال و نبود هیچ نوع ایستادگی و ابراز سرسختی بر مواضع مصوب، کارشناسی‌شده و قانونی برخی مدیران میراث فرهنگی در سطح شهرستان و حتی استان نسبت به تخلفات انجام‌شده از سوی ارگان‌های دولتی مانند اداره برق استان فارس در حریم ممنوعه تخت جمشید، اظهار می‌کند: به جز ضعف‌هایی که در ساختار و ماهیت شماری از قوانین حفاظتی به دلیل ایده‌آل نگری و آرمان‌گرایی صرف یا شکل‌گیری براساس نظریه‌های منسوخ‌شده، وضع شده‌اند – که جا دارد در موارد بازنگری مورد اصلاح قرار گیرند – دلیل عمده به باور نداشتن به جایگاه اولویت حفاظت از میراث فرهنگی در بسیاری از مدیران میراثی برمی‌گردد.

    او ادامه می‌دهد: با اظهار تأسف باید بگوییم این موضوع زمانی نمود بیشتر پیدا می‌کند که شاهد باشیم تعدادی از مدیران ارزشمندترین و حساس‌ترین محوطه‌های باستانی و فرهنگی کشور دانش‌آموخته رشته‌های عمران یا معماری بوده و امروزه نیز هستند و به دلیل نداشتن نگاه نهادینه‌شده حفاظتی و باستان‌شناختی نسبت به ایجاد و خلق راهکار عملی و اجرایی در برخورد و مواجهه طرح‌های عمرانی با قوانین و ضوابط محدودکننده حفاظتی ناتوان هستند.

    یزدانی با بیان این‌که به همین دلیل با انفعال و نداشتن دفاع سرسختانه و عدم باور پذیری به ضوابط و مقررات سازمان میراث فرهنگی عرصه برای ایجاد تعرض و آسیب در اثر اجرای پروژه‌های عمرانی در مناطق دارای ارزش تاریخی و فرهنگی فراهم شده است، تاکید می‌کند: هر چند باید به این نکته نیز اشاره کرد که با توجه به این‌که مراقبت از میراث فرهنگی یک وظیفه همگانی به شمار می‌رود، نبودِ باور از سوی مدیران دخیل در امر توسعه و توجیه نشدن آن‌ها نیز یکی از دلایل مهم تخلف‌ها و آسیب‌های وارده به آثار باستانی در پروژه‌های عمرانی محسوب می‌شود.

    کالای لوکسی که به آن حد فرهنگ می‌زنند

    وی اظهار می‌کند: متاسفانه موضوع اهمیت میراث فرهنگی و نقش و جایگاه آن در برنامه‌های توسعه پایدار برای برخی از مدیران پروژه‌های عمرانی تنها در حد و اندازه تعارفات و کالای لوکس و تشریفاتی بازتعریف می‌شود که به سادگی اولویت‌ها و مبانی حفاظت و نگهداری از نمادها و محوطه‌های فرهنگی و تاریخی به بهانه نیاز روز جامعه به توسعه و ایجاد زیرساخت می‌تواند نادیده گرفته شود.

    به گفته این کارشناس میراث فرهنگی، اگر جایگاه و اهمیت محوطه‌های میراث فرهنگی ملی و جهانی و چارچوب‌ها و بایدها و نبایدهای حفاظت و نگهداری از آن‌ها در امر توسعه در حد نسبی هم شناخته و درک شده بود متولیانِ توسعه با روی باز به قوانین میراث فرهنگی تمکین کرده و با پذیرش افزایش هزینه‌های اجرای پروژه‌ها یا تغییر در شکل مرسوم اجرا به دنبال راهکار مناسبی در انتقال خطوط برق و البته سایر پروژه‌های عمرانی در محدوده‌های حفاظتی میراث فرهنگی برمی‌آمدند.

    به گزارش ایسنا، بر اساس بند ج ماده ۱۱۴ قانون برنامه پنج‌ساله چهارم، تمامی وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و موسسات دولتی موظف هستند تا قبل از اجرای پروژه‌های بزرگ عمرانی و در مرحله امکان‌سنجی و مکان‌یابی نسبت به انجام مطالعات فرهنگی – تاریخی «میراث فرهنگی» اقدام و در طراحی و مکان‌یابی پروژه‌های یادشده نتایج مطالعات را رعایت کنند.


    iconادامه مطلب

    رسانه‌ها نا امیدی پمپاژ می‌کنند؟ امیدآفرینی را به زمین رسانه پرتاب می‌کنند
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    یک روزنامه‌نگار معتقد است: طرح این مساله که رسانه‌ها باید امیدآفرینی کنند یک جور پرتاب توپ به زمین رسانه است و انداختن بار سنگین امیدسازی به گردن رسانه‌ها که درواقع باید به عهده مسؤولان و مدیران جامعه باشد.

    هوشنگ اعلم در گفت‌وگو با ایسنا با بیان مقدمه‌ای درباره حس امید در زندگی مردم اظهار کرد: امید احساسی برآمده از تمایل انسان و به گمان من همه‌ی موجودات زنده است. برای بقاء درواقع امید سیستم محرک مجموعه ساختار بیولوژیک انسان و موجودات دیگر برای بودن و در مورد انسان رسیدن به شرایط بهتر است. آهویی که در جنگی نابرابر با یک پلنگ گرسنه تلاش می‌کند خود را نجات دهد و ما اسمش را تنازع بقاء گذاشته‌ایم. درواقع با امید به رها شدن از چنگال پلنگ تلاش می‌کند و این یک امر غریزی است. انسانی هم که در وسط اقیانوس در حال غرق شدن است و تلاش می‌کند خودش را نجات بدهد، انگیزه‌اش امید است. به هر حال امید با هر ماهیت و مکانیزمی که برایش تعریف شده یا بشود مهم‌ترین عامل ادامه حیات و در مورد نوع انسان انگیزه‌ای برای «شدن» و رسیدن به شرایط بهتر و حرکت به سمت تکامل است.

    او ادامه داد: چه در بعد معنوی و چه در بعد مادی، و طبعا انسان امیدوار، خوش‌بین است و انسان خوش‌بین امیدوارتر چون باور دارد که می‌تواند به شرایط بهتر برسد. اما وقتی این امید به بهتر شدن اوضاع بارها و بارها به بن‌بست برسد و وقتی در طول سال‌ها همه‌ی امیدها به ناامیدی ختم ‌شود، طبیعی است که انسان نمی‌تواند خوش‌بین باشد و نسبت به هر عاملی که می‌خواهد او را به سمت خوش‌بینی و امیدوار بودن هدایت کند ناباوری دارد و مأیوس و دلسرد و وازده است. وقتی این ناامیدی جمعی شد یعنی جامعه مأیوس شد آن وقت باید قضیه را جدی‌تر دید و راه چاره‌ای پیدا کرد. چون ناامیدی چه در شکل فردی و چه در قالب جمعی واقعا خطرناک است و اولین آسیب آن ایستایی انسان است. وقتی آمار خودکشی بالا می‌رود یعنی در تعداد بیشتری از آدم‌ها خوش‌بینی و امید به آینده کم شده و در چنین شرایطی دیگر پند و موعظه و نصیحت و شعار دادن که تا شقایق هست زندگی باید کرد جواب نمی‌دهد و از دست رسانه‌ها هم چندان کاری برنمی‌آید.

    سردبیر مجله «آزما» درباره وظیفه رسانه‌ها در ایجاد امیدواری بیان کرد: رسانه، نویسنده و خبرنگار بدون آن‌که زمینه و متریال امیدآفرینی در اختیارش باشد نمی‌تواند کاری انجام دهد و الکی که نمی‌شود امید خلق کرد. آن هم در جامعه‌ای که باورش آسیب دیده با شعار دادن نمی‌شود مخاطب را به خوش‌بینی و امید دعوت کرد. ضمن این‌که کار رسانه اطلاع‌رسانی است نه انتشار قصه‌های رمانتیک و خیالی. خبرنگار، روزنامه‌نگار و به طور کلی اصحاب رسانه باید واقعیت را منعکس کنند حالا در قالب خبر، گزارش، گفتگو یا هر شکل دیگری که بتواند برای انتقال اطلاعات از آن استفاده کرد.

    این روزنامه‌نگار با سابقه با انتقاد از عملکرد برخی مسؤولان در امیدبخشی به جامعه اظهار کرد: اگر مطلبی که در رسانه منتشر می‌شود، امیدبخش باشد و سابقه ذهنی مخاطب هم به او اجازه بدهد که پیام رسانه را باور کند طبعا امید و خوش‌بینی در جامعه گسترش پیدا می‌کند. مثلا رسانه‌ای اعلام می‌کند تا فلان تاریخ سه هزار فرصت شغلی جدید ایجاد می‌شود حالا اگر مخاطب این خبر را باور کند امیدوار می‌شود و طبعا خوشحال خواهد شد و لبخند هم می‌زند. اما وقتی تجربه و سابقه ذهنی‌اش مانع باور این خبر بشود نه تنها امیدوار نمی‌شود عصبی‌تر هم می‌شود. بنابراین رسانه‌ها می‌توانند و باید امیدآفرین باشند به شرط این‌که زمینه، شرایط و مواد خام این امیدآفرینی وجود داشته باشد.

    اعلم در پایان گفت: به نظرم طرح این مساله که رسانه‌ها باید امیدآفرینی کنند یک جور پرتاب توپ به زمین رسانه است و انداختن بار سنگین امیدسازی به گردن رسانه‌ها که درواقع باید به عهده مسؤولان و مدیران جامعه باشد. البته خبرنگار و روزنامه‌نگار در انتخاب تیتر یا نگارش مطلب باید دقت کند. که تأکیدش بر مثبت بینی و امید آفرینی باشد و موقع نوشتن مطالب نیمه پر لیوان را ببیند و این پر بودن را به چشم مخاطب بکشد و سیاه‌نمایی نکند اما حرفش باید مستدل باشد در واقع اصحاب رسانه می‌توانند آن‌چه را که باعث امیدواری جامعه می‌شود صیقل شده‌تر و درخشان‌تر تحویل مخاطب بدهند اما اصل مساله را نه می‌توانند و نه حق دارند که جعل کنند و یا خلاف واقعیت بنویسند. مگر در قالب رپرتاژ آگهی که آن هم باور نمی‌شود. پس باید به دنبال ایجاد شرایط و واقعیت‌های امیدآفرین بود و به قول قدیمی‌ترها بی‌مایه فطیر است.


    iconادامه مطلب

    ترازوی قدرت را مساوی کنید/ زنان و سونامی اعتراض علیه توسعه‌ی مردسالاری
    بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

    چرا وقت آن رسیده که زنان داستان‌ها را بازنویسی کنند؟ سوالی است که در سال‌های اخیر به شکل صحیح مطرح شده.
    در دنیای ادبیات مردانِ نویسنده‌ی بزرگی چون ادگار آلن پو، آپ دایک، فیلیپ راث، میلر و بسیاری دیگر از دست به قلمانِ مذکر، سهم بسزایی در به وجود آوردن فرهنگ حقارت زن دارند؛ از این رو وقت آن رسیده که زنان داستان‌ها و ماجراها را بازنویسی کنند.
    در این راستا اصطلاحی وجود دارد به نام «گس لایتینگ» (Gaslighting) که به مفهوم سوءاستفاده‌های احساسی و عاطفی از زنان است؛ به این صورت که فرد سوءاستفاده گر شرایط را به گونه‌ای فراهم می‌کند که قربانی، خودش به عقل و شعور و حافظه‌ی خود شک می‌کند و مدام دچار این تردید است که دیده‌ها و شنیده هایش اشتباه هستند، او اندیشه هایش را زیر سوال می‌برد و خود را کوچک و حقیر می‌پندارد.
    این اصطلاح از نمایشنامه‌ای به همین نام (Gas light) به معنی «چراغ گازی» گرفته شده که توسط پاتریک همیلتون، نویسنده‌ی انگلیسی، در سال ۱۹۳۸ نوشته و در تأتر ریچموند به روی صحنه رفت. در این نمایش شوهری وجود داشت که تلاش می‌کرد با استفاده از حقه‌های متفاوت همسرش را دچار جنون کند و باعث شود او نسبت به همه چیز، به ویژه ذهن و حافظه‌ی خودش مشکوک باشد. او می‌خواست با این کار به اموال و جواهرات زنش که تصور می‌کرد در اتاق زیرشیروانی است دست پیدا کند.
    در آن زمان در خیابان‌ها برای روشنایی از چراغ‌های گازی استفاده می‌شد. یکی از صحنه‌های مشهور این نمایش زمانی است که مرد به اتاق زیرشیروانی رفته و در حالی که باد نور چراغ‌های گازی را کم و زیاد می‌کند او همه جا را می‌گردد و زیر و رو می‌کند.
    این تغییرات و چشمک زدن‌های نور روی صورت زن نیز نشان داده می‌شود و طوری او را تصویر می‌کند که چهره‌ای کاملاً دیوانه از او برداشت می‌شود.
    شش سال بعد این نمایش در هالیوود به شکل فیلم ساخته و در آن شکنجه‌ها و در نتیجه تردیدها و دوگانگی‌های شخصیت زن پررنگ تر نمایش داده شد. طولی نکشید که اصطلاح gaslithing به علم روانشناسی راه پیدا کرد و برای کسانی که دچار خود کم بینی می‌شدند، به کار رفت.
    در سال‌های اخیر این اصطلاح بار دیگر احیا شده و به عنوان استعاره‌ای برای خرد کردن، به سخره گرفتن و لگدمال کردن درک و شعور زنان به کار می‌رود؛ از این رو زنان قد علم کرده‌اند تا شعله‌ی این چراغ‌های گازی را فرو بنشانند.
    این روزها موضوع صداقت و راستگویی از جانب زنان به گونه‌ای متفاوت مطرح می‌شود. از زمانی که اتهامات آقای هاروی واینستاین در مورد تجاوزات جنسی او به ستاره‌های سینما، تئاتر و موزیک علنی شد. کمپین‌های زیادی از سوی زنان شکل گرفت و با استفاده از فضاهای مجازی و هشتگ هایی چون «من هم همین‌طور» و «زمان به سر آمده» بسیاری از قربانیان با گونه‌ای خاص از رک گویی وارد نبرد علیه مردسالاری شدند.
    امروز داستان گویی برای این زنان یک میدان نبرد کلیدی است. آن‌ها سالیان دراز قصه‌ها و ماجراهایشان را در خفا و در گوش یکدیگر زمزمه می‌کردند و درباره‌ی مردانِ قدرتمند و خطرناک به همدیگر هشدار می‌دادند اما این بار برخلاف سنت‌های رایج لیست اسامی متجاوزان را بی پروا منتشر می‌کنند.
    آن‌ها از این راه‌ها بهره می‌برند چون باور دارند علی رغم تغییرات گسترده در سده‌های اخیر، دیدگاه‌ها درباره‌ی زنان تغییر محسوسی نداشته است. از سال ۱۸۴۶ که ادگار آلن پو اعلام کرد «شاعرانه ترین موضوع در دنیا مرگ یک زن زیبا است» به این معنا که تا پیش از مرگ موجودیت زن اهمیت چندانی ندارد، تغییر بنیادینی در این نوع نگاه‌ها پیش نیامده است.
    نمونه‌های دیگر از این دست را می‌توان در بزرگ‌ترین آثار ادبی دنیا دید. برای مثال در رمان وداع با اسلحه (ارنست همینگوی، ۱۹۲۹)، آن جا که کاترین بارکلی برای فردریک هنری چنین روشنگری می‌کند: «هیچ منی وجود ندارد. من، تو هستم. برای من شخصیتی جداگانه در نظر نگیر» و یا در برخی آثار که زنان هیچ نقشی در آن‌ها ندارند مثل رمان مفصلِ موبی دیک که در بیش از ۶۰۰ صفحه نوشته شده اما فقط دو برگ از آن به زن‌ها اختصاص دارد. نادیده گرفتن زن‌ها امری کهن و سنتی نیست؛ حتی امروزه که بسیاری از زنان در عرصه‌ی سیاست‌های جهانی حضوری موفق دارند، هنوز هم زورِ نگاه‌های مردسالارانه در دنیا بیشتر از امتیازات زنان است.
    نمونه‌ی دیگر در ادبیات سال‌های اخیر داستان «حیوان در حال مرگ» (سال ۲۰۰۱) نوشته‌ی فیلیپ راث است که با شرح حال یک استاد دانشگاه آغاز می‌شود؛ برای او همه‌ی دانشجویان دخترش حکم «گوشت» را دارند. اگرچه راث دیدگاه این پروفسور را به تمسخر می‌گیرد اما در طول داستان شاهد اتفاقات و توصیفاتی هستیم که بر اساس آن‌ها دیدگاه نویسنده نیز نسبت به زن چندان بهتر از پروفسور نیست و فراتر از جسمیت نمی‌رود و به آن جایی می‌رسد که حتی شخصیت زن داستان نیز خودش را در برابر استاد همچون گوشت می‌بیند. سال‌ها پیش میلر در مقابل منتقدان فمینیست خود صراحتاً اعلام کرد که «باید با این موضوع یعنی برتری مرد و قدرت جنسی او کنار بیایید.» و بسیاری از نویسندگان و منتقدان ادبی از او پیروی و حمایت کردند. اگرچه در مقابل، مردان زیادی نیز این نوع اندیشه را واپسگرایی و بی‌اساس دانسته‌اند اما زنان هنوز هم تغییر قابل توجهی در دیدگاه‌های مردسالارانه، حتی در دنیای پسامدرن امروز ندیده‌اند و به همین علت تصمیم گرفته‌اند شخصاً وارد نبرد شده و شعله‌های Gas light (چراغ گازی) را برای همیشه خاموش کنند.

    *متن حاضر دربرگیرنده بخش‌های قابل چاپ مقاله‌ی گاردین است. (مترجم)

    ویسنده: سارا چارچ ول
    منبع: گاردین
    ترجمه: سیمین دخت گودرزی


    iconادامه مطلب

    سایر صفحات سایت
    
    Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY