• افراد آنلاین : 0
  • بازدید امروز : 62
  • بازدید دیروز : 412
  • بازدید این هفته : 4916
  • بازدید این ماه : 71675
  • بازدید کل : 932081
  • ورودی موتورهای جستجو : 5285
  • تعداد کل مطالب : 249





عنوان محصول چهارم

توضیح محصول
توضیح محصول
توضیح محصول

عنوان محصول چهارم

توضیح محصول
توضیح محصول
توضیح محصول

نوبل ادبیات می‌تواند بیش از یک سال معلق شود؟
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

به نقل از گاردین – مدیر اجرایی بنیاد نوبل اعلام کرد: «جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۹ اهدا نخواهد شد مگر اینکه اعتماد از دست رفته در پی رسوایی آکادمی سوئدی بازگردد.»

در تاریخ ۴ ماه می پس از اتهام آزار جنسی که به شوهر کاترینا فراستنسون، از اعضای آکادمی وارد شد، آکادمی سوئدی نوبل اعلام کرد که در سال ۲۰۱۸ جایزه‌ای در حوزه ادبیات اهدا نخواهد شد. این اتفاق منجر به استعفای برخی از اعضا شد؛ درنتیجه آکادمی نوبل اعلام کرد برای بازیابی اعتماد عمومی در سال ۲۰۱۹ دو جایزه خواهد داشت.

در حالی که بنیاد نوبل که مسئول تحقق خواسته آلفرد نوبل است از این تصمیم حمایت کرده، لارس هیکنستن، مدیر اجرایی این بنیاد، شک و تردیدهایی در مورد توانایی آکادمی در بازیابی جایگاهش به زودی مطرح کرد. او در وب‌سایت این جایزه گفت: «هدف آکادمی سوئدی این است که تصمیم خود درباره جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۸ را بگیرد و آن را همراه با جایزه سال ۲۰۱۹ اعلام کند. امیدواریم با این کار مشکل حل شود، اما بستگی به این دارد که آکادمی سوئدی بتواند اعتماد مردم را جلب کند یا خیر.»

هیکنستن تاکید کرد که لازم است آکادمی رویه علنی‌تری را در پیش بگیرد. شیوه‌ای که هیئت منصفه برنده را انتخاب می‌کند همیشه بسیار محافظت‌شده است و آرشیوها ۵۰ سال بعد از تصمیم‌گیری باز می‌شوند. او گفت: «آکادمی سوئدی باید بتواند گزارش کند که چه معیارهای ملموسی در نظر گرفته شده‌اند و برای حل مشکلش از بیرون کمک بگیرد. آکادمی مدت‌ها فرهنگی بسته داشته و این گاهی باعث ایجاد چالش‌هایی شده… من معتقدم در نهایت چیز خوبی از این شرایط بیرون خواهد آمد، حتا اگر این هفته‌ها احساس خوبی نداشته باشیم.»


iconادامه مطلب

اسکناس‌هایی که به جیب نویسندگان نمی‌رود!
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

قصه فروش کتاب به صورت غیرقانونی در راسته انقلاب بارها و بارها خصوصا در همین رسانه روایت شده است. روایت این که بساطی‌های انقلاب خیلی وقت است به یکی از مهم‌ترین نشانه‌های فرهنگی(؟) خیابان انقلاب بدل شده‌اند و همیشه و همیشه مشتری‌های پر و پاقرصی داشتند.

پیشترها معمول بود که مخطبانِ محصولات بساط فروشان ِ کتاب، مخاطبان آثار بی مجوز بودند. هر کس که می‌خواست کتاب نایابش را پیدا کند سراغ همین خیابان انقلاب را می‌گرفت. اما خیلی وقت است که در بساطِ بساطی‌ها آثار ِ با مجوز هم پیدا می‌شود، و جالب است که بخش مهمی از فروش روزانه این میانجیگرانِ بازار کتاب از فروش همین آثار به دست می‌آید. در عین حال باید اذعان کنیم که تمام کتبی که در بساط‌ها به فروش می‌رود، کتاب‌هایی هستند که یک قرانش هم جیب ناشر و از آن مهمتر نویسنده‌اش نمی‌روند.

بساطی‌های کتاب دیگر خیلی وقت است که جزو یکی از مهمترین عناصر فرهنگی این محدوده جغرافیایی به حساب می‌آیند. شاید که نه، حتما جاهای دیگری در تهران و شهرهای دیگر سراغ داریم که کسی یا کسانی بساط کتاب می‌کنند اما حضور مستمر بساطی‌ها در محدوده انقلاب از آنها شمایلی ساخته است که هیچ باد و طوفانی چهره آنها را تغییر نداده است؛ گرمای تابستان، سرمای زمستان و بساط برچین‌های شهرداری را می‌توان از مصادیق این باد و طوفان برشمرد.

اما در میان بساطِ این کتاب‌فروش‌ها خیلی وقت است که دیگر صرفا کتاب بی مجوز یا میوه ممنوعه به فروش نمی‌رود. انگار میوه ممنوعه برای قدیمی‌ها بود. حالا بساط کتاب به میمنت گل باران ارشادی‌ها در دوره‌های گذشته پراست از کتاب‌هایی که پیشتر چاپ شده‌اند و اکنون مخاطبان کتاب به چاپ دوم یا چندم آن‌ها دسترسی ندارند. به عبارت دیگر نسخه ثانی یا ثالث کتاب از پیش چاپ شده همچنان در ارشاد است و در حال خاک خوردن و نسخه افست آن نیز در دست بساطی‌هایی که دیگر مخاطبان ثابت خود را پیدا کرده‌اند.

این کار فرهنگی است؟

مشغولان به شغل با مسمای “بساطی” کار فرهنگی می‌کنند یا غیر فرهنگی؟ آن‌ها خطر به حساب می‌آیند یا فرصت؟بدیهی است مایی که مخاطب ژورنالیسم ادبی هستیم باید از دریچه ادبیات و فروعات همین مقوله به این موضوع توجه کنیم.

خب در ابتدای امر به نظر کاری عمدتا فرهنگی به حساب می‌آید:

یک) به این دلیل که اگر کتاب و کتاب‌خوانی از مقولات ایجابی فرهنگ به حساب آیند، پس می‌توان صاحبان “بساط” را نیز از کارگزاران فرهنگی این امر به حساب آورد.

دو) در سرزمین و زمانه‌ای که جارچیان فرهنگی، تره هم برای کتاب و کتاب‌خوانی خرد نمی‌کنند، بساطی‌های کتاب به واسطه نحوه فروش بی واسطه‌شان و پهن کردن سفره‌ای که کاملا در معرض عموم قرار دارد و خیابان را به معبری فرهنگی بدل می‌‌کند، به راحتی جزو مبلغان کتاب و فرهنگ کتاب‌خوانی قرار می‌گیرند.

سه) بساطی‌ها عمدتا کتاب‌هایی که در کتاب‌فروشی‌ها وجود دارد را جزو اقلام فروشی خود نمی‌دانند. کتاب‌های موجود در بازار کتاب مغازه‌ها کتاب‌های تازه منتشر شده‌ای است که خیلی از زمان چاپ‌شان گذشته باشد، یک دهه است و دیگر موارد را نیز می‌توان در قالب استثنائات قرار داد. از این جهت می‌توان گفت نه تنها این قشر در کار هم صنف خودشان در فروشگاه‌های کتاب دخالت نمی‌کنند بلکه در امر خطیر کتاب‌فروشی و ترویج آن نیز به آنها کمک می‌کنند.

اما آیا تمامی ماجرا به همین خصیصه‌های مثبت ختم می‌شود؟ به نظر این طور نمی‌آید. اگر از بحث سد معبر و از این دست مباحث شهری که به ما دخلی ندارد و در تخصص ما هم نیست، بگذریم باید اذعان کنیم که تمام کتبی که در بساط‌ها به فروش می‌رود، کتاب‌هایی هستند که یک قرانش هم جیب ناشر و از آن مهمتر نویسنده‌اش نمی‌روند. برای مثال کتاب‌های هوشنگ گلشیری را مثال می‌زنیم.

هوشنگ گلشیری و کتاب‌هایش چند سالی می‌شوند که دیگر در فروشگاه‌های کتاب پیدایشان نیست. شاید در این دوره پیدایشان بشود اما آنچه در سال‌های اخیر شاهدش بودیم این بود که کتاب‌های این نویسنده را صرفا باید با رجوع به منابع زیرزمینی کتاب تهیه کنیم. در این حالت تنها اتفاقی که می‌افتد این است که آثار گلشیری، همچنان که بسیاری از آثار، به فروش می‌روند بی آن که منافع مادی آن در جیب کسانی برود که باید برود. با این حساب این بار بیشتر از دیگر موارد محصولات بساطی‌ها را می‌توانذیل “میوه ممنوعه” و متفرعاتش بررسی کرد.

پول این کتاب‌ها کجا می‌رود؟

مهمترین کسانی که به شیوه فروش کتاب به صورت زیرزمینی اعتراض دارند، نویسنده‌ها هستند؛ نویسندگانی که در حالت معمول ۱۲ درصد از حق فروش آثار به عنوان حق التالیف به آن‌ها اختصاص دارد. این حالت معمول البته به شرطها و شروطها بالا می‌رود؛ از جمله چهره و بنام بودن مولف. یعنی نویسنده‌ای که شناخته شده است قرار دادش تا ۲۰ یا ۲۵ درصد هم افزایش پیدا می‌کند که باز هم نوع قرار دادش به این بستگی دارد که کتاب‌های قبلی‌اش فروش خوبی داشته یا خیر؟

اما در هر صورت آنچه مشخص است این است که تنها امید نویسنده‌ها بعد از چاپ اثر، فروش کتاب‌شان است؛ آن هم در صورتی که به چاپ‌های مجدد برسد.

بعد از تجدید چاپ است که سود به زعم مولفان “بخور نمیری” عاید خالقان اثر می‌شود. اما بعد از بذل عنایت ارشاد به از این دست کتاب‌ها نویسندگان صرفا می‌توانند آثارشان را در بساطی‌های کتاب زیارت کنند. گاه این کتاب‌ها به چاپ می‌رسد، منتها با فاصله زمانی بسیار. در این جور موارد بساطی‌ها به واسطه آنچه که می‌توان شم فرهنگی خواندش، از نیاز بازار مطالع می‌شوند و نسخه افست کتاب مورد نظر را وارد بازار کتاب می‌کنند.

 در این جور موارد بدیهی است که دیگر قصه حسرت خوردن مولفان باقی می‌ماند، وَ دیگر هیچ.

همچنان که این شم تیز بساطی‌ها، کار را به آنجا رساند که پیشترها نسخه منتشر نشده “زوال کلنکل” محمود دولت آبادی پیش از انتشار، سر از بازار دست‌فروشان انقلاب پیدا کرد.

مهندسِ کتاب‌فروش!

به سراغ یک بساطی رفتیم که مهندس صدایش می‌کردند. با رفیقش ص.م روی جدول خیابانی نشسته‌اند و در حال گپ زدن‌اند. توی بساط‌شان از میوه ممنوعه خبری نیست اما شعرِ شاعران معاصر، داستان و تئوری زیاد است و همین طور افست‌ کتاب‌هایی که چند وقتی می‌شود ازشان خبری نیست. می‌گوییم فروش‌شان چطور است؟ که می‌گوید شکر. می‌پرسم:”شکر، یعنی چقدر؟” و اصرار می‌کنم اما پاسخ روشنی دستم را نمی‌گیرد. می‌پرسم کتاب‌ها را از کجا تهیه می‌کند. توضیح می‌دهد که بخش عمده کتاب‌هایش را از اشخاص می‌خرد. به این صورت که یا دیگرانی هستند که کتاب‌های شخصی‌شان را می‌آورند سر بساط تا قیمتی رویش بگذارند و بخرند، یا خودش می‌رود به سراغ مشتری و کتاب‌خانه‌شان را می‌خرد. این دفعه صداقت به خرج می‌دهد و می‌گوید “سود خوبی هم دارد اگر بتوانیم چنین معامله‌هایی بکنیم.” پس یادداشت می‌کنم که بخش عمده سودشان از همین فروش کتاب‌های به قولی مجاز و دست دوم است که از کتاب‌خانه‌های شخصی می‌خرند.

دوستش اشاره می‌کند که بخش دیگر فروش‌شان فروش کتاب‌های معروف به افست است. چند تایی را نشانم می‌دهد سر بساط. یکی‌ش “سفربه انتهای شب” لویی فردینان سلین بود، ترجمه مرحوم فرهاد غبرایی. گذاشته بود یازده هزار تومان. پرسیدم چند می‌خرد خودش که جوابی دستم را نگرفت. اما گویا فقط بخش‌های مربوط به مادیات را سانسور می‌کرد. پرسیدم معمولا بساطی‌ها این کتاب‌ها را از کجا تهیه می‌کنند ؟ جواب داد که منابع اصلی این کتاب‌ها مغازه‌هایی هستند که دیگر برای‌ فروشندگان کتاب‌های بساطی شناخته شده به حساب می‌آیند و “کم هم نیستند توی همین انقلاب.”

اما در میان گفته‌های این دو بساط فروش به قسمت‌های دزد و پلیسی هم رسیدیم.

مهندس در جواب سوالم که همیشه به همین راحتی اینجا بساط می‌کنید و کسی کاری به کارتان ندارد، می‌گوید: به همین راحتی‌ها هم نیست.

توضیح می‌دهد که سد معبر شهرداری دشمن شماره یک‌شان به حساب می‌آید که گویا سرزدن‌هایشان به صورت منظم نیست و خود بساطی‌ها هم دقیقا نمی‌دانند چه موقع باید گوش به زنگ باشند. اما از آنجا که باز پس گرفتن کتاب‌هایشان از شهرداری دیگر به راحتی قابل انجام نیست؛ حتی الامکان بساطی‌ها خودشان را از کارمندان شهرداری دور نگه می‌دارند. رفیق مهندس هم می‌گوید: همین موضوع باعث شده خیلی‌ها دیگر بی خیال این کار شوند!

***

قصه کتاب‌هایی که بساط می‌شود، صاحبان بساط و همین طور مشتریان همیشگی‌‌شان دیگر قصه‌ای کلاسیک به حساب می‌آید که زیر و بم آن را همه می‌دانند. بد و خوب ماجرا را نیز به نوعی می‌توان واکاوی کرد اما اینکه بتوان از آن نتیجه‌ای گرفت و نهایتا حکم صادر کرد کار هر کسی نیست. دست کم این نتیجه گیری در قد و قواره این گزارش نمی‌گنجد. شاید معایبی که بر این کار وارد باشد خیلی‌ها را بر این گمان استوار دارد که برچیدن بساط بساطی‌ها به نفع جامعه فرهنگی و اصحاب قلم باشد اما نمی‌‍توان به این مقوله نیز بی اعتنا بود که در این بازار راکد کتاب و کتاب‌خوانی، فروشندگان دست فروش به هر ترتیب رونقی به این بازار می‌دهند که فروشگاه‌های کتاب نمی‌کنند و به نظر می‌آید که از انجام آن نیز قاصرند.

شکل و شمایل فروش آثار در بساط دست‌فروش‌ها و بدل کردن عبور و مرور عادی شهروندان به عبور مروری با چاشنی فرهنگی و بنا بر آنچه گفته شد رونق خرید کتاب و کتاب‌خوانی، مواردی است که نمی‌توان به سادگی از کنارشان رد شد.


iconادامه مطلب

احمد پوری: کپی‌رایت به قانون نیاز دارد، نه کدخدامنشی
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده



احمد پوری در گفت‌‌وگو با ستاد خبری همایش«آسیب‌شناسی کپی‌رایت و حقوق مالکیت فکری و معنوی» با اشاره به ترجمه همزمان یک کتاب از سوی چند مترجم گفت: با پیوستن ما به معاهده کپی‌رایت، دیگراین شیوه که هرکتابی به دستمان رسید ترجمه کنیم، بی‌آنکه اطلاع داشته‌ باشیم فرد دیگری در حال ترجمه آن است، کمرنگ خواهد شد. چرا که در اینصورت کاملا مشخص خواهد بود هرناشر یا نویسنده با کدام مترجم قرارداد بسته و اگر ترجمه دیگری از آن کتاب به بازار بیاید، قابل تعقیب و پیگیری است. این مساله دردرازمدت به نفع کتاب‌های باکیفیت‌تر و مترجمان باصلاحیت‌تر خواهد بود.

او درباره نگرانی‌های برخی ناشران مبنی برافزایش قیمت کتاب‌ها درصورت رعایت قانون کپی‌رایت افزود: این موضوع در درازمدت به نفع ناشر خواهد بود. چون ناشرمی‌تواند آثاری با ترجمه حساب شده و قابل قبول به بازار بفرستند. البته شاید نگرانی‌ برخی ناشران بابت قیمت کتاب تا حدودی قابل فهم باشد، اما واقعیت این است که غیراز کتاب‌های استثنایی از نویسندگان جنجالی دنیا، قیمت کتاب‌های دیگر آنقدرها تغییری نخواهد کرد. درواقع اینگونه نیست که ناشران و نویسندگانِ اثر رقمی پیشنهاد بدهند که باعث دوبرابرشدن قیمت کتاب بشود.

این مترجم همچنین به تجربه‌های خود در این زمینه اشاره کرد و گفت: من حداقل اجازه سه تا از کتاب‌هایم را خودم گرفتم و به نوعی کپی‌رایت را رعایت کردم. فکر می‌کنم در شرایط ما تا حدودی کدخدامنشی کار را پیش می‌برد. مثلا برای جیمز فین گارنر، نویسنده «قصه‌های از نظر سیاسی بی‌ضرر» که اتفاقا یکی از کتاب‌های پرفروش آمریکا بود، خودم نامه نوشتم و گفتم من کتاب شما را خوانده‌ام و خیلی خوشم آمده و می‌خواهم آن را ترجمه کنم. دلیل اینکه نامه نوشتم هم این بود که می‌خواهم از شما اجازه بگیرم و اگر شما اجازه ندهید آن را ترجمه نمی‌کنم. البته گارنر بعد از رد و بدل شدن یک سری جزییات و اطلاعات موافقت کرد و تنها خواسته‌اش این بود که چند نسخه از کتاب را برایش بفرستم. درمورد ترجمه چند شعر از شاعران مختلف هم همین کار را کردم و آن‌ها هم گفتند اصلا مشکلی نیست و حتی مرا به ناشر ارجاع ندادند. دوستان دیگری هم الان دارند این کار را می‌کنند. برای همین است که می‌گویم یک نوع کدخدامنشی می‌تواند این کار را درست کند، اما نباید پایه را براین روش‌های شخصی بگذاریم.

پوری افزود: کپی‌رایت به شیوه شخصی با شیوه رسمی فرق دارد. باید قانون و قراردادی بین‌المللی وجود داشته باشد و به هرحال باید از یک جایی شروع کنیم. این کار طبیعتا مزایا و معایبی خواهد داشت، اما مزایای آن بیشتر است.

رییس هیات مدیره انجمن صنفی داستان‌نویسان تهران به تاثیرکپی‌رایت در ادبیات ایران نیز اشاره کرد و گفت: این یک قرارداد دوجانبه است. بدون شک چنین تعاملی ارتباط وسیع‌تری را ایجاد می‌کند. اغلب در صحبت‌هایی که با ناشران خارجی داشته‌ام، شاهد بوده‌ام که وقتی اسم ایران را می‌شنوند، قبل از اینکه درباره کیفیت ادبیات ما نظر بدهند، می‌گویند ما با ایرانی‌ها کار نمی‌کنیم، چون آن‌ها کارهای ما را بدون اجازه چاپ کرده‌اند و ما هم اصلا نمی‌خواهیم به طرف آثار ایرانی برویم. اما اگر چنین اطمینانی به وجود بیاید، آن‌ها با روی باز و تعامل بیشتری نسبت به آثار ایرانی برخورد می‌کنند و شرایط حضور ما در بازارهای جهانی نیز فراهم می‌شود.

پوری افزود: از آنجا که این همایش از سوی انجمن مستقلی برگزار می‌شود که منافع داستان‌نویسان را در نظر می‌گیرد، امید دارم که بتوانیم تاثیر خوبی در این زمینه بگذاریم و به بهبود شرایط فعلی کمک کنیم.

همایش دو روزه «آسیب‌شناسی کپی‌رایت و حقوق مالکیت فکری و معنوی» از سوی انجمن صنفی داستان‌نویسان استان تهران و با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهریور ماه امسال در کاشان برگزار می‌شود.


iconادامه مطلب

احمد مسجدجامعی درباره تغییر نام خیابان شنگرف به عبدالله انوار: جز استاد انوار کسی را در حوزه شناخت کل آثار ابن سینا نداریم
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

در جلسه صبح امروز شورای اسلامی شهر تهران تغییر نام خیابان «شنگرف» به نام استاد عبدالله انوار در دستور قرار گرفت. احمد مسجدجامعی درخصوص جایگاه علمی و پژوهشی عبدالله انوار گفت: مهمترین ویژگی استاد عبدالله انوار این است که جامع الاطراف و عمیق است و تنها شخصیتی است که کل آثار ابن سینا در حوزه های مختلف حکمت، پزشکی، موسیقی و گیاه‏شناسی و سایر علوم را تصحیح کرده و شرح داده است. تحصیح‌کردن یعنی متن‌شناسی و جلوگیری از تحریف‌های احتمالی و نزدیک کردن آن به متن مولف.

وی در ادامه ضمن اشاره به این موضوع که کار سخت‌تر استاد انوار تطبیق نت‌نویسی قدیم با جدید است و پاورقی‌های متعددی را که ایشان زده با موسیقی امروز تطبیق داده است افزود: استاد انوار زبان قدیمی موسیقایی را به زبان جدید تبدیل کرده است. یا مثلا چنین کاری را در فرمول های ریاضی انجام داده است. ما معلم ریاضیات جدید داریم. ویژگی ایشان این است که زبان ریاضیات و هیأت و نجوم و موسیقی قدیم را به زبان ریاضیات جدید تبدیل می کند. یا منطق قدیم را با منطق جدید تطبیق می دهد. در این زمینه ما هیچ کس را مطلقاً نداریم. یا درحوزه شناخت کل آثار ابن سینا در جهان کسی را نداریم. چون آثار ابن سینا متعدد است و کسی از عهده همه آن بر نمی آید. از این جهت فرد بسیار ویژه ایست. بعلاوه تهران شناس بزرگی است. و در تاریخ معاصر از مطلعین از نزدیک است. و روایات دست اول ارائه می‌‏دهد.
عضو شورای اسلامی شهر تهران ادامه داد: ما تجربه‌ای در شورای سوم داشتیم درخصوص نامگذاری. مواردی بود که تصمیم به نامگذاری می گرفتیم اما خانواده موافق نبود. مثلا خیابان ری که منزل مرحوم آقای فلسفی واعظ هم بود. شورای وقت تصمیم گرفت آن خیابان را به نام مرحوم فلسفی بگذارد ولی خانواده موافقت نکرد و گفتند که ری نامی تاریخی است و نمی شود آن را حذف کرد. یا مثلا خیابانی را تصمیم گرفتیم به نام مرحوم ابوترابی بگذاریم ایشان شان و مقام و شخصیت انقلابی و بزرگی بودند اما خانواده شان تغییر نام را نپذیرفتند.

وی در ادامه افزود: بحث من این است که اگر ایشان هم تأکید کرده باشند که جایی را به نام من نگذارید چه باید بکنیم. خداوند عمر و عزت به استاد انوار بدهد ما همین مساله را نسبت به قیصر امین پور هم داشتیم. او با نامگذاری خیابانی به اسم قیصر مخالفت کرد. الان البته جایی را به نام قیصر داریم ولی در زمان حیات ایشان این اتفاق نیفتاد. اما تبدیل نام خیابان شنگرف به استاد انوار از این جهت است که این خیابان، اطراف  کتابخانه ملی است.

مسجدجامعی ضمن بیان این که استاد انوار اولین کسی است که فهرست نسخ خطی کتابخانه ملی را نوشت افزود: فهرست نسخ خطی کار بسیار دشواری است و تقریبا در این زمینه کمتر کسی را داریم. چون فردی باید باشد که جامع علوم مختلف باشد. چون فهرست نسخ خطی در همه علوم و در همه زمینه هاست. از این جهت اصل این پیشنهاد مربوط به کتابخانه ملی و پیشنهاد دوستان کتابخانه ملی است. که حالا با توجه به این فضایی که وجود دارد و این که این خیابان در حاشیه آنجا هست و ایشان هم بنیان گذار فهرست نویسی و بزرگترین فهرست نویس زنده جهان اسلام هست این خیابان را به نام ایشان بگذاریم. البته شنگرف هم به معنای مرکب سرخ است که از اصطلاحات نسخه شناسی است.

وی در ادامه افزود: در هر حال برخی شخصیت ها بودند که به دلیل تواضع حاضر نبودند نام تاریخی یا فرهنگی یک خیابان برداشته شود و نام خودشان گذاشته شود. الان هم چنین موردی درباره ایشان درحال تکرار است. هرچند که ایشان شخصیت بسیار بزرگی است.

امگذاری ها شفاف شود
در ادامه جلسه مسجدجامعی درباره پیشنهاد محمد سالاری مبنی بر اینکه نامگذاری ها فهرست وار خوانده و برای نامگذاری خیابان ها بجای بند به بند، کلی تصمیم گیری شود، اظهار کرد: پیشنهاد خوبیست اصل اعتماد به کمیسیون است و این هم خوب است که بعضی موارد این نامگذاری ها شفاف شود. درگذشته روال این بود که اگر اعتراضی صورت می گرفت مباحث گفته می شد و دوباره به کمیسیون بر می گشت. به نظر من اگر اسامی زیاد باشد این پیشنهاد خوب است ولی نه در همه موارد.

عضو کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر در خصوص نامگذاری میدان امام هادی (ع) به شیخ صدوق به تصرفات انجام گرفته در بنای ابن بابویه پرداخت و بیان کرد: بنای ابن بابویه که امروز می‌بینیم جدید است. در ری یک قرار داد نانوشته ای بین معماران وجود داشت که به احترام بنای حضرت عبدالعظیم همه مساجد و اماکن مذهبی یک گلدسته داشتند. بعضی از این نوآوری ها نه عرف را می شناسد و نه معماری را و برای نخستین بار در این مزار شریف این سنت مومنانه معماران زیرپا گذاشته شد و یک بنای مذهبی دو مناره ساختند و این هارمونی را به هم زدند. تصرف هایی هم در ابن بابویه شده مثلاً درختان ورودی قطع شده و سر در زیبا و قدیمی ابن بابویه بکل از بین رفته است. خیلی از قبرهای تاریخی و مانند آن را تخریب کرده اند و آسیب زده اند.
وی در پایان گفت: مقبولیت شیخ صدوق این است که ناقل روایات امام هادی است. یعنی منهای امام هادی شیخ صدوق معنا نداشت. پیشنهاد من این است که حتما در نامگذاری‏ها جای مناسبی را در همین ری به نام امام هادی علیه السلام بگذاریم و اینجا را هم بنا به تقاضای اهالی محل و مردم آن منطقه به نام شیخ صدوق برگردانیم.


 


iconادامه مطلب

۵ رمان نامزد جایزه بوکر طلایی شدند
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

برنده برندگان پنج دهه برگزاری جایزه کتاب بوکر از میان ۵ رمان معروف از نویسندگانی چون «هیلاری منتل» و «جورج ساندرز» انتخاب می‌شوند.

به گزارش ایسنا به نقل از گاردین، به مناسبت پنجاهمین سال برگزاری جایزه کتاب «بوکر» به عنوان مهم‌ترین جایزه ادبیات داستانی بریتانیا، قرار است بهترین برنده این رویداد ادبی در طول تمام ادوار برگزاری به عنوان برنده «بوکر طلایی» انتخاب شود.

هیات داوران ویژه این جایزه، ۵ رمان برنده جایزه بوکر را به نمایندگی از هر دهه انتخاب کردند و در ادامه با رای مردم برنده برندگان جایزه بوکر انتخاب خواهد شد.

«بیمار انگلیسی» نوشته «مایکل اونداتیه» و «تالار گرگ‌ها» نوشته «هیلاری منتل» از رمان‌های معروف، نامزد جایزه بوکر طلایی هستند.

«منتل» نویسنده مطرح انگلیسی و نخستین زن برنده‌ دو جایزه بوکر در سال ۲۰۰۹ با رمان «تالار گرگ‌ها» موفق به کسب جایزه بوکر شد و «مایکل اونداتیه» نیز برنده سال ۱۹۹۲ این جایزه است.

«در کشور آزاد» از «وی. اس. نایپل» برنده بوکر سال ۱۹۷۱، «ببر ماه» اثر «پنه‌لوپه لایولی» برنده جایزه سال ۱۹۸۷ و «لینکلن در باردو» نوشته «جورح ساندرز» برنده سال ۲۰۱۷ دیگر نامزدهای جایزه برنده برندگان بوکر (بوکر طلایی) هستند.

هر یک از داوران برترین برنده هر دهه را انتخاب کرده‌اند و برنده «بوکر طلایی» از طریق رای مردم در سایت این جایزه ادبی انتخاب می‌شود. برنده نهایی این جایزه روز هشتم جولای در جشنواره ۵۰ سالگی «من بوکر» در مرکز «ساوث بنک» لندن معرفی خواهد شد.

جایزه «من بوکر» که اولین‌بار در سال ۱۹۶۹ برگزار شد، جایزه‌ای است برای بهترین اثر ادبیات داستانی که به زبان انگلیسی نوشته شده است. این جایزه بیش از ۴۰ سال فقط به نویسندگان کشورهای مشترک‌المنافع، انگلیسی‌ها و ایرلندی‌ها تعلق می‌گرفت، اما از سال ۲۰۱۴ با وضع قوانین متفاوت، تمام آثار نوشته‌شده به زبان انگلیسی‌ حق شرکت در آن را پیدا کرده‌اند.

زمانی که تصویب شد نویسندگان آمریکایی هم حق شرکت در این رقابت‌ها را دارند، جنجال‌های زیادی به ‌پا شد و برخی به “آمریکایی” شدن این جایزه اعتراض کردند.

«پل بیتی» و «جورج ساندرز» دو نویسنده آمریکایی هستند که در سال‌های اخیر موفق به کسب این جایزه شده‌اند.

 


iconادامه مطلب

گقت‌وگو با اندرو شان گریر، برنده پولیتزر ۲۰۱۸ باید مراقب باشم متکبر نشوم
بازديد : iconدسته: دسته‌بندی نشده

نقل از گاردین – اندرو شان گریر نویسنده شش رمان است؛ ازجمله کتاب پرفروش «اعترافات مکس تیوولی». ماه گذشته او برای آخرین رمانش «کمتر»، اثری تراژیک-کمیک درباره زندگی، عشق و ناامیدی یک نویسنده ۴۹ ساله برنده جایزه پولیتزر شد.

چند هفته اول بعد از برنده شدن در پولیتزر چطور گذشت؟
تماس‌های زیادی داشتم. در طول ۲۴ ساعت هفت برنده پیشین پولیتزر با من تماس گرفتند. باید مراقب باشم تا متکبر نشوم. هنوز باید کار خرید و غذا دادن به سگ‌ها را انجام بدهم و نمی‌توانم بگویم چون پولیتزر بردم سگ‌ها دیگر نیاز به غذا ندارند. پس سگ‌ها تحت تاثیرم قرار نمی‌گیرند.

«کمتر» اولین رمان کمیک است که برنده پولیتزر شده. آیا رمان‌های کمیک از مد افتاده‌اند؟
در نیویورک تایمز مقاله‌ای می‌خواندم درباره اینکه چطور مد نیاز به این دارد که بیش از این سرشار از شادی باشد. این دقیقا همان احساسی بود که زمان نوشتن «کمتر» داشتم. اینطور نیست که از دنیای وحشتناکی که در آن هستیم خبر نداشته باشم. قضیه این است که من توانستم آن را تاب بیاورم. بنابراین کتابی نوشتم که از پس آن برآمده، اما درباره شادمانی است.

چرا در دنیای ادبیات رمان‌های کمیک کمتر بااهمیت تلقی می‌شوند؟
در امریکا نظر ما درباره رمان عالی امریکایی عمیقا جدی است: ۸۰۰ صفحه از یک مرد سفیدپوست. مردم تصور می‌کنند کمدی از روبه‌رویی با موضوع اجتناب می‌کند، اما کمدی در زمان مناسب مستقیما به موضوع نگاه می‌کند. و وقتی با اساس یک کمیک روراست طرف هستید این را می‌فهمید، زیرا احساس ناراحتی می‌کنید و بعد از طریق این احساس بد رها می‌شوید.

آیا بردن یک جایزه بزرگ رابطه شما با نوشتن را تغییر داده است؟
این قضیه من را تا ساعت سه صبح بیدار نگه می‌دارد، درنتیجه خوشحالم که پرسیدید. اگر زاناکس بخورم نه. تصور می‌کنم به من اعتماد به نفس کافی برای انجام پروژه‌های بعدی بدون نگرانی را می‌دهد. اما من وقتی واقعا مطمئنم چندان خوب نمی‌نویسم. وقتی مضطربم از همیشه بهتر می‌نویسم.

شما دوقلو هستید. این چطور برداشت شما از هویت را شکل داد؟
من عادت داشتم که با یک نفر دیگر در دنیا باشم، درنتیجه وقتی با او نیستم احساس تنهایی بیشتری می‌کنم. عجیب است زیرا ما بسیار شبیه‌ایم، برای همین دیدن کسی که او را یک کپی از خودم می‌دانم به زندگی متفاوتی منجر می‌شود و انتخاب‌های مختلف را چشمگیر می‌کند زیرا باعث می‌شود فکر کنی ما حقیقتا سرنوشتمان را انتخاب می‌کنیم. و فهم این کمی ترسناک است.

کتاب‌های مورد علاقه‌تان در کودکی‌ چه بود؟
هر کتابی که اولش نقشه داشت: می‌فهمی که یک دنیای کامل در این کتاب وجود دارد و تو قرار است به تمام این جاها بروی. این یک احساس مهیج است. من هنوز عاشق نقشه در کتابم.

آیا در یک خانواده اهل کتاب بودید؟
خیلی زیاد. پدر و مادرم در خانواده‌های فقیری در روستای جنوب بزرگ شده بودند و کتاب راه فرارشان بود. آن‌ها هر دو دانشمند شدند که اتفاق عجیبی است. و درنتیجه کتاب‌ها همیشه در خانه ما گران‌بها شمرده می‌شدند.

ژانرهایی هست که هنگام خواندن از آنها اجتناب کنید؟
مثل اکثر نویسنده‌ها من می‌خوانم تا به نوشتنم کمک کنم. و این به این معنی است که چیزهای زیادی هست که دوست دارم اما کمک‌کننده نیستند. رمان‌های گرافیکی فوق‌العاده‌اند اما به من کمک نمی‌کنند، بنابراین آن‌ها را کنار گذاشته‌ام.

نویسنده‌هایی هستند که وقتی به دنبال الهام‌ گرفتن هستید کارهایشان را بخوانید؟
شاید گفتن همچین چیزی برای من که کتابی مثل «کمتر» نوشته‌ام متظاهرانه باشد، اما همیشه پروست. همینطور ناباکوف و سیبالد. برای «کمتر» اغلب فیلیپ راث خواندم، نمی‌توانم بیشتر از یکی بخوانم چون بیش از حد تحریک می‌شوم.

بهترین کتابی که هدیه گرفتید چه بود؟
بهترین دوستم، دیوید فاستر مدام به من کتاب می‌دهد و بهترین آن نسخه خارج از چاپ نمایشنامه‌نویس امریکایی، لیلیان هلمن است. او کتاب دیوانه‌واری به اسم «شاید» نوشته که مرا مسحور کرده است.

چه کتابی را دوست دارید به دیگران هدیه بدهید؟
«خواب بزرگ» یا «خداحافظی طولانی» ریموند چندلر را هدیه می‌دهم. می‌بینی که مردم چقدر دوست دارند کتابخوان باشند اما نمی‌خوانند؟ اگر من به آن‌ها ریموند چندلر بدهم دوباره به آن روال خواندن برمی‌گردند، زیرا بسیار فوق‌العاده‌‌اند و از ادبیات والایی برخوردارند.

چه کتابی الان روی پاتختی‌تان است؟
«دن کیشوت» که برای الان کافی است. سریع می‌گذرد و بامزه است. دارم یک ترجمه مدرن انگلیسی هم می‌خوانم که جالب‌تر از اسپانیایی عتیقه است.

بعد از دن کیشوت چه می‌خوانید؟
احتمالا «ستاره‌ها بر فراز وراکروز» بری گیفورد. حتما خیلی‌ها او را با «از ته دل وحشی» می‌شناسند. او به شیوه ریموند چندلر می‌نویسد اما جنایی. شاید فکر کنید عجیب است که من از این کتاب‌ها می‌خوانم، اما واقعا می‌خوانم. ژانر داستانی در چیزهایی خوب است که نویسنده‌های ادبی در آن خوب نیستند، می‌توانید خیلی چیزها از آنها یاد بگیرید.


iconادامه مطلب

۳۹ جایزه‌ی سهم “ایران” در تمام ادوار کن
بازديد : iconدسته: گزارش

با کسب جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره کن ۲۰۱۸ برای جعفر پناهی، مجموع جوایزی که سینمای ایران و سینماگرانی ایرانی در طول ۷۱ دوره برگزاری کن کسب کرده‌اند به عدد ۳۹ رسید.

به گزارش ایسنا، بی‌تردید همچنان عباس کیارستمی با دریافت نخل طلا در سال ۱۳۷۶ و سه جایزه دیگر،پرافتخارترین سینماگر ایرانی در جشنواره کن است و پس از وی اصغر فرهادی و جعفر پناهی نیز از چهره‌های کارنامه دار سینمای ایران در این رویداد مهم سینمایی هستند.

هفتادویکمین جشنواره فیلم کن در حالی پایان یافت که جعفر پناهی برای فیلم «سه رخ» برنده جایزه بهترین فیلمنامه شد و علی عباسی سینماگر ایرانی نیز برای ساخت فیلم«مرز» محصول مشترک دانمارک و سوئد جایزه بهترین فیلم بخش “نوعی نگاه” این رویداد سینمایی را به خود اختصاص داد تا ۳۹ جایزه سهم فیلم‌ها و سینماگران ایرانی در تمام ادوار برگزاری این رویداد مهم سینمایی باشد.

در زیر مروری بر این جایزه‌ها و دریافت‌کننده‌های آن خواهیم داشت:

اولین دوره جشنواره فیلم کن در روز ۳۰ شهریور ۱۳۲۵ آغاز شد و اولین حضور سینمای ایران با فیلم «کورش کبیر» ساخته مصطفی فرزانه در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه در سال ۱۳۴۰ شکل گرفت. اما اولین جایزه سینمای ایران در کن با فیلم «طلوع فجر» ساخته مرحوم احمد فاروقی قاجار در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه و دریافت “جایزه شورای عالی تکنیک” در سال ۱۳۴۳ رقم خورد.

پس از ۲۸ سال، جایزه بعدی سینمای ایران در جشنواره کن و توسط عباس کیارستمی دریافت شد. فیلم سینمایی «زندگی و دیگر هیچ» در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمد و اولین جایزه “بهترین فیلم” این بخش و نیز “جایزه روسلینی” را به خود اختصاص داد.

جعفر پناهی در سال ۱۳۷۴ و با فیلم «بادکنک سفید» به پدیده جشنواره کن تبدیل شد و سه جایزه “دوربین طلایی”، “فیپرشی” و جایزه “بهترین فیلم بخش پانزده روز کارگردان‌های” کن را دریافت کرد اما دو سال بعد در سال ۱۳۷۶ مهم‌ترین جایزه سینمای ایران در تاریخ جشنواره کن نصیب سینمای ایران شد و فیلم سینمایی «طعم گیلاس» ساخته عباس کیارستمی نخل طلای جشنواره را به طور مشترک با فیلم «مار ماهی» ساخته «شوهی‌ایمامورا» از ژاپن دریافت داشت.

سمیرا مخملباف در سال ۱۳۷۹ و با فیلم سینمایی «تخته سیاه» موفق به دریافت “جایزه داوران” بخش مسابقه شد و در همان سال، حسن یکتاپناه با فیلم «جمعه» که در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمده بود جایزه “دوربین طلایی” جشنواره کن را به طور مشترک با فیلم «زمانی برای مستی اسب‌ها» ساخته بهمن قبادی دریافت کرد که این دومی در بخش پانزده روز کارگردان‌ها به نمایش درآمده و دو جایزه “هنر و تجربه” این بخش و جایزه “فیپرشی” را نیز به خود اختصاص می‌دهد.

محسن مخملباف در سال ۱۳۸۰ با فیلم «سفر قندهار» در بخش مسابقه جشنواره کن حضور یافته و جایزه جنبی “کلیسای جهانی” را دریافت می‌کند.

رضا میرکریمی نیز با فیلم «زیر نور ماه» جایزه بهترین فیلم بخش هفته منتقدان جشنواره را دریافت می‌کند. در سال ۱۳۸۲، سمیرا مخملباف با فیلم «پنج عصر» دو “جایزه هیات داوران” بخش مسابقه رسمی و جایزه جنبی “کلیسای جهانی” و جعفر پناهی با فیلم «طلای سرخ» جایزه هیات داوران بخش نوعی نگاه را دریافت می‌کند.

محسن امیر یوسفی با اولین ساخته بلند خود، «خواب تلخ» تقدیرنامه هیات داوران دوربین طلایی و جایزه “نگاه جوان” بخش پانزده روز کارگردان‌ها را در سال ۱۳۸۳ می‌گیرد. در سال ۱۳۸۶ فیلم «پرسپولیس» ساخته مشترک مرجانه ساتراپی و ونسان‌ پارونو به عنوان محصول آمریکا و فرانسه در بخش مسابقه جشنواره کن به نمایش درآمده و جایزه داوران را دریافت می‌کند.

بهمن قبادی در سال ۱۳۸۸ با فیلم سینمایی «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره!» در بخش نوعی نگاه حضور یافت و جایزه ویژه این بخش و “جایزه فرانسوآ شالیه” را به خود اختصاص می‌دهد.

عباس کیارستمی با فیلم فرانسوی/ایتالیایی «کپی برابر اصل» در بخش مسابقه کن ۱۳۸۹ حضور یافته و «ژولیت بینوش» جایزه بهترین بازیگر زن را برای بازی در این فیلم دریافت کرد.

در سال ۱۳۹۰ سه جایزه کن نصیب سینماگران ایرانی می‌شود. جعفر پناهی جایزه “کالسکه طلایی” بخش پانزده روز کارگردان‌ها را دریافت داشته و محمد رسول اف با فیلم «به امید دیدار» جایزه بهترین کارگردانی بخش نوعی نگاه و “جایزه فرانسوا شالیه” را دریافت می‌کند.

سال ۱۳۹۲ نیز ۴ جایزه به فیلم‌های سینماگران ایرانی اختصاص داده می‌شود. اصغر فرهادی که با فیلم «گذشته» در بخش مسابقه حضور داشت، جایزه بهترین بازیگر زن را با بازی «برنیس‌ بژو » و جایزه “کلیسای جهانی” را دریافت می‌کند.

محمد رسول اف با فیلم «دست نوشته‌ها نمی‌سوزند» نیز جایزه “فیپرشی” را در بخش نوعی نگاه گرفته و آناهیتا قزوینی زاده نیز با فیلم کوتاه «سوزن»، محصول آمریکا، جایزه بهترین فیلم بخش سینه فونداسیون را به خود اختصاص داد.

در سال ۱۳۹۴ فیلم بلند سینمایی «ناهید» ساخته اول آیدا پناهنده جایزه “آینده روشن” در بخش نوعی نگاه را گرفت و در سال ۱۳۹۵، فیلم «فروشنده» ساخته اصغر فرهادی دو جایزه در بخش اصلی، جایزه بهترین فیلم نامه و جایزه بهترین بازیگر مرد را برای شهاب حسینی به ارمغان آورد. اما علی احمدی با فیلم کوتاه «در تپه‌ها» محصول انگلستان جایزه دوم بخش سینه فونداسیون را دریافت کرد و آیدا پناهنده نیز جایزه جنبی “زنان در حرکت” را در طی مراسمی دریافت داشت.

سال گذشته و در هفتادومین جشنواره فیلم کن نیز محمد رسول اُف با فیلم «لرد» برنده بخش نوعی نگاه شد.

از ۳۹ جایزه دریافتی سینماگران ایرانی، ۳۸ جایزه در سال‌های بعد از انقلاب و یک جایزه در پیش از انقلاب نصیب سینمای ایران شده است. در این میان، ۳۲ جایزه به مردان سینماگر ایرانی و ۷ جایزه به سینماگران زن ایرانی اعطا شده که بیست درصد کل جوایز را شامل می‌شود با این توضیح که دو جایزه دریافتی سینماگران مرد ایرانی را دو زن بازیگر غیرایرانی، یعنی «ژولیت بینوش» و «برنیس‌بژو» گرفته‌اند.

شش فیلم محصول کشورهای غیر ایرانی و توسط کارگردان‌های ایرانی در جشنواره کن جایزه دریافت کرده‌اند. بخش رسمی جشنواره کن شامل بخش مسابقه فیلم های بلند و کوتاه و نوعی نگاه تاکنون ۲۳ جایزه به سینماگران ایرانی اعطا کرده که شامل ۹ جایزه مسابقه فیلم‌های بلند، ۱ جایزه بخش فیلم‌های کوتاه، ۲ جایزه بخش سینه فونداسیون، ۷ جایزه بخش نوعی نگاه و ۳ جایزه دوربین طلایی بوده که این آخری در مراسم اختتامیه رسمی داده می‌شود اما همه فیلم‌های بلند اول کارگردان‌ها در همه بخش‌های کن را شامل می‌شود که اولین را جعفر پناهی گرفت و پس از وی حسن یکتاپناه و بهمن قبادی آن را به طور مشترک گرفتند و محسن امیر یوسفی اما تقدیرنامه آن را دریافت کرد.

در بخش هفته منتقدان تنها یک بار و با فیلم «زیر نور ماه» رضا میرکریمی، جایزه گرفتیم و در بخش پانزده روز کارگردان‌ها که در اساس غیر رقابتی است اما شماری سازمان‌ها و نهادهای همکار و حامی جایزه‌ای می دهند، ۴ جایزه دریافت کرده‌ایم. اما سینماگران ایرانی ۱۰ جایزه جنبی هم از کن برای سینمای ایران به همراه آورده‌اند که شامل ۳ جایزه فیپرشی، ۳ جایزه کلیسای جهانی، ۳ جایزه فرانس‌وآشالیه و یک جایزه دو سال پیش آیدا پناهنده (جایزه آینده روشن در بخش نوعی نگاه) است.

از میان سینماگران ایرانی، بهمن قبادی و جعفر پناهی با ۶ جایزه بیشترین تعداد جایزه را کسب کرده‌اند و پس از آن عباس کیارستمی و اصغر فرهادی با ۴ جایزه، محمد رسول اف با ۴ جایزه، سمیرا مخملباف با ۳ جایزه، محسن امیر یوسفی و آیدا پناهنده با ۲ جایزه و محسن مخملباف، حسن یکتاپناه، رضا میرکریمی، آناهیتا قزوینی زاده، مرجانه ساتراپی و علی احمدی با یک جایزه قرار دارند.


iconادامه مطلب

صد و بیست و هشتمین شماره ماهنامه آزما منتشر شد
بازديد : iconدسته: آرشیو

صد و بیست و هشتمین شماره ماهنامه آزما منتشر شد

صد و بیست و هشتمین شماره ماهنامه آزما با طرح جلدی متفاوت با همیشه منتشر شد.
شماره ۱۲۸ ماهنامه «آزما» با نگاه به افراط‌گرایی در استفاده از نظریات متفکران غربی در زمینه ادبیات گفت و گوهایی دارد با احمد آرام، محمود حسینی زاد، ناصر فکوهی و…
نگاهی به ادبیات کودکان و سرانه مطالعه کتاب در آینده از دیگر مسائلی است که در این شماره آزما به آنها پرداخته شده .


iconادامه مطلب

سایر صفحات سایت

Copyright © 2013 _ Design by : MrJEY